การ์ตูนหมูหมี ตอน หนึ่งวันของหมูเด็ก
นี่เป็นการ์ตูนสี่ช่องตอนแรกจากมังกีซ์โกรฟเลยครับ คาดว่าจะวาดมาอีกเรื่อยๆ โพสการ์ตูนทุกวันศุกร์นะครับ ตัวอย่าง Layout ดูจากคุณแป้ง … แถมตอนแรกที่หยิบมาวาด ดันไปคล้ายๆเขาอีก ช่างน่าตกใจ -*-
Good night : หลับฝันดีหมีกล่อมหมู
สวัสดีตอนบ่ายๆ วันนี้อากาศไม่ร้อนมาก ถือว่ากำลังดีน่านอนเสียจริงๆ แต่นี่ก็ยังบ่ายถ้ามัวแต่นอนตอนบ่ายคงจะนอนตอนกลางคืนไม่หลับเป็นแน่.. …และสำหรับบทนำโปสการ์ดประจำวันนี้ ก็จะมานำเสนอเรื่องราวของภาพที่เกี่ยวกับการ ” นอน ” เช่นกัน ถ้าจะมาคุยเรื่องนอน หลายก็คงจะไม่ปฏิเสธว่าการได้นอนนี่แหละสุดยอดแห่งความสุข กับการผ่อนคลายหลังจากที่ต้องเหนื่อย ต้องทำงาน ออกแรง เดินทาง ฯลฯ หลายๆอย่างนั้น .. แต่ถ้าเราเผลอไม่ได้นอนเข้าซักหลายๆวัน อะไรๆมันคงแย่ลงแน่ๆ ตัวผมเองชอบที่จะนอนตื่นสายๆหน่อย เพราะทุกทีที่ตื่นเช้า มันจะออกอาการง่วงแบบสุดๆ แล้วถ้ายิ่งต้องขับรถตอนดึกๆในวันที่เช้าวันนั้นนอนตื่นเช้ามาแล้วด้วยนั้น ช่างเป็นอะไรที่ทรมาณมากๆกับการข่มตา ข่มใจทนทำภารกิจต่างๆให้จบ จนกว่าจะถึงเตียงนอน เพราะฉะนั้นผมจึงให้ความสำคัญกับการนอนหลับอย่างสนิท และหลับอย่างสบายใจไร้กังวล จนเป็นที่มาของโปสการ์ดใบนี้ Good night : หลับฝันดีหมีกล่อมหมูนั่นเอง น่าอิจฉาหมูเด็กจริงๆ นอนหลับบนกองฟางหนานุ่ม แถมยังมีบ้านหมูน่ารักเพื่อกันน้ำค้างอีกต่างหาก และที่สำคัญ ยังมีหมีบ้าคอยร้องเพลงกล่อมให้หลับฝันดีอีกด้วยนะ
หมูเด็กจากรังสิต
สวัสดีครับ ช่วงนี้อากาศเปลี่ยนร้อนๆ เดี๋ยวก็ฝนตก แถมฝุ่นก็ยังเยอะอีก ทำเอาผมเป็นหวัดเป็นว่าเล่น..~ วันนี้ผมเดินทางกลับไปเยี่ยมเยียนอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยมาเพราะมีเรื่องต้องคุยธุระนิดหน่อย แต่เป้าหมายของผมก็มีอีกอย่างครับ คือต้องไปซื้อหมึกให้ปรินเตอร์ที่หมึกหมด ที่เซียรังสิตครับ …ถ้าถามว่าทำไมต้องเซียรังสิตที่อื่นไม่มีขายหรอ ก็อาจจะต้องตอบว่าผมเป็นโรคกังวลเล็กครับ ตัวผมเองไม่แน่ใจว่าที่โลตัสหรือห้างแถวบ้านจะมีขายรึเปล่า ความไม่แน่ใจนำมาซึ่งความกังวลว่ากลัวจะผิดหวัง ถ้าผมจะต้องออกจากบ้านไปตามหาหมึกที่ผมไม่รู้ว่ามันจะมีขายที่นั่นรึเปล่า ใช่ครับ ผมกลัวเสียเวลาสุด ทั้งๆที่บางวันผมก็นั่งเล่นเฉยๆโดยไม่ได้ทำอะไร แต่มันคนละจุดประสงค์ครับ ถ้าผมออกไปหมายความว่าผมต้องได้ของที่ผมต้องการ มันจะแย่ที่สุดคือการไม่ได้ของที่ต้องการที่มาจากความไม่รู้หรือความลังเลของผมเอง ดังนั้นเวลาจะไปไหน หรือจะซื้ออะไรผมจะค่อนข้างกังวลเกี่ยวกับแผนการเดินทางและเรื่องเวลาพอสมควร เพราะผมไม่อยากเสียมันไปในเรื่องที่ผมไม่ได้ตั้งใจจะเสียนั่นเอง มาถึงเซียรังสิตตอนบ่ายๆครับ ผมเองไม่ได้มาที่นี่ก็นานแล้ว จำได้ว่ามาครั้งสุดท้าย ได้จอมอนิเตอร์ CRT มือสองกลับบ้านไป ซึ่งหนักมากๆเพราะมัน 21 นิ้ว แต่มาครั้งผมเป้าหมายของผมช่างมีน้ำหนักเบาแต่ราคาหนักเหลือเกินครับ เพราะหมึกแท้ที่ใช้สำหรับเครื่องพิมพ์บ้านๆนั้นช่างราคาแพงซะจนอยากซื้อเครื่องใหม่จริงๆครับ และที่ผมไม่ซื้อเครื่องใหม่เพราะไม่อยากเพิ่มปริมาณขยะอวกาศครับ ผมสำรวจราคาของที่ผมต้องการครับ มีตั้งแต่ 890 , 780, 850, 750 ผมเดินวนดูอยู่หลายร้าน เลยเอาไอ้ที่ถูกที่สุดนี่แหละ เพราะยังไงมันก็เหมือนๆกัน ในจังหวะที่ผมกำลังเดินไปร้านที่ขายถูกที่สุดนั้น ผมได้ไปสะดุดของที่อยู่ในตู้ของร้านเล็กๆข้างๆทางเดิน สิ่งนั้นมันอยู่ในตู้กระจกครับ ผมมองและเดินเข้าไปทันที แน่นอนว่าของชิ้นนั้นต้องน่าสนใจสำหรับผมอย่างมาก มันคือ… หมูเด็กตัวอวบอ้วนสีชมพูอ่อน ที่รอคอยคนมาหยิบซื้อไป
