กิน

แน่นอนว่าในชีวิตประจำวัน กิจกรรมที่ต้องทำทุกวันคือต้องกิน จะกินน้อยกินมาก กินถูกกินแพงยังไงคนเราก็ต้องกินเพื่อเอาพลังงานมาดำรงชีวิต ผมก็คิดอยู่นานว่าจะทำบล็อกให้เสร็จเลยดีรึเปล่า แต่ถ้าไม่ทำ เรื่องกินที่อยากจะพิมพ์เป็นบทความก็คงจะล้นทะลักเหมือนบล็อกกระบองเพชรที่มีเรื่องราวมากมายเขียนไม่หมดสักที

สุดท้ายก็เลยทำบล็อกเกี่ยวกับอาหารการกินขึ้นมาหนึ่งบล็อก นั่นก็คือ Food & Drink  ซึ่งก็อยู่ในเว็บไซต์ Dinp (www.dinp.org) ของผมเอง อย่างที่รู้ๆกันอยู่ว่าตอนนี้เว็บไซต์ Dinp ก็ได้เปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก (“ Dinp Major Change อัพเดทยกเครื่องใหม่! “) เพื่อรองรับเนื้อหาอันมากมายที่จะเพิ่มขึ้นในอนาคต ซึ่งเรื่องกินเรื่องดื่มนี่แหละผมว่าน่าจะเขียนสนุกพิมพ์สนั่น

เมื่อเราพิมพ์บทความเกี่ยวกับอาหารการกิน ก็เหมือนเรานำมากินอีกรอบเลยทีเดียว ความรู้สึกเมื่อครั้งได้กินดื่มเหล่านั้นย้อนมา นอกจากจะได้เล่าเรื่องและยังจะได้ย้ำรำลึกอีก

ตามไปอ่านกันได้ที่ Food & Drink : DINPersonal

กินก๋วยเตี๋ยวเรืออนุเสาวรีย์

เป็นอีกวันที่ผมมีโอกาสได้กิน ก๋วยเตี๋ยวเรืออนุเสาวรีย์ ครับ เพราะว่าผ่านไปแถว อนุเสาวรีย์พอดีครับ พอมาถึงที่อนุเสาวรีย์ก็ไม่เคยคิดเมนูอื่นออกเลยนอกจาก ก๋วยเตี๋ยวเรืออนุเสาวรีย์ หรือพวกก๋วยจั๊บร้านใกล้ๆครับ กินอยู่สองเมนูนี้ เมนูอื่นไม่อยู่ในหัวเลยครับ รู้แต่ถ้ามาหรือผ่านอนุเสาวรีย์ อัตราที่ผมจะเลือกกินก๋วยเตี๋ยวเรืออนุเสาวรีย์ นั้นมีสูงมากทีเีดยว

เลือกกินก๋วยเตี๋ยวเรืออนุเสาวรีย์ร้านไหนดี

ก๋วยเตี๋ยวเรืออนุเสาวรีย์นั้นมีอยู่หลายร้านเลยครับ ร้านป๋ายักษ์ ร้านเรือทอง ร้านก๋วยเตี๋ยวเรือพระนคร อะไรประมาณนี้ครับ จำชื่อไม่ค่อยได้แต่จำได้ว่าร้านมันติดๆกันครับ ดังนั้นจะไปนั่งร้านไหนก็จะได้บรรยากาศคล้ายๆกันครับ เพราะร้านมันติดกันก็เลยเรียนรู้และพัฒนามาคล้ายๆกันครับ

สำหรับใครที่มีทีเด็ดหรือความแตกต่างของร้านไหนก็สามารถแชร์ได้ครับ เพราะผมไม่ได้กินทุกร้านครับ ผมกินแค่บางร้านเท่านั้นเอง เลยไม่รู้ว่าร้านไหนแตกต่างกันอย่างไร

ก๋วยเตี๋ยวเรืออนุเสาวรีย์ชามเล็กกะทัดรัด

เวลาผมสั่งก๋วยเตี๋ยวเรือก็จะสั่งทีละสองชามครับ เพราะชามมันเล็กมากๆ แต่สั่งมาสองชามนี่ไม่ได้เอามาโปะกันนะครับ คือเป็นพวกชอบกินทีละชามครับ ไม่ชอบให้มันเยอะๆสักเท่าไหร่ คือกินชามหนึ่งปรุงหนึ่ง ชามสองก็ปรุงไปอีกหนึ่งที สรุปว่าอร่อยทุกชามครับ อีกอย่างผมเป็นพวกชอบกินน้ำก๋วยเตี๋ยวเรือ ด้วยครับ มันข้นและอร่อยดีครับ

กากหมูหรือหนังหมูทอดอะไรนี่แหละครับ

ถ้าเรามากินก๋วยเตี๋ยวเรืออนุเสาวรีย์ สิ่งที่จะขาดไม่ได้เลยก็คือกากหมูครับ เอามาใส่ก๋วยเตี๋ยวเรือ เพิ่มจังหวะกรุบกรอบในปากเพิ่มได้อีกมากเลยครับ ผมมากินก๋วยเตี๋ยวเรือ ทีไรก็ต้องสั่งมาทุกทีครับ ครั้งไหนไม่มี เหมือนว่ามันขาดอะไรไปสักอย่าง ชามหนึ่งก็กินได้กับก๋วยเตี๋ยวเรือหลายชามทีเดียวครับ ที่อนุเสาวรีย์นี่เขาขายกากหมูราคาเท่าก๋วยเตี๋ยวเรือ เพราะนับชามเอาง่ายดีครับ (เดาเอานะ)

เกี๊ยวทอด ใส่ก๋วยเตี๋ยวเรือ แล้วเด็ดมาก

อีกเครื่องเีคียงที่เด็ดไม่แพ้กันเลยก็คือ เกี๊ยวทอดครับ เอามาใส่ก๋วยเตี๋ยวเรือ ได้รสชาตไปอีกแบบหนึ่งซึ่งต่างจากกากหมูครับ ผมจะสั่งสองอย่างนี้มาพร้อมกันครับ โดยเกี๊ยวทอดเนี่ย ผมมักจะใส่หลังจากกินเส้นหมดครับ เพราะถ้าใส่ก่อนกินเส้นมันจะใหญ่แล้วกินลำบากครับ พอดีเป็นพวกไม่ชอบบดให้มันเล็กๆละนะ

รูปแบบการกินที่ผมเชื่อว่าแต่ละคน จะไม่เหมือนกันอย่างแน่นอน

เป็นรูปตัวอย่างของชามผมเองครับ ลำดับการกินของผมคือ เติมเครื่องปรุง น้ำตาลก่อนหวานหน่อย พริกตามเผ็ดอีกหน่อย น้ำปลาปิดท้ายเค็มอีกนิด ส่วนน้ำส้มไม่ใส่ครับ ปล่อยมันไว้อย่างนั้น การกินของผมนั้นเริ่มจากเส้นครับ เพราะเส้นเป็นอะไรที่จัดการง่าย ชามหนึ่งกินคำสองคำก็หมดแล้ว แล้วก็ค่อยกินผัก จากนั้นก็ค่อยๆกินพวกกากหมูและเกี๊ยวทอดที่ถูกแช่ในน้ำก๋วยเตี๋ยวจนมันซึมรสชาติได้พอประมาณ

จบแล้วสำหรับขั้นตอนการกินของผมแบบง่ายๆ ผมเชื่อว่าหลายๆคนก็กินไม่เหมือนกันครับ เพราะเราชอบไม่เหมือนกันครับ~

การต่อชามที่ดูเหมือนจะเป็นอะไรสักอย่างที่ขาดไม่ได้

หลังจากกินเสร็จเราก็จะได้ชามที่ต่อๆกันเป็นสิบๆใบแบบนี้ครับ เหตุผลอย่างหนึ่งเพราะมันน่าจะคิดเงินได้ง่ายด้วยครับ ง่ายกว่าเราเอาชามวางกระจายบนโต๊ะแน่นอน อีกเหตุผลหนึ่งคือโต๊ะมันเล็กครับ ที่วางชามมันไม่มีก็เลยต้องต่อกันให้สูงๆเพื่อประหยัดที่ครับ ยิ่งมากันหลายคนนี่ยิ่งสูง แต่ขอบอกนะครับว่าชามทั้งหมดนี่ผมไม่ได้กินคนเดียวครับ มื้อนี้มีคุณผิงไปด้วยนะ

ผมคิดว่า ก๋วยเตี๋ยวเรืออนุเสาวรีย์ คงเป็นเมนูที่อยู่ในใจใครหลายๆคนแน่นอนครับ เพราะผมไปกินทีไรก็คนเต็มทุกร้านจริงๆครับ ไม่ว่าจะเที่ยง บ่าย หรือเย็น ก๋วยเตี๋ยวเรือนี่เป็นเมนูทรงคุณค่าคู่เมืองไทยจริงๆครับ

สวัสดี

ก็เลยเดินไปสั่งชาชักหนึ่งแก้ว ผมเองไม่เคยกินชาชักเลยครับ ไม่รู้ว่ามันแตกต่างกับชาเย็นบ้านๆยังไงกัน ซึ่งหลายคนก็บอกว่ารสชาดมันแตกต่าง แต่สำหรับผมแล้วมองๆดูมันก็น่าจะเหมือนกันนะ

ชาชักหนึ่งแก้วแก้กระหาย

พอไปสั่งชา น้องคนขายก็จะชักชาโชว์ให้เห็น เทบนไปล่าง หมุนตัวเหมือนเป็นรูปแบบตายตัวที่เรามักจะได้เห็นกันในกระบวนการขายของร้านชาชัก ซื้อชาหนึ่งแก้วเหมือนได้ซื้อโชว์ให้ดูด้วย แต่ของแบบนี้ดูไม่กี่ทีก็คงจะชินกันแล้ว ถ้าให้ลองทำเองก็น่าสนใจอยู่เหมือนกันนะ

สำหรับรสชาด ผมว่ามันก็คล้ายๆกับปกตินะ จะบอกให้น้องเขาใส่น้ำตาลเพิ่มหน่อยก็กลัวจะลำบาก ปกติผมจะกินหวานมากๆครับ แต่ชาชักที่ซื้อไม่ค่อยหวาน แต่ที่สัมผัสได้น่าจะเป็นเรื่องของฟองอากาศ ที่ปนอยู่ในแก้วครับ  ไว้ว่างๆจะลองทำที่บ้านมั่ง เผื่อจะได้สูตรโชว์ใหม่ๆกับเขาบ้าง เห็นเขาทำก็สนุกครับ แต่ถ้าได้ทำเองต้องสนุกกว่าแน่นอน

สวัสดี

ผมก็เลยมองหาร้านที่พร้อมจะขายแล้ว และสุดท้ายก็เจอร้านข้าวขาหมูเล็กๆร้านหนึ่งอยู่ข้างถนน มีเด็กนิสิตนั่งกินกันอยู่สามคน และมีโต๊ะว่างเหลืออีกหนึ่งที่พอดี (ร้านนี้มีสองโต๊ะ) ผมก็เลยเข้าไปนั่งและสั่งทันที…

ข้าวขาหมู

เวลาผมกินข้าวขาหมูจะสั่งเนื้อหนัง และไม่เคยสั่งเนื้อล้วนเลยแม้แต่ครั้งเดียว เพราะรู้ว่ายังไงเดี๋ยวพลังงานทั้งหมดก็ต้องถูกดูดซึมไปอยู่ดี นั่นหมายความว่าผมไม่กลัวอ้วนครับ ( ก็เลยอ้วนๆอยู่จนถึงทุกวันนี้ )

แต่กินข้าวขาหมูก็ยังได้ไขมันน้อยกว่าข้าวมันไก่นะครับ ถ้าใครอยากกินแล้วได้ไขมันเยอะๆต้องข้าวมันไก่เลย เพราะว่าไขมันหรือความมันจะแทรกอยู่ในอณูของข้าวทุกเม็ด แม้ว่าเราจะสั่งไม่เอาหนังไก่ก็ตาม แต่ก็ยังได้รับพลังงานจากไขมันที่อยู่ในข้าวอยู่ดีครับ

ข้าวขาหมูยังเป็นเมนูโปรดของผมอีกเมนูหนึ่งด้วย เพราะหลายๆที่มักจะมีข้าวขาหมูขาย มันสั่งง่าย กินง่าย และสะดวกมากๆ เวลาที่ไปไหนมาไหนรีบๆแล้วล่ะก็ข้าวขาหมูก็จะเป็นตัวเลือกหนึ่งที่ดีทีเดียวสำหรับผม และเวลาไปพวก ศูนย์อาหารแล้วนึกไม่ออกว่าอยากกินอะไร ข้าวขาหมูก็มักจะเป็นหนึ่งในตัวเลือกของผมเสมอเลย

สวัสดี

ก็เลยเปลี่ยนแผนไปกินก๋วยเตี๋ยวแทน แต่ก็ดูเหมือนว่าก๋วยเตี๋ยวต้มยำมะนาวร้านที่เคยกินจะยังจัดร้านไม่เสร็จ ไม่เป็นไร กินก๋วยเตี๋ยวร้านข้างๆก็ได้ เขาขายก๋วยเตี๋ยวน้ำตกหมู-เนื้อ ก็เดินเข้าไปสั่งเกาเหลาน้ำตกเนื้อรวมมาหนึ่งชาม พร้อมสั่งข้าวเปล่าพ่วงไปด้วย

ชุดเกาเหลาเนื้อรวม พร้อมข้าวหนึ่งถ้วย

ไม่น่าก็มาครับ ร้านนี้ทำช้านิดหน่อยเมื่อเปรียบเทียบกับก๋วยเตี๋ยวเรือทั่วๆไป ซึ่งพอดูจากหน้าตาเกาเหลาแล้วก็ไม่แปลกใจครับ จัดมาดูดีน่ากินทีเดียว ส่วนเรื่องรสชาดก็พอประมาณครับ ต้องปรุงเพิ่มให้เป็นแบบของผมตามเคย ส่วนข้าวที่ให้มานี่ก็เป็นเม็ดๆไปนิดหน่อย ไม่ค่อยเข้ากับเกาเหลา

ปกติเวลากินข้าวกับเกาเหลาข้าวจะนุ่มๆไม่เป็นเม็ดๆ ซึ่งเวลากินมันจะซึมซับน้ำซุปไปด้วย เอาเป็นว่ารสสำผัสของข้าวมันมากกว่าที่ผมเคยชินนั่นเอง จริงๆมันอาจจะดีกว่าก็ได้นะ แค่มันไม่ชิน เรื่องหุงข้าวกับพันธุ์ข้าวผมก็ไม่ชำนาญเสียด้วย ให้อะไรมาก็กินไปละทีนี้

เกาเหลาเนื้อรวมชามใหญ่มาก

ชามนี้ 40 บาทครับ มีผักมากมายลูกชิ้น 4 ลูก พร้อมเนื้อสด เครื่องใน ตับ ผ้าขี้ริ้ว มีหมด แถมผักโรยหน้าจังปราณีตค่อยๆโรยแถมท้ายด้วยการโรยหอมเจียวครับ ไม่เคยเห็นที่ไหนโรยเหมือนกัน แต่กลิ่นมันก็หอมดีนะ

ผมใช้เวลาสักพักกับเกาเหลาเนื้อรวมชามนี้เพราะชามค่อนข้างใหญ่ และยังใส่พริกเยอะจนเผ็ดอีกต่างหาก แม้ว่าจะมีป้ายเขียนว่าพริกเผ็ดมากก็ตามแต่ผมก็ยังจะใส่เยอะอยู่ดี ใส่เยอะนี่ีไม่ใช่ว่าไม่ได้ชิมนะครับ ผมชิมครับ คำแรกก็ยังพอดี แต่พอกินจนหมดชามแล้วมันเผ็ดสะสมเยอะไปหน่อยก็เลยช้าลงตอนหลังๆนั่นเอง

จบแล้วครับกับอาหารมื้อกลางวันของผม เกาเหลาเนื้อรวม เดี๋ยววันหน้าวันหลังมีเมนูกลางวันอะไรเด็ดๆก็จะมาเล่าให้อ่านกันครับ

สวัสดี

โจ๊กราชาอยู่แถวๆตลาดบ้านเพ ละมั้งครับ พอดีว่าผมเป็นผู้โดยสารก็เลยไม่ค่อยได้ใส่ใจเท่าไรนัก พอถึงร้านก็กินเลย ใครสนใจก็ลองหาข้อมูลกันในกูเกิลกันอีกทีแล้วกันนะ

สำหรับโจ๊กราชาราคาอยู่ที่ 25 -35 บาทซึ่งดูแล้วจะค่อนข้างถูกเมื่อเปรียบเทียบกับสิ่งที่เห็น… มีร้านโจ๊กชื่อคุ้นๆอยู่แถวบ้านผม สามสิบบาทจะมีแค่โจ๊กใส่ไข่และหมูนิดหน่อย รวมถึงผักและปาท่องโก๋ที่ถูกแพคไว้ใสซองพร้อมจัดเป็นชุดสำหรับผู้ซื้อ ซึ่งดูแล้วน่าเบื่อมากๆ ไม่เหมาะหรับพวกชอบเติมบางอย่างเยอะเป็นพิเศษแบบผม

โจ๊กราชา โจ๊กฮ่องกง

หลังจากผมเห็นภาพที่อยู่ตรงหน้า พร้อมกับมองราคาที่อยู่บนป้าย ผมไม่ต้องการอะไรอีกเลยแค่คิดว่าอยากจะจับช้อนมาตักกินทันที เพราะจัดหน้าตาออกมาดูดีสมกับคำว่าโจ๊กราชามากๆ

โจ๊กราชา โจ๊กรวมมิตรใส่ไข่

อีกชามครับ โจ๊กรวมมิตรใส่ไข่ การแต่งหน้าให้ดูดีถือเป็นศิลปะในการทำอาหารอย่างหนึ่งเลยครับ เพราะความดูดีหรือความสวยงามนั้นกระตุ้นความอยากชิมลิ้มลองได้มากกว่าอาหารที่ดูธรรมดานะครับ ถ้าใครคิดว่าเมนูของตัวเองรสชาดดีอยู่แล้วก็ลองปรับเรื่องหน้าตาให้ดูดีขึ้นรับรองว่าต้องเป็นเมนูขึ้นหิ้งแน่ๆ

สวัสดี

เมื่อเราคิดว่าของหวานคือไอติม และของคาวคือหมูหยองและไข่เค็ม เมื่อสองสิ่งนี้มารวมกันในจาน หรือถ้วยเดียวกัน มันจะพาเราให้คิดไปว่ามันแปลก มันจะอร่อยหรือ มันจะดีหรือ แล้วจะกินได้ไหม อะไรประมาณนี้ ถ้าคนเราไม่แบ่งของหวานกับของคาวก็คงจะไม่รู้สึกแปลกเท่าไรนัก

ไอติมหมูหยองไข่เค็ม

เมนูของหวานๆเค็มๆเย็นๆ ถ้วยนี้ทำให้ผมนึกถึงบาตรของพระ ซึ่งมักจะใส่อะไรรวมๆกันแล้วก็กินๆเข้าไป ซึ่งในสมัยก่อนน่าจะรวมกันมากกว่าสมัยนี้เสียอีก ไม่ต้องนึกเลยว่ามีอาหารแบบไหนลงไปปนบ้าง เมื่อเทียบกับไอติมหมูหยองไข่เค็มถ้วยนี้แล้วก็เหมือนกลายเป็นปัญหาเล็กๆไปเลยทีเดียว

สำหรับผมไอติมหมูหยองไข่เค็มถ้วยนี้ก็อร่อยดีครับ แต่ถ้าให้ผมสั่งมากินอีกเมนูนี้จะไม่อยู่ในหัวผมเลยครับ

สวัสดี

สมัยที่ผมยังเรียนปริญญาตรีและอยู่หอในมหาวิทยาลัยนั้น มีร้านก๋วยเตี๋ยวดู๋ดี๋เปิดอยู่ครับ ซึ่งเป็นร้านประจำของผมเลยก็ว่าได้ ผมติดใจที่ผมสามารถใส่ผักเพิ่มเท่าไหร่ก็ได้ บีบมะนาวเท่าไหร่ก็ได้ และสั่งเกี๊ยวทอดกรอบมากเท่าไหร่ก็ได้(เท่าที่จะมีตังจ่าย) แต่ก็ไม่แพงครับ สิบบาทได้มาเพียบเลย ส่วนเรื่องการปรุงนี่ไม่ต้องห่วงเต็มที่เต็มรสกันทีเดียว ในหนึ่งอาทิตย์ผมจะกินก๋วยเตี๋ยวดู๋ดี๋ในมหาลัยสัก 3-4 ครั้งเลยทีเดียว

ก๋วยเตี๋ยวดู๋ดี๋

แต่เมื่อเปรียบเทียบกับวันนี้ ต่างสาขา และต่างเวลา ก๋วยเตี๋ยวดู๋ดี๋ซึ่งเคยมีความสนุกกับการปรุงและเติมได้เปลี่ยนแปลงไป ไม่มีมะนาวให้บีบเพิ่ม ไม่มีผักให้เติม ทำให้่ผมรู้สีกไม่เหมือนเดิม แต่รสชาดยังเหมือนเดิมอยู่นะ แต่ความบันเทิงระหว่างปรุงนั่นแหละที่มันขาดหายไป แต่ผมก็ไม่ค่อยใส่ใจสักเท่าไหร่ เพราะผมกินระหว่างเดินทางในคือที่ จุดพักรถ มอเตอร์เวย์…

สวัสดี

เมื่อไปทะเลมันก็ต้องมีอาหารทะเลเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว และวิธีการกินที่สนุกที่สุดนั่นก็คือการปิ้งย่างนั่นเอง มาทริปนี้ผมเน้นมาปิ้งย่างกันเลยครับ อะไรปิ้งได้ปิ้ง อะไรย่างได้ย่างแล้วแต่ความเหมาะสมของความอยากกินและเงินในกระเป๋านั่นเอง

แต่ก่อนจะได้ไปปิ้งย่างนั้นเราก็ต้องไปเดินเลือกซื้อของที่ตลาดกันเสียก่อน

ปลาหมึกไข่สดๆ

ปลาหมึกไข่สดๆกันเลยครับ ใครจะเอาไปทอด นึ่งหรืออะไรก็ไม่สน ปลาหมึกใข่นี้ผมเอาไปย่างครับเป็น ปลาหมึกไข่ย่างจิ้มน้ำจิ้มทะเลอร่อยมากๆทีเดียว แต่ตอนนี้ยังสดอยู่คงได้จินตนาการกันไปก่อนนะ

หอยหวานสดๆ

หอยหวานครับ ได้แต่ดูไม่ได้ซื้อมาครับ หอยหวานนี่ เอาไปเผาก็อร่อยดีครับ ผมชอบนะ แต่ตอนเลือกซื้อมันเยอะไปหมดนึกไม่ออกว่าจะกินอะไรกันดี พอดีว่าเลือกซื้อมาเยอะแล้วหอยหวานเลยไม่ได้ตกถึงท้องผม

หอยเชลล์

หอยเชลล์ครับ ปกติแล้วผมจะชอบกินมันมาก แต่จะให้เอาไปย่างเองนี่ไม่เอาดีกว่าครับ เพราะเคยมีประสบการณ์ ไปกินที่ร้านหมูกะทะแล้วมันหดครับ หดแล้วเล็กนิดเดียว แถมไม่อร่อยด้วยครับ ถ้าจะให้ซื้อมาย่างต้องไปหาสูตรมาทำก่อนครับ หอยเชลล์อบเนยอะไรอย่างนี้ อาจจะต้องมีวิธีการมากกว่าการนำมาปิ้งย่างบนเตาแล้วมันถึงจะอร่อยน่ะครับ

ปูม้าเป็นๆ

ปูม้าเป็นๆ เห็นมันยังไม่ตายแล้วก็แอบสงสารครับ แต่ผมก็ยังกินมันอยู่ดีที่เห็นอยู่ในรูปนี้บางตัวก็ยังเดินๆกันอยู่เลยครับ สดจริงๆ…

ปลาหมึก

ปลาหมึกครับ ใหญ่กว่าหมึกไข่เยอะเหมือนกัน แต่พอย่างแล้วเอาไปหั่นก็น่าจะค่าเท่ากันแหละนะ หมึกตัวใหญ่ๆเนื้อจะแน่นครับ ถ้าปิ้งย่างนานไปอาจจะเหนียวจนเคี้ยวลำบากได้

ปูม้า

อันนี้ปูม้าไม่เป็นนะครับ โดนจับมาเรียงแล้วโรยน้ำแข็ง อาจจะมีเป็นๆอยู่บ้างแต่ก็คงหนาวจนหลับไปแล้ว ปูม้ามากมายที่ตลาดรอให้นักท่องเที่ยวมาเลือกซื้อไปประักอบอาหารกินกันครับ

หอยสังข์

รูปนี้อาจจะไม่ชัดเจน แต่นี่คือหอยสังข์ครับ ผมเห็นแล้วก็แอบ งงๆว่าเขากินกันด้วยหรอหอยสังข์เนี่ย แต่ว่ามันก็ตัวใหญ่ดีนะกินทีก็คงจะอิ่มกันได้เลยทีเดียว

หอยคาง

หอยคาง หน้าตาคล้ายๆหอยแครงครับ อันนี้ก็ไม่ได้ซื้อมาหมือนกัน ได้แต่มองๆดู ก็ว่ามันตัวใหญ่ดีเหมือนกันนะ ถ้าได้ลองกินสักครั้งก็คงจะดี…

หลังจากเลือกซื้อเลือกหาของทะเลจากตลาด ผมก็ได้วัตถุดิบสำหรับการประกอบอาหารวันนี้แล้วก็คือ กุ้ง ปลาหมึก … เอามาย่าง

ทะเลปิ้งย่าง

ของย่างดูเหมือนจะน้อยๆครับ แต่ก็ยังมีอาหารอย่างอื่นประกอบมาด้วยเช่น ปูนึ่ง ปลาย่าง หอยนางรมสด ข้าวผัดปู ต้มยำทะเล ซึ่งเดี๋ยวจะให้ดูรูปประกอบกันครับ แต่รูปปลาย่างไม่มีนะ พอดีว่าหมดเร็วมากๆ

ปูนึ่ง

หอยนางรม

ข้าวผัดปู

ต้มยำทะเล

หมดแล้วครับ สำหรับมื้อหนักๆของทริปนี้ หลังจากนั้นก็เป็นกินตามร้านประปราย กินตามชายหาด แต่ก็ไม่ได้ถ่ายรูปมาประกอบ ทริปนี้ผมเพิ่งจะเป็นตากล้องฝึกหัดครับ วันหนึ่งคงถ่ายคล่องขึ้นสำหรับรูปอาหารนี้ อาจจะยังดูไม่น่ากินเท่าที่ควร ไว้ไปฝึกคราวนี้ก็จะไปหาอาหารน่ากินๆมาให้ชมครับ

สวัสดี

วันก่อนกินสตอเบอร์รี่แต่ไม่รู้สึกเปรี้ยวเหมือนที่เคยคิดไว้แล้วครับ อาจจะเพราะมันคนละพันธุ์กับที่เคยกินก็ได้ กินตั้งแต่เด็กๆกินแต่เปรี้ยวๆเลยจำฝังใจเลยไม่คิดจะซื้อกินอีกเลย ปกติแล้วผมก็ไม่ค่อยซื้อผลไม้กินสักเท่าไรนะครับ แต่ถ้ามีวางไว้ก็อีกเรื่องหนึ่ง

ผ่านไปตามตลาดเห็นสตอเบอร์รี่ขายกันเต็มไปหมดแล้วเริ่มเหมือนโดนสะกดจิตให้ซื้อยังไงอย่างนั้น เพราะมันเยอะมากๆ ไม่กินรู้สึกเหมือนจะตกเทรนยังไงอย่างนั้น แต่ก็ไม่เคยซื้อกินอยู่ดีครับ เพราะจริงๆแล้วผมเป็นพวกขยาดของเปรี้ยวมากหวานน้อย เช่นมะเขือเทศนี่ก็ไม่กินครับสัปปะรดนี่พอไหว เอาเป็นว่าเปรี้ยวๆนี่กัดคำนึงแล้วก็เลิกเลยครับ

สรุปว่าสักวันนึงถ้ารู้สึกในใจจริงๆว่ามันหวานก็คงจะซื้อกินด้วยตัวเองครับ ตอนนี้กินเป็นของฝากไปก่อน (เลือกไม่เป็น..)

สวัสดี

บาบีคิว ปีใหม่ เป็นกิจกรรมที่อร่อยมากครับ !! ทำไมถึงเป็นกิจกรรมที่อร่อยแทนที่จะเป็นสนุก ก็เพราะว่าเมื่อลองนึกถึงการปาตี้บาบีคิวแล้ว ผมก็มักจะนึกถึงความอร่อยที่จะได้รับก่อนเสมอ แม้จะมีความสนุกอยู่มากมายในระหว่างการปิ้งย่างก็ตาม แต่สุดท้ายเราก็กิน มันจึงเป็นกิจกรรมที่อร่อยมากจริงๆครับ

ปีนี้ผมคงไม่ได้ไปปิ้งบาบีคิวแถวๆเขาใหญ่ตามความคาดหมายดั้งเดิมของผมเสียแล้วเพราะมีเรียนเยอะมากในช่วงนี้ บาบีคิวอุ่นๆ ในวันหนาวๆ บนเขาสูงๆ ของผมก็คงต้องรอต่อคิวไปในปีหน้าต่อไป

สวัสดี

ที่มาที่ไปของกระเพราเห็ดไข่ดาว

มันสืบเนื่องมาจากที่วันหนึ่ง ผมไปซื้อไก่กินที่มหาลัย ซึ่งซื้อมาเยอะหน่อยเพราะว่าหิว กินไปกินมามันก็เริ่มไม่อร่อยเพราะเยอะ+เลี่ยนไป (ไก่ทอด) ก็มานั่งนึกๆว่าทำไมต้องกินไก่ด้วย ด้วยเหตุผลอะไรก็ไม่ทราบได้ที่ทำให้ผมซื้อไก่กิน ก็รู้สึกว่าถ้าจริงๆเราไม่กินไก่กินอย่างอื่นก็ได้นะ ก็มานั่งคิดไปว่าไม่กินเนื้อสัตว์ก็อยู่ได้นี่นะ เป็นการลดน้ำหนักไปในตัวด้วยเพราะบางทีอะไรที่มันอร่อยเกินไปก็จะกินเยอะเกิน

ต่อเนื่องจนเป็นกระเพราเห็ดไข่ดาว

วันก่อนได้ไปกินสเต๊ก เนื่องจากไม่ได้กินมานาน แต่ความรู้สึกไม่เหมือนก่อน ไม่ใช่ว่ามันไม่อร่อย แต่ก็ไม่รู้จะไปกินทำไมให้มันลำบาก กินให้อิ่มก็พอ เหมือนว่าความคิดของผมก่อนหน้านี้มันมากเกินไปหน่อย รู้สึกเหมือนอยากปรับตัวเองให้พอดีกับความเป็นจริงเสียหน่อย ทำไมผมต้องลำบากออกเดินทางไปหาสเต๊กกินด้วยนะนี่…

วันนี้ก็ได้กินกระเพราเห็ดไข่ดาว

วันนี้ตอนสายๆออกไปกินข้าวที่สี่แยกแถวบ้าน ซึ่งมีร้านอาหารตามสั่งอยู่ ถ้าปกติสำหรับผมแล้วก็คงจะสั่งกระเพราหมูกรอบพิเศษไข่ดาว แต่วันนี้เริ่มลังเล มาถึงที่ร้านมองไปไม่เห็นหมูกรอบก็เป็นโอกาสที่ดี เพราะร้านนี้จะทอดหมูกรอบประมาณสายๆ ถึงเที่ยง แต่ัวันนี้เขายังไม่ได้ทอดก็เป็นโอกาสที่ดีในการเปลี่ยนเมนูเสียเลย

ผมมองไปที่ตู้ใส่ผักว่ามีอะไรบ้าง ตอนแรกคิดว่าจะใส่เห็ดกับข้าวโพด แต่เห็นว่ามีเห็ดเยอะก็เลยสั่งแต่กระเพราเห็ด ใส่ไข่ดาวเพิ่มไปอีกหน่อย แม้ค้าถึงกับต้องถามซ้ำอีกครั้งว่ากระเพราใส่เห็ดอย่างเดียวหรอ ปกติคงจะไม่ค่อยมีคนสั่งเมนูนี้เท่าไหร่ หรือไม่ก็สั่งแล้วใส่ควบกับอย่างอื่น ก็ตกลงเอาเมนูนี้แหละ วันนี้มั่นใจและพร้อมที่จะกินกระเพราเห็ดเต็มที่แล้ว แม้มันจะแปลกๆในใจก็ตาม

หลังจากนั่งรอไม่นานนักกระเพราเห็ดไข่ดาวก็ถูกนำมาวางไว้หน้าผม รสชาดของกระเพราก็เหมือนเดิมต่างไปแค่เป็นเห็ดแทนเนื้อสัตว์ ผมคิดว่าที่มันอร่อยจริงๆก็ตรงกระเพราไข่ดาวนี่แหละ พวกเนื้อหมูกรอบหรืออะไรก็ตามดูเหมือนจะเป็นเครื่องเคียง เพราะฉะนั้นเปลี่ยนเนื้อสัตว์เป็นเห็ดก็เลยไม่ค่อยมีผลเท่าไหร่ กินไปก็อร่อยดี ในใจก็คิดว่านี่แหละเมนูยอดฮิตในปีนี้ของผม อย่างมาก็ใส่เต้าหู้เพิ่มเข้าไปด้วยอีกหน่อย

สักพักก็มีคนเดินมาสั่งกระเพราหมูกรอบ แต่ที่ร้านยังทอดไม่เสร็จบอกว่าอีกครึ่งชั่วโมงได้ คนที่เขาสั่งกระเพราหมูกรอบแทนที่จะเปลี่ยนเป็นกระเพราอย่างอื่นก็ยังยืนยันที่จะรอกระเพราหมูกรอบ เพราะร้านนี้หมูกรอบเด็ดจริงๆครับ แต่ในระหว่างที่ผมกินอยู่นั้น กลับไม่รู้สึกอยากเปลี่ยนใจกลับไปกินหมูกรอบเลย หรือเพราะได้กินเข้าไปบ้างแล้วอาการหิวเลยไม่มีทำให้ไม่อยากและไม่สนใจเมนูอื่นแล้ว

สรุปแล้วกระเพราเห็ดก็อร่อยดีครับ วันหลังว่าจะให้ใส่อย่างอื่นไปด้วย เช่นข้าวโพดอ่อน เห็ดหูหนู ฯลฯ ประมาณว่าอยากกินผักแทนแล้วครับ อะไรก็ได้จะพยายามเปลี่ยนตัวเองให้ได้สักวัน

สวัสดี

เรื่องมันสืบเนื่องมาจากเมื่อวานครับที่เล่าถึงอาการปวดหลังและลองหาวิธีแก้ อ่านย้อนได้ที่ [ ปวดหลัง และชาด้วย ]

ผมจะเล่าไปเป็นฉากๆตามที่ได้พบเจอสิ่งต่างๆริมทางนะครับ เริ่มจากตอนเช้าเลยแล้วกัน เมื่อเช้าตอนประมาณ 6 โมงนิดๆผมตื่นมาพร้อมกับเสียงนาฬิกาปลุก ซึ่งคาดเดาว่าเวลานี้แหละ ออกไปแล้วก็จะเห็นพระอาทิตย์ขึ้นพอดิบพอดี

แต่ผิดคาดวันนี้มีหมอกซึ่งดูจางๆบางๆ ดูจากหมอกแล้วเมฆคงเยอะและต่ำพอสมควรจึงมีความเป็นไปได้ที่จะไม่ได้ถ่ายรูปพระอาทิตย์ตอนขึ้น ระหว่างทางก็ถ่ายดอกไม้ หญ้าอะไรข้างทางไปเรื่อย สักพักก็มีลุงคนหนึ่งซึ่งกำลังวิ่งอยู่เดินมาทักทาย ก็คุยกับลุงเขาได้พักใหญ่ๆเลยครับ เพราะเขาก็เคยเล่นกล้องมาก่อน คนเล่นกล้องมาเจอกันก็คุยกันรู้เรื่องยาวไป ก็คุยเรื่องนู้นเรื่องนี้ไปเรื่อยลงแกชื่อลุงมงคลอยู่ในซอยก่อนเข้าหมู่บ้านผมแหละครับ คุยไปคุยมาลุงแกชวนไปตีกอล์ฟด้วย โอ้วเรื่องดูจะไปไกล ตีกอล์ฟก็น่าสน แต่ตอนนี้ขอวิ่งเหยาะๆไปก่อนนะครับ ทุนไม่ค่อยจะมี คุยสักพักก็ลาลุงแกไปเดินวนตามที่มุ่งหวังไว้ต่อ

เดินออกมาจากซอยหมู่บ้านมาเรื่อยๆจนใกล้ทางแยกเกษตรนวมินทร์ตัดกับรามอินทราเอกมัยก็ถ่ายรูปไว้นิดหน่อยเพราะตรงนี้จะมีสวนเล็กๆข้างทางครับ ดูๆแล้วน่าวิ่งแต่จริงๆไม่น่าวิ่งครับ เพราะทางด้านขวาๆก็ติดถนน รถวิ่งเต็มไปหมด ถ้ายิ่งสายๆหน่อยนี่รถติด นั่งกลางสวนก็ยังได้กลิ่นไอเสียเลยครับ ไม่ค่อยดีเท่าไรนัก

ดูแล้วน่าวิ่งจริงๆครับ รูปนี้ถ่ายห่างจากรูปที่แล้วประมาณ 20 ก้าวครับผมตรงนี้จริงๆแล้วถ้าขยายก็เป็นลานทำกิจกรรมอะไรสักอย่างได้เหมือนกันนะ แต่ปลูกต้นไม้ไว้ก็ดีครับ ถ้ามีแต่พื้นที่โล่งๆไม่มีต้นไม้ จิตใจมันจะเหี่ยวเฉาไปเสียปล่าวๆ แล้วผมก็เดินต่อไปโดยไม่ได้หยุดพัก

ถ้าสังเกตุข้างทางก็จะเห็นว่ามีทุ่งกว้างๆอยู่ครับ กว้างพอจะทำห้างใหญ่ๆได้สบายๆ แต่ผมอยากให้มันเป็นอย่างนี้ไปเรื่อยๆนะ แต่ก็คิดว่าวันหนึ่งก็คงต้องเปลี่ยนแปลงเลยถ่ายรูปไว้ก่อนดีกว่า อย่างน้อยก็ได้เห็นในสิ่งที่เคยเป็น

พระอาทิตย์เพิ่งโผล่พ้นเมฆครับ ก่อนหน้านี้มีแต่แสงมัวๆทึมๆยามเช้า ไม่ค่อยสดชื่นเท่าไหร่นักยังดีที่มีหมอกและไอน้ำค่อยช่วยให้บรรยากาศดูเย็นสบาย

การจราจรยามเช้าในเมืองม่านหมอกควัน ผมรู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองโชคดีที่ไม่ต้องไปผจญกับรถติดยามเช้าการรีบเร่งแก่งแย่งแข่งขันกัน ชีวิตในเมืองเริ่มแข่งกันตั้งแต่ตื่นนอนแล้วครับ ผมว่ามันจะรีบเกินไปหน่อย ชีวิตทุกวันนี้รีบเกินไปจนลืมเก็บสิ่งดีๆข้างทางที่พบเห็นไว้ มุ่งแต่ทำเงินทำกำไร แต่ลืมมองเรื่องขาดทุนในชีิวิตไปเสียนี่

แล้วผมก็เดินวนกลับเข้าบ้านทางซอย สุคนธสวัสดิ์ครับผม ตอนเช้าๆนี้ร้านต่างๆยังไม่ค่อยเปิดมากนักจึงไม่รู้ว่าร้านต่างๆทำอะไรกันบ้าง ได้แต่มองดูป้ายไว้ครับ เผื่อวันไหนมีธุระหรืองานก็จะได้ให้แถวนี้ทำได้เลย รู้ไว้ก่อนก็สามารถลดเวลาในการขับรถวนหาร้านที่ต้องการในครั้งต่อไปได้

หมาข้างทางครับ ผมเดินผ่านมันก็ตื่นมามองสักพักก็ก้มลงไปนอนต่อก็เลยลองเรียกมันดูมันก็เงยหน้าขึ้นมาแล้วก็ก้มลงนอนต่อ สุดท้ายก็เรียกมันอีกที ให้มันเงยหน้าถ่ายรูปครับ

แยกโรงไม้หรือแยกสตรีวิทยาครับ แยกนี้เป็นแยกที่ผมผ่านบ่อยและมาบ่อยมากเพราะต้องออกมาซื้อข้าวกินแถวๆนี้ครับ ในหมู่บ้านไม่มีข้าวขาย จะกินก็ต้องออกมาที่แยกนี้แหละครับ

สุดท้ายก็ตามเป้าหมายครับ คือการกินข้าวเช้าครับ จุดหมายของผมไม่มีอะไรมาก ก็แค่เดินเล่นออกมาหาข้าวเช้ากินครับ เมนูมื้อเช้าวันนี้คือต้มเลือดหมูพิเศษ ราคา 30 บาท + ข้าวหนึ่งชาม ราคา 5 บาทครับ หลังจากกินเสร็จก็ซื้อโจ๊กใส่ไข่ไปฝากแม่ด้วยครับ ตื่นเช้ามันมีเวลาทำอะไรเยอะ ดีอย่างนี้นี่เอง

สุดท้ายก็เดินกลับบ้านครับ

สรุปแล้วผมคิดว่า ผมน่าจะใช้เวลามากไปหน่อยสำหรับการเดินเล่นครั้งนี้ครับ ออกจากบ้าน 6.30 ถึงบ้าน 8.30 เลยทีเดียว นั่นหมายความว่าผมใช้เวลาเดินถึง 2 ชั่วโมงเชียวนะเนี่ย ส่วนระยะทางก็น่าจะประมาณ 4 กิโลเมตรครับ ไม่ไกลเท่าไรนัก ถ้าวันหลังชินกับการตื่นเช้าผมจะเปลี่ยนมาเป็นวิ่งครับ วิ่งคือจุดหมายหลัก แต่ตอนนี้ผมต้องอุ่นเครื่องเตรียมวิ่งก่อนครับ

สวัสดี

ที่ปวดไม่ใช่เพราะอ้วนขึ้นนะครับ เพราะน้ำหนักก็เท่าเดิม ไม่ขึ้นไม่ลงมาครึ่งปีแล้ว อยู่ยังไงก็อยู่อย่างนั้น แต่ดูท่าทางจะออกบวมๆจนคนอื่นสังเกตุได้ หลายคนบอกว่าก็ปกตินี่ นั่นหมายถึงบวมเฉพาะจุดเป็นปกติ แต่ก็มีหลายๆคนทักว่าพองขึ้นเฉพาะจุดอยู่บ้างเหมือนกัน จุดที่ชี้เฉพาะนี่ถ้าไม่ใบ้ก็คงต้องตอบได้ว่า…พุง

เมื่อไม่รู้สาเหตุก็เดาไปก่อนว่าเป็นเพราะน้ำหนักมันไม่พอเหมาะ แม้ว่าจะเท่าเดิม แต่ร่างกายไม่ได้ออกกำลังก็อาจจะทำให้ร่างกายลำบากได้เหมือนกันจากการที่กล้ามเนื้อมันไม่กระชับเหมือนก่อนๆ จริงก็ต้องเรียกว่าผลจากการไม่ดูแลร่างกายก็เป็นได้ เพราะว่าปกติผมก็ไม่ค่อยได้ใส่ใจเรื่องการออกกำลังกายสักเท่าไรนัก และบวกกับการกินที่แบบว่า… จะเรียกว่ากินเยอะก็ไม่ใช่ ถ้าจะให้ถูกคือกินเท่าที่มี มีน้อยกินน้อย มีเยอะกินเยอะก็ประมาณนั้น แต่ช่วงนี้ก็มักจะมีเยอะก็เลยกินเยอะบ่อยกว่ามีน้อยกินน้อย

เข้าเรื่องกันเลยว่าทำไมถึุงจั่วหัวเรื่องว่า มื้อแรกของวันนี้คือมื้อเย็น หลายคนอาจจะคิดกันไปต่างๆนาๆตามประสบการณ์ของแต่ละคน แต่ผมจะเล่าเลยจะได้ไม่ต้องคิดเปรียบเทียบให้มันเสียเวลา ปกติผมจะตื่นประมาณ 7-9 โมงเช้า แกว่งไม่เกิน บวกลบ 1 ชั่วโมง โดยเฉลี่ยก็คือ 8 โมงเช้านั่นเอง

สองสามวันที่ผ่านมาผมก็ตื่นตามเวลาตื่นเฉลี่ย แต่ก็ไม่ได้กินข้าวแต่อย่างใด จนถึงเย็นหรือมื้อค่ำนั่นคือ 1 ทุ่ม อ่านจนถึงตอนนี้หลายคนคงคิดว่าผมคงกินอะไรสักอย่างแทนแน่นอน ใช่ครับนั่นคือเรื่องที่แน่นอน แต่ปัญหาคือผมกินอะไร? ไม่ใช่ข้าว ไม่เป็นมื้อ

คำตอบคือผมกินนมถั่วเหลือง นมถั่วเหลืองกล่องที่ขายกันทั่วไป ใช้ดำรงชีวิตได้อย่างดีครับจริงๆก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร หลายคนเวลาลดความอ้วนก็คงทำอย่างนี้ แต่ผมไม่ได้ลดความอ้วนนะครับ แค่ไม่อยากออกไปกินข้าวให้เสียเวลา ก็เลยกินมันมื้อเดียวไปเลย จริงๆต้องบอกก่อนว่าตัวผมเองก็โตมาด้วยนมครับ นมทุกอย่างเลย นมเปรี้ยว นมถั่วเหลืองก็กิน กินแทนข้าวกันไปเลย ทำไมถึงต้่องกินแบบนั้นไว้ตอนหน้าผมอาจจะมาเขียนต่อครับ

แต่คิดว่านมนี่แหละเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ผมสูงขนาดนี้ ผมสูง 187 ครับ ถ้าใครอ่านแล้วมาเจอผมแล้ว ก็คงไม่ต้องถามกันแล้วว่าผมสูงเพราะอะไรคำตอบก็อยู่ในเรื่องที่เล่ามานี่แหละครับ

สุดท้ายก็ไม่มีอะไร แค่อยากเล่าว่าวันหนึ่งกินหนึ่งมื้อก็คงไม่เสียหายอะไรมากนัก สำหรับผมนะ…

สวัสดี

บ้านผมเป็นครอบครัวไมโครเวฟครับ นั่นคือชีิวิตจะอยู่กับไมโครเวฟเสมอเพราะไม่มีการทำอาหารเลย มีแต่ซื้อเข้ามาใส่ตู้เย็นและอุ่นกิน ถ้าถามว่ามันเป็นอย่างนี้ตั้งแต่ต้นไหม จริงๆมันก็ไม่ได้เป็นแบบนี้หรอกครับ แต่วิถีชีิวตก็ได้ปรับให้เข้ากับจังหวะของชีวิตและโอกาสทางสังคมก็เลยได้กินแต่อาหารถุงอยู่จนทุกวันนี้

แต่มาวันนี้หลังจากที่แม่ได้กลับมาจากการไปลุยปลูกข้าวกับ ฅนกินข้าวเกื้อกูลชาวนา ซึ่งจัดกิจกรรมโดยทีวีบูรพาแล้วนั้น ก็มีสิ่งที่ทำให้ผมแปลกใจค่อนข้างมากนั่นคือ

ต้มยำไก่… ต้มยำไก่ชามนี้ ( หม้อนี้มีแต่โครงไก่ครับ ) ผมแปลกใจตั้งแต่ไปซื้อของกับแม่แล้วแม่ซื้อเครื่องต้มยำมาแล้ว บอกว่าจะทำต้มยำกิน แต่ผมก็ยังไม่ได้ถามหรอกครับว่าทำไม แต่สิ่งที่รู้แน่ๆก็คือ แม่ของผมไม่ได้ทำกับข้าวมานานเกือบสิบปีแล้วครับ จริงๆมันน่าจะนานกว่าสิบปีแล้วก็เป็นได้เพราะจำได้ว่ากินครั้งสุดท้ายก็ตอนอยู่ประถม ตอนนี้ผมก็จบจากมหาวิทยาลัย ป.ตรี ตามเกณปกติมาได้เกือบ 5 ปีแล้วครับ

เมนูเด็ดของแม่ก็คือไข่ยัดไส้ครับ ทำแค่ครั้งเดียวใส่ตู้เย็นกินกันไปสองสามวันเลยทีเดียว หลังจากนั้นเทคโนโลยีไมโครเวฟก็เข้ามาชีวิตของเราก็เปลี่ยนไป จนมาถึงวันนี้ดูมันจะวนกลับเป็นวงจรเสียแล้วครับ แม่กลับมาทำกับข้าวและเริ่มเปลี่ยนพฤติกรรมการกิน ซึ่งผมก็อยากเปลี่ยนด้วยเหมือนกัน เพราะวันๆกินแต่อะไรก็ไม่รู้เหมือนกัน ทั้งทำให้อ้วนและเสียสุขภาพ การทำอาหารเองนั้นเป็นการควบคุมพฤติกรรมการกินได้ดีมากทีเดียว

ต้มยำไก่ชามนี้ไม่มีเนื้อไก่ครับ มีแค่โครงไก่ แต่รสชาดนั้นบอกได้เลยว่าเด็ดครับ ผมแอบกังวลตอนแม่บอกว่าจะทำต้มยำ ก็คิดในใจว่ามันจะออกมาเป็นยังไงหนอ ผลคืออร่อยและควบคุมได้ครับ คืออยากได้อะไรมากน้อยก็ใส่ลงไปได้เลย มันเป็นอะไรที่แปลกประหลาดมากๆสำหรับครอบครัวผมซึ่งเป็นวิถีชีวิตแบบไมโครเวฟ 100% เปลี่ยนมาเป็นแบบนี้ครับ ซึ่งนี่คือผลจากการที่แม่ได้ไป ฅนกินข้าวเกื้อกูลชาวนา

จริงๆแล้วผมก็หวังให้เรื่องทำอาหารนี้เป็นเรื่องธรรมดาเหมือนที่หลายๆครอบครัวเขาเป็นกันนะครับ อยากให้่ชีิวิตได้ช้าลงบ้าง เพื่อที่จะได้มีเวลาหยุดคิดไตร่ตรองสิ่งต่างได้มากขึ้น ผมหวังอย่างนั้นจริืงๆ

สวัสดี