บอนสีโตแล้วโตอีก
บอนสีโตแล้วโตอีก หลังจากที่เลี้ยงบอนสีมาได้เกือบครึ่งปีแล้วนั้น วันนี้ก็ได้เห็นผลต่างอีกอย่างที่ชัดเจนมากทีเดียว ครั้งนี้เ็ป็นเรื่องของขนาดใบของบอนสี ที่จะเห็นได้ชัดเจนที่สุดกับการเทียบการเจริญเติบโต บอนสีแต่ละพันธุ์มีความสามารถในการเติบโตในช่วงเวลาหนึ่งๆไม่เท่ากัน แต่นั่นคงจะไม่เกี่ยวกับเรื่องที่ผมจะเขียนในตอนนี้ เพราะตอนนี้จะเขียนถึงบอนสีต้นที่ใบใหญ่ที่สุดในบ้านของผม… คราวนี้จะลองใช้ขนาดของนามบัตรเทียบดูนะครับ เป็นขนาดของนามบัตรมาตราฐาน ของมังกีซ์โกรฟนั่นเอง เทียบกันให้เห็นกันไปเลย อยากรู้ว่าขนาดเท่าไหร่ ลองหยิบนามบัตรขึ้นมาสักใบก็ได้ครับเทียบดูเอานะ ต้นนี้เป็นพันธุ์ที่ขยายมาจากที่เก็บมาแถวๆบ้านครับ เดิมทีมันอยู่ในกระถางต้นไม้อื่นๆของแม่ ซึ่งผมหยิบมาลองผ่าหัวและก็ออกมาเป็นอย่างนี้ แต่ดูๆแล้วมันโตช้าไปนิดหน่อย หรือช้ามาก อาจจะเพราะดินหรือน้ำที่ไม่เหมาะสม ซึ่งผมจะลองเปลี่ยนแปลงในคราวต่อไปที่มีเวลาว่าง ต้นขนาดนี้ส่วนใหญ่ก็กระถางละ 20 บาทครับ ต้นนี้ใหญ่ขึ้นมาหน่อย เลี้ยงมาสักพักแล้วครับ จำได้ว่าซื้อมาตอนแรก 20 บาท ตอนนี้ก็โตได้ระดับต้น 50 บาทเลยทีเดียว เสียแค่ว่าใบน้อย เพราะไม่ได้เลี้ยงในตู้อบ ซึ่งทำให้การเติบโตของมันดูจะชะงักไปเป็นช่วงๆครับ เขาว่าหน้าฝนบอนสีจะโตเร็วโตไว โตได้โตดี ผมจะรอดูมันช่วงนั้นอีกทีครับ ต้นนี้คือเป้าหมายของการเขียนในตอนนี้เลยครับ จริงๆแล้วต้นนี้เป็นต้นที่โตไวและโดดเด่นมากๆ และมันมาจากบอนสีรุ่นขุดบุกเบิกคือรุ่นที่ปลูกไว้แล้วคิดว่ามันตายสองปีให้หลังมาขุดปลูกใหม่นั่นแหละ บอนสีต้นนี้เป็นต้นที่ผมลงกระถางใหญ่ที่สุดให้เลยทีเดียว และมันก็ไม่ทำให้ผิดหวังใบของมันใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนตอนนี้ดูเหมือนจะใหญ่ที่สุดในบ้าน จนยากที่บอนสีต้นอื่นๆจะใหญ่ตามมันทัน หลังจากที่เอาเข้าตู้อบของผมแล้ว มันก็ดูท่าจะเจริญเติบโตแบบไม่ยั้งคือ เริ่มจะโตเกินขนาดตู้อบที่ทำไว้ เร็วๆนี้ผมคิดว่าคงได้ เปลี่ยนตู้อบแล้วเสียที หลังจากนี้ก็จะเข้าหน้าร้อนและหน้าฝนตามลำดับ ผมคงเริ่มทำตู้อบบอนสีเพื่อต้อนรับหน้าร้อนที่จะถึงนี้เพื่อเพิ่มความชื้นให้มากพอที่จะเติบโตได้นั่นเอง สวัสดี
ตู้อบบอนสี ตู้แรก ตู้เดียว ฉบับทดลอง
หลังจากที่ผมปราถนาตู้อบบอนสีมานาน วันนี้ ได้ทดลองลงมือทำกันจริงๆเสียที… สำหรับคราวนี้ก็ใช้วัสดุจากที่หาได้ที่บ้านครับ เป็นไม้ไผ่ของแม่ที่เอามาไว้ค้ำต้นไม้และผ้าปูโต๊ะที่ผมเคยซื้อมาไว้เมื่อนานมาแล้วสำหรับงานมังกีซ์โกรฟอะไรสักอย่าง ประมาณว่าซื้อมาเผื่อแต่สุดท้ายก็ไม่ได้ใช้นั่นเอง ผมลองขึ้นโครงจากไม้ไผ่ดูก่อนครับ พบว่ามันยากมากๆเลยที่จะให้ไม้ไผ่ท่อนเล็กมาทำเป็นโครง ถ้าเป็นไม้ไผ่ท่อนๆก็คงไม่มีปัญหาอะไร คงตอกตะปูแล้วจบงานเลย แต่อันนี้ตอกไปก็ไม่มีผลครับ เพราะมันบาง แต่ก็เอาแบบว่าไม่อยากออกไปซื้อใหม่ก็ใช้ๆกันไปเพราะ เพราะถ้าทำกันจริงๆ วัสดุอย่างเช่นพลาสติกใสนี่คงต้องซื้อใหม่และซื้อยกม้วนกันเป็นสิบๆเมตรเลยทีเดียว ขนาดของตู้่อบคือ ยาว 100 เซนติเมตร กว้าง 45 เซนติเมตรและสูง 60 เซนติเมตร แม้ว่าจะดูสูงแล้ว แต่ก็ยังสูงไม่พอกับต้นบอนสีที่ผมขุนมา เพราะมันสูงเอามากๆ ไต่ระดับ 60 เซนติเมตรพอดี บรรยากาศข้างใน แออัดนิดหน่อยครับ เพราะเป็นชุมชนใหม่ เดี๋ยวมีตู้อบอันที่สองที่สามก็โล่งกันแล้วสำหรับตู้นี้ ผมอาจจะคิดผิดประหยัดเกินไปสำหรับโครงสร้างก็ได้ ถ้าผมเอาท่อพีวีซีมาทำก็คงจะง่ายขึ้นมากๆเลย เพราะมันจัดทรงง่ายและเป็นข้อต่อทั้งหมด เหมือนการต่อตัวต่อ อย่างมากก็แค่เลื่อยท่อเท่านั้นเอง ครั้งนี้คงจะเป็นบทเรียนและตัวอย่างในการทำตู้อบบอนสีครั้งต่อไปได้อย่างดี สำหรับครั้งนี้ก็คงต้องลองใ้ช้กันไปก่อน เพราะถึงแม้จะดูอ่อนแออย่างไร แต่พอไม้ไผ่ปักลงดินไปแล้วมันก็อยู่ตัว และดูเหมือนจะดีกว่าต้องมาคลุมห่อ แบบขังเดี่ยวกันทีละต้นอย่างแน่นอน สวัสดี
