ผมคิดว่าเราโชคดีมากที่มีวันปีใหม่ เพราะว่ามันเป็นจุดเปลี่ยนที่คุณสามารถสร้างโอกาสใหม่ๆได้โดยใช้วันปีใหม่นี่แหละเป็นจุดเริ่มต้นที่จะก้าวเดินใหม่อีกครั้ง เหมือนกับว่าเป็นจุดเริ่มต้นของปีนี้และเป้าหมายก็คือปีหน้า เราเดินทางกันข้ามปีแบบนี้มานานแล้วซึ่งเป้าหมายของแต่ละปีของแต่ละคนก็คงจะต่างกันออกไป…

หลายคนอาจจะเคยคิดว่า..ปีใหม่? “แล้วยังไง?” มันก็เพียงแค่วันข้ามวัน ซึ่งผมก็เคยคิดแบบนี้ครับ แต่เมื่อผมได้เติบโตขึ้น ผมกลับมองมันเป็นโอกาสที่ไม่ควรจะมองข้ามมันไป ถ้าเราไม่มีวันปีใหม่ เราก็อาจจะจมอยู่กับกิจกรรมเดิมๆ มองวันเวลาเพียงวันผ่านวันแบบเดิมๆ แล้วยังไง?  สิ่งที่ผมคิดตอนนี้คือทำอย่างไรให้วันขึ้นปีใหม่มีคุณค่าที่สุด สำหรับผมนั้นไม่ใช่การฉลอง การสังสรรค์ เฮฮา หรือความสงบ

วันปีใหม่สำหรับผมคือวันที่ผมจะตั้งเป้าหมายใหม่ ( Set Goal) และคิดว่าปีนี้จะทำอะไร (Mission) เพื่อจะตอบโจทย์เป้าหมายของชีวิต ( Vision ) อันนี้ให้ความหมายแบบคนเรียนมาหน่อยนะครับ พอดีเรียนมากลัวว่าไม่ใช้นานๆแล้วเดี๋ยวจะลืม พาลสอบตกเอาได้ง่ายๆ

สำหรับตอนนี้ผมคงจะเกริ่นไว้เท่านี้ เป็นเพียงบทความนำทางเผื่อคนที่ว่างๆไม่มีอะไรทำในวันปีใหม่ ก็ลองนั่งจินตนาการถึงชีวิตตัวเองดูนะครับ

สวัสดี

หลายคนที่ปลูกเลี้ยงต้นไม้ผมเชื่อว่าไม่ค่อยได้จำกันหรอกครับ เพราะคงจะซื้อบ่อยเหมือนผมนั่นแหละ แต่ใครจะจดไว้ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งนะ สำหรับผม มีการจดบันทึกไว้โดยการพิมพ์บล็อกครับ เป็นอีกข้อดีของการเขียนบล็อกคือสามารถตามค้นหาอดีตของตัวเองได้ง่ายครับ สุดท้ายเราก็จะมาทำบัญชีย้อนหลังในการซื้อต้นไม้ และอุปกรณ์ต่างๆที่เีกี่ยวข้องกับการปลูกต้นไม้ของผมกันครับ

การลงบัญชีย้อนหลัง ที่ไม่มีหลักฐานครบถ้วนนั้น เป็นเรื่องยากมากๆ หลายรายการต้องนั่งนึกกันเอาเอง หลายรายการต้องลงไปดูว่ามีอะไรอยู่บ้างที่เคยซื้อมา เราควรทำบัญชีตั้งแต่แรกครับ เพราะการทำบัญชีย้อนหลังไม่ใช่เรื่องสนุกและไม่ได้ข้อมูลที่ครบถ้วนอีกต่างหาก แต่อย่างน้อยการทำบัญชีย้อนหลังก็ทำให้เราเรียนรู้ได้ว่าเราทำอะไรไปบ้างในช่วงเวลาเหล่านั้น

หลังจากทำบัญชีเสร็จผลที่ออกมาทำให้ ผมได้รับความรู้สึกว่า “นี่เราซื้อเยอะขนาดนี้เลยหรอ” แน่นอนครับ การซื้อไปเรื่อย ทีละน้อยๆนั้นให้ความรู้สึกที่ผ่อนคลาย แต่การซื้ออะไรหนักๆทีเดียวด้วยเงินก้อนใหญ่นี่มันน่าหนักใจจริงๆ จะเปรียบก็เหมือนซื้อเงินสดกับซื้อเงินผ่อนนั่นแหละครับ เมื่อเห็นผลดังนั้นผมเองก็คงจะต้องคิดประหยัด หรือคิดก่อนซื้อเสียบ้าง เพราะรายการซื้อในบัญชีจะแสดงจำนวนเงินที่เราจ่ายไปแล้ว ยังสะท้อนให้เห็นว่าเราได้ซื้ออะไรที่มันไม่น่าซื้อมาด้วยเหมือนกัน…

สวัสดี

ผมตื่นมากับความแห้งของลมหนาว ความเย็นและแห้งทำให้รู้สึกคอแห้งได้อย่างชัดเจน เนื่องจากผมเปิดหน้าต่างรับลมหนาวไว้ บวกกับพัดลมที่พัดเอาลมหนาวเข้าหน้า แม้ว่าจะมีผ้าห่มที่ดูหนา แต่ดูเหมือนลมหนาวและอากาศเย็นๆจะแทรกเข้ามาได้ทุกซอกของผ้าห่มทีเดียว

หลังจากที่ตื่นมาแล้วก็ออกไปยืนรับลมหนาวที่ระเบียงเสียหน่อย การปรับตัวต้อนรับหน้าหนาวกำลังจะมาถึง อาจจะเป็นหวัดบ่อยขึ้น แต่แน่นอนว่าความหนาวในบ้านจะทำให้เรานอนหลับได้ยาวนานขึ้น ผมเป็นคนไม่ค่อยได้เปิดแอร์สักเท่าไรนัก เพราะการรับอากาศธรรมชาติจะทำให้หายใจได้คล่องตัวกว่า ซึ่งทำให้ผมสามารถรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงของอากาศ ผ่านผิวหนังและร่างกายของตัวเองได้ตลอดเวลา…

ผมเปิดหน้าต่างในห้อง และเปิดประตูทุกบาน ให้เกิดการไหลของอากาศที่มากขึ้น ผมมักจะทำแบบนี้ในช่วงที่ต้องทำงานติดต่อกันหลายๆชั่วโมง เพราะยิ่งอากาศไหลเวียนได้ดีเท่าไหร่ ก็จะทำให้เราสดชื่นได้มากขึ้นเท่านั้น การทำงานให้ห้องแอร์สำหรับผมมันเหมือนสร้างสภาวะที่ปิดกั้นพอสมควร ผมมักจะมีไอเดียดีๆเสมอเมื่ออยู่ในที่เปิดโล่งหรืออากาศถ่ายเทสะดวก

แม้ว่าประตูและหน้าต่างที่เปิดจะทำให้ลมหนาวพัดเข้ามากระทบร่างกายเป็นพักๆ แต่มันก็ไม่ได้ทำให้ผมต้องรู้สึกหนาวมากนัก เพราะมันคือลมหนาวแรกๆของหน้าหนาว มันหนาวไม่มากนัก หนาวให้พอเข้าใจ หนาวให้พอทำใจกับความหนาวต่อจากนี้ที่จะเกิดขึ้น…

สวัสดีความหนาว…

สวัสดี

ถ้าคิดถึงอากาศหนาวท้ายปีนี่ ผมกำลังคิดย้อนไปถึงปีที่แล้ว ซึ่งหนาวมาก ถึงมากที่สุด ผมจำบรรยากาศ ขณะที่ตัวเองยืนอยู่บนสะพานลอยที่ ม เกษตร ประตูงามวงศ์วานหนึ่งได้ มันเป็นสะพานลอยโล่งๆ มองเห็นได้รอบ แทบจะไม่มีคนเดินอยู่เลย และสัมผัสความหนาวเย็น จากลมที่พัดมาได้รอบเหมือนกัน แน่นอนว่าถ้าผมอยู่สูงกว่านั้นก็คงหนาวกว่านั้น แต่ ณ ขณะนั้นเท่านั้น ที่เป็นภาพความหนาวของปีที่แล้วที่ผมจำได้

ปีนี้เขาว่าเริ่มหนาวกันแล้วในหลายพื้นที่ของประเทศไทย  ซึ่งคล้ายๆจะเป็นภัยหนาวเสียด้วยซ้ำ หรือเรียกอีกอย่างว่าหนาวเกินร่างกายจะทนไหวนั่นแหละนะ ซึ่งความหนาวระดับที่เรียกว่าภัยหนาวนี่ก็สามารถพรากชีวิตเราไปกันได้ง่ายๆเลย

ผมเองไม่ค่อยได้ไปเที่ยวที่ไหนไกลสักเท่าไรนักในช่วงหน้าหนาว หรือปีใหม่ อย่างมากก็เขาใหญ่ ในขณะที่ผู้คนต่างแห่กันไปสัมผัสความหนาวกันที่ทางเหนือ เช่นเชียงใหม่ เชียงราย อะไรประมาณนี้ ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากไปหรอกนะ แต่ไม่ค่อยชอบไปแบบคนเยอะๆ ชอบแบบโล่งๆเย็นๆ แบบอยู่คนเดียว หรือกลุ่มเดียว ในเขาอะไรประมาณนี้ ซึ่งเขาใหญ่ตอนนี้ก็ดูจะเป็นที่นิยมกันมากทีเดียว ที่พักที่เป็นส่วนตัวขนาดที่ผมจินตนาการไว้ก็อาจจะหายากกันหน่อย ซึ่งข้อจำกัดก็น่าจะขึ้นอยู่กับทรัพยากรของผู้ท่องเที่ยวละนะ

หวังว่าปีนี้ผมคงจะได้ไปเที่ยวรับลมหนาวสักที่ แล้วจะเก็บเอามาเล่าให้อ่านกันครับ

สวัสดี

ก่อนอื่น…

นี่เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเกือบเดือนที่แล้ว ผมลังเลที่จะพิมพ์เรื่องนี้ออกมา เพราะไม่รู้จะเรียบเรียงยังไง เพราะมันเป็นเรื่องราวของหนึ่งวันที่อัดแน่นไปด้วยเหตุการณ์มากมายจนผมไม่คิดว่าเวลาหนึ่งวันจะสามารถมีเรื่องราวผ่านมาในชีวิตผมได้เข้มข้นขนาดนี้

หลายคนได้เห็นน้ำท่วมจากในทีวี ภาพในอินเทอร์เน็ต ผ่านสื่อออนไลน์ต่างๆ สิ่งนั้นก็คล้ายๆกับเราดูละครนั่นแหละ มันผ่านประสาทสัมผัสของเราได้เพียงแค่ 2 ใน 5 นั่นคือตาดูหูฟังนั่นเอง สำหรับความเข้าใจนั้นก็ตามประมาณ 2 ใน 5 นั่นแหละการจะเข้าใจคนที่เขาประสบอุทกภัยจริงๆ ถ้าไม่ได้ลงไปรับทุกประสบการณ์เหมือนกันกับเขาคงจะพูดไม่ได้เต็มปากว่าเข้าใจ…

เรื่องมันมีอยู่ว่า

แน่นอนว่า คนเราไม่ได้อยู่คนเดียวในโลก ผมเองก็มีญาติ กระจายอยู่ตามมุมต่างๆของกรุงเทพ และปริมณฑล ซึ่งก็อยู่ในเขตเสี่ยงน้ำท่วมทั้งนั้น เช่น ดอนเมือง รังสิต จนกระทั่งนนทบุรี การที่มีคนที่ผูกพันกับเราอยู่ใต้ภาวะความเสี่ยง เราก็คงจะไม่สามารถกินอิ่มนอนหลับได้ตามปกติ ความเป็นห่วงนั้นเหมือนเชือกดึงรั้งระหว่างคนหนึ่งถึงอีกคนหนึ่ง นั่นคือความสัมพันธ์ เอาง่ายๆเรียกกันว่าร่วมทุกข์ การร่วมทุกข์ร่วมสุข ถือเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นปกติของคนที่มีความผูกพันกัน

เมื่อน้ำท่วมถึงดอนเมือง มีญาติบางส่วนอพยพหนีน้ำมาที่บ้านผม แต่ก็ยังมีบางส่วนที่ยังอยู่ ส่วนจะอยู่ด้วยเหตุผลอะไรนั้น ผมขอละไว้ในฐานที่ไม่เข้าใจ เพราะแต่ละคนมีความจำเป็นและความห่วงกังวลไม่เหมือนกัน ผมไม่สามารถเข้าใจในสิ่งที่คนอื่นคิดได้ทั้งหมด สิ่งที่ผมต้องทำคือเตรียมตัวเตรียมใจในลำดับต่อไป นั่นคือการเข้าไปช่วย หรือส่งความช่วยเหลือเข้าไปในจังหวะที่เกินใจ (ของใคร) จะทนไหว..

และแล้ววันหนึ่งเมื่อถึงเวลาผมก็ได้่รับสัญญาณไว้ ให้เข้าไปช่วยอพยพออกมาได้แล้ว ผมเองรอความคิดนี้มานานแล้ว เพราะถ้าคนเขาคิดว่าไหวเขาจะทน แต่เมื่อเขาคิดว่าไม่ไหว เราก็จะช่วยนั่นไม่ใช่ปัญหา การเดินทางของผมจะเริ่มตั้งแต่จุดนี้…

เริ่มเล่าลุยน้ำ…

การเดินทางของผมในวันนี้ รายละเอียดเยอะมากจึงขอแนบแผนที่ เผื่อว่าดูแล้วจะเห็นภาพมากขึ้น

ผมเริ่มต้นกับวันที่ฟ้าฝนเป็นใจอากาศค่อนข้างดี ผมตื่นสายนิดหน่อยเพราะติดตามข่าวสาร ถึงเกือบเช้า และทานอาหารเช้าไปนิดหน่อยเพื่อรองท้อง ไม่นานนักมีข่าวมาว่าต้องออกไปช่วยพี่สาวอพยพที่ดอนเมือง ซึ่งก็พ่อก็มารับและออกไปด้วยกันทันที ภารกิจนี้ผมดำเนินเรื่องไปพร้อมกับพ่อครับ

1.ผมเริ่มเดินทางจากบ้าน มุ่งหน้าไปจอดรถที่ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ บางเขน ซึ่งตอนนั้นน้ำยังไม่ท่วมครับ ไปจอดรถทิ้งไว้เพราะไม่รู้ว่าหนทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไร ซึ่งต่อจากนี้เราจะเดินทางต่อกันด้วยแท็กซี่ครับ

2.เรานั่งแท็กซี่จาก ม. เกษตร ไปให้ไกล้ดอนเมืองมากที่สุดเท่าที่จะไปได้ พี่แท็กซี่แกส่งแถวๆ สะพานเข้าสนามบินในประเทศนั่นแหละครับ แล้วเราก็ลงและเดินต่อเพื่อที่จะไปที่ป้ายรถเมล์เพื่อขึ้นรถเมล์ต่อ

3.เราขึ้นรถเมล์ได้ในระยะทางไม่ไกลนักก็ต้อง แต่ก็ยังดีกว่าเดิน เพราะไม่รู้เลยว่าถ้าไม่มีรถเมล์เราจะนั่งอะไรได้ เรารู้แค่เป้าหมายเท่านั้น แต่วิธีนั้นคงได้แต่งมๆไปตามทาง

4. เมื่อลงจากรถเมล์ก็ต้องขึ้นรถทหาร ซึ่งรถทหารสูงมาก พี่ทหารเขาจะมีเก้าอี้ให้ปีน แต่ผมก็ว่ายากอยู่ดี นี่มองจากคนตัวสูงช่วงขายาวยังว่ายาก แล้วคนตัวเล็กๆก็คงจะยากกว่าแน่นอน แต่ด้วยความจำเป็นและทางเลือกที่มีไม่มาก เราจึงเห็นผู้คนหลากหลายในรถทหารคันนี้ครับ

5. รถทหารมาส่งถึงปากซอย เข้าหมู่บ้านของพี่สาว ซึ่งเราลง ณ จุดนี้ รถทหารมุ่งหน้าต่อไปทางรังสิต เพื่อส่งคนให้ถึงยังที่หมายต่อไป ส่วนพวกผมก็เดินเข้าซอยครับ แต่เมื่อกำลังเดินไปถึงหน้าปากซอยเราเห็น รถใหญ่ๆ คล้ายๆรถดับเพลิงกำลังมุ่งหน้าเข้าไปในซอยครับ ซึ่งผมก็ถามเขาเรื่องเส้นทาง สรุปว่าเราติดรถเขาเข้าไปได้ครับ เพราะผ่านทางที่ผมจะลงพอดี

บนรถดับเพลิงคันนี้มีผู้คนมากหน้าหลายตา หลายคนทักทายกันยิ้มให้กันแม้ว่าจะไม่รู้จักกัน ผมกับพ่อดูจะเป็นคนที่ดูแปลกไป นั่นอาจจะเพราะความสดใหม่ ซึ่งต่างกับคนที่อยู่บนหลังคารถที่ดูเปียกและเหนื่อยอ่อน ผมคิดว่าเขาคงเข้าออกช่วยคนกันหลายรอบแล้วเลยเป็นอย่างที่เห็น เพราะรถดับเพลิงที่ผมนั่งนั้นคือรถที่ช่วยขนคนจากด้านในซอยออกมาครับ ซึ่งตอนขาเข้าไปในซอยรถจะว่าง เราเลยติดไปได้ครับ

ระหว่างที่นั่งบนหลังคารถดับเพลิงที่วิ่งผ่านไปอย่างช้าๆ ผมได้เห็นอะไรหลายๆ อย่าง ผมได้กลิ่นน้ำ และเสียงรถที่วิ่งผ่านน้ำ แม้ว่าสองข้างทางจะมีคนเดินออกมาตลอด แต่ทุกอย่างดูเงียบ..เหลือเกิน

ผมมองไปที่คนที่บ้านอยู่ข้างทาง เป็นบ้านเช่าเล็กๆแบ่งเป็นล็อคๆที่ติดถนน บนชั้นสองของเขามีแค่ระเบียงที่ติดกับถนน บนระเบียงมีข้าวของบางอย่างที่เอาขึ้นมาวางหนีน้ำรวมทั้งสุนัขและจักรยาน… มีคำทักทายจากคนบนรถดับเพลิง และคำตอบที่ได้ยินก็ประมาณว่า “ไม่รู้จะอพยพไปไหน นี่ก็ขอเขาขึ้นมาอยู่” ครับ ที่ผมเห็นคือผู้อพยพจากชั้นล่างขึ้นมาชั้นบน เขาไม่ได้สบายกันอย่างที่ตาเห็น น้ำเสียงที่ได้ยินบอกให้รู้ว่า ไม่รู้ ไม่รู้ เขาไม่รู้อะไรทั้งนั้น ไม่รู้ว่าจะไปไหน ไม่รู้ว่าน้ำจะลดเมื่อไหร่ และไม่สามารถทำอะไรได้เลยนอกจากรอให้มันผ่านพ้นไปเสียที

จนวันนี้ผมไม่รู้ว่าป่านนี้พวกเขาเป็นอย่างไรกันบ้าง เพราะเมื่อด้านในอพยพกันออกมาแล้ว อาจจะมีรถหรือคนวนเวียนผ่านมาน้อยลง และถ้าน้ำขึ้นอีกก็คงจะมีแต่เรือที่ผ่านได้ คงจะลำบากกันไม่น้อย ไม่รู้เหมือนกันว่าจะมีคนที่ลำบากและไร้ทางออกมากเท่าไหร่ ในกรุงเทพฯ

6. ผมมาสุดทางของการนั่งรถดับเพลิงและลงเดินต่อไปอีกประมาณ 300 เมตร มันเป็น 300 เมตรที่ไกลมากๆ  เพราะต้องเดินบนน้ำที่สูงระดับน่องจนเกือบถึงเอวผมในบางจุด และเดินมาจนถึงบ้านพี่สาวที่อยู่ในหมู่บ้านด้วยความกังวลเล็กน้อย ว่าถ้าบ้านไหนไฟรั่วผมจะได้รู้ตัวก่อนจะตายรึเปล่า หรือเดินผ่านปุ๊ปตายปั๊บอะไรแบบนี้ เพราะน้ำนั้นท่วมเกือบถึงระดับพื้นบ้านแล้ว ซึ่งบางบ้านก็ยังเปิดน้ำพุหน้าบ้านอยู่เลยแม้จะน้ำท่วมก็ตาม

ผมเห็นสายตาของคนในหมู่บ้านมองด้วยท่าทางไม่เป็นมิตรสักเท่าไรนัก อาจจะเพราะด้วยความเครียดหรือความระแวงคนแปลกหน้าก็ได้ แน่นอนว่าในภาวะเช่นนี้ใครๆก็สามารถเป็นโจรได้ง่ายๆ เพราะข้อมูลข่าวสารที่เราได้รับ ทำให้เรามองเป็นอย่างนั้นจริงๆ

สุดท้ายเมื่อมาถึงก็จัดการอพยพ ยังดีที่พี่สาวมีเรือเล็กๆที่ต่อด้วยท่อพีวีซีและฟิวเจอร์บอร์ดอยู่ในบ้าน ทำให้เราใส่เด็กๆ 8,3 ขวบไว้ในเรือได้ (ตอนแรกผมเตรียมใจไว้แล้วว่าต้องอุ้่มออกไป) แน่นอนว่ามันดีกว่าที่คิดไว้ เพราะการลากเรือนั้นทุ่นแรงไปได้มากทีเดียว เด็กๆยังสนุกอยู่บ้าง นั่นก็ถือว่าดี เพราะถ้าเด็กๆงอแงแล้ว ผู้ใหญ่อาจจะเครียดกันมากขึ้นซึ่งคงไม่ดีแน่

7. เราเดินออกมาจากหมู่บ้าน โดยมีเด็กๆอยู่ในเรือขนาดเล็กๆ ซึ่งขากลับนั้นยากกว่าเพราะต้องเดินทวนน้ำออกมา มันไม่ใช่น้ำนิ่งๆ แต่เป็นน้ำที่มีกระแสการไหลอยู่ ส่วนจะไหลไปไหนผมไม่รู้เหมือนกัน แต่การเดินทวนน้ำที่ไหลนี่มันเปลืองแรงมากจริงๆ

8.มาถึงจุดนี้ถือเป็นโชคดีของเราครับ มีพ่อลูกคู่หนึ่งเขาขับรถมาส่งอาหารให้เพื่อน เป็นรถที่สูงพอจะลุยน้ำได้แต่ก็ไม่ใหญ่พอจะให้คนทั้งหมดขึ้นไป ณ จุดนี้เป็นจุดแยก ผมให้พี่สาวและชาวคณะอพยพ แยกไป โดยคุณพี่เขาใจดีให้โดยสารไปด้วยครับ และเขาก็จะออกไปจนกระทั่งใกล้ถึงจุดนัดพบ ที่ ม เกษตรเลยครับ เป็นอีกหนึ่งน้ำใจที่ให้กับคนแปลกหน้ากลุ่มหนึ่งที่กำลังเผชิญชะตากรรมเดียวกันจริงๆ

ผมเดินลากเรือต่อไปกับพ่อ เพื่อที่จะไปยังอีกจุดหมายหนึ่ง นั่นคือหมู่บ้านย่านรังสิต อยู่ก่อนเมืองเอกครับ ได้ยินว่าน้ำสูงระดับอกของผม และมีคนแก่ประมาณคุณยายอยู่ เป็นคุณยายที่เป็นเครือญาติกันครับ ผมกับพ่อเลยตัดสินใจเอาเรือไปรับครับ และเดินทวนน้ำออกมาได้ไม่นาน เราก็ได้ติดรถออกจากซอยหมู่บ้านไปลงที่ถนนวิภาวดีรังสิตอีกครั้งครับ บังเอิญจริงๆนะครับ ทุ่นแรงไปได้อีกหน่อย ส่วนรถคันนี้ของใครยังไงไม่รู้ครับ รู้แต่มีคนมากหน้าหลายตาในรถเยอะดีครับ

หลังรถเราก็ลากเรือไปด้วยครับ เพราะต้องใช้ต่อในภารกิจหน้า โดยจับเชือกที่ผูกเรือไว้ โดยที่ต้องใช้ขาควบคุมบ้าง เพราะไม่อย่างนั้นเรืออาจจะเซไปโดนชาวบ้านที่กำลังเดินลุยน้ำออกมาได้ครับ

9.เราเดินต่อจากวิภาวดีรังสิต ต่อไปจนเลยอนุสรณ์สถานแห่งชาติไปนิดหน่อยครับ เป็นการเดินที่ยากลำบากมาก เพราะคนเดิน และรถใช้ช่องทางเดียวกันครับ ทางเดินมีทั้งเกือบแห้งและน้ำสูงเป็นช่วงๆ คลื่นที่ซัดมาพร้อมกับการวิ่งผ่านของรถนั้นทำให้การลากเรือลำบากมากครับ เรือที่ผมลากแอบไปกระทบรถที่จอดอยู่หลายคัน หวังว่าเขาคงไม่ว่าอะไร ซึ่งไม่นานนักก็ได้รับการติดต่อว่ามี ญาติอีกฝ่ายสามารถนำเรือเข้าไปช่วยคุณยายได้แล้ว ภารกิจของผมและพ่อจึงจบลงครับ

แต่ระหว่างที่รอการยืนยันข้อมูลนั้น ผมได้นั่งรออยู่ที่มุมหนึ่งของถนน นั่นคือเกาะกลางถนนของวิภาวดีรังสิต เป็นที่ที่ในเวลาธรรมดาคงไม่สามารถมานั่งเล่นๆได้ แต่การได้หยุดนั่งแล้วมองทำให้ผมเห็นอะไรหลายๆอย่างมากขึ้น ชาวบ้านที่ขนของออกมาโดยมีอุปกรณ์กันน้ำแค่ถุงพลาสติกเท่านั้น บางคนดีหน่อยก็มีกะละมัง แต่ภาพที่เห็นส่วนใหญ่ก็มีแต่แบบนี้ทั้งนั้น

ระหว่างที่ผมนั่งอยู่ก็เกิดอาการหน้ามืดขึ้นมา ผมเองไม่คิดว่าตัวเองจะอ่อนแอขนาดนี้ ก็ได้แต่นั่งคิดไปว่าทำไม ส่วนหนึ่งก็น่าจะเป็นไม่ได้กินอาหารมาอย่างพอเพียง และขาดน้ำครับ ผมนั่งก้มหน้าอยู่ข้างทางได้สักพัก คิดว่าตัวเองน่าจะแย่ลงอีกเพราะเริ่มรู้สึกหนาวเย็น จึงมองไปที่ถนนและเห็นรถสวนมาพอดี รถหลายคันมองสบตาผมและชะลอ เพื่อที่จะสื่อสารอะไรสักอย่าง ผมทำได้แต่ยิ้มและปล่อยให้เขาผ่านไป

จนกระทั่งถึงรถคันหนึ่งผ่านมา ผมเริ่มคิดว่าตัวเองไม่น่าจะไหว เลยโบกเขาและขอน้ำสักหน่อย รถที่ผมโบกนั้นเป็นรถตู้ ที่มีพ่อแม่ลูกนั่งอยู่ ซึ่งเขาก็ช่วยกันหาน้ำให้ผมซึ่งไม่รู้จักกัน และไม่ได้เคยช่วยเหลืออะไรกันมาก่อน เพียงแค่ผ่านมาผ่านไปเท่านั้น ไม่นานนัก เขาก็ยื่นน้ำขวดใหญ่ และบอกผมว่า ” เหลืออยู่เท่านี้เอง” (เหลือ 3/4 ของขวด) ผมเองรับน้ำขวดนั้นมาและกล่าวคำขอบคุณ ผมไม่รู้ว่าน้ำขวดนั้นคือขวดสุดท้ายของเขารึเปล่า รู้แค่ว่าน้ำขวดนี้คงหาไม่ได้ง่ายๆในชีิวิตปกติแน่ๆ เพราะนั่นคือน้ำใจ…

น้ำขวดใหญ่ที่ได้รับมา

ผมได้กินน้ำและไม่นานนักร่างกายก็ค่อยๆกลับมาเป็นเหมือนเดิม ภายหลังมาถามเพื่อน เขาบอกว่าผมอาจจะเหนื่อยเกินไปเท่านั้นเองไม่ได้เป็นอะไรหรอก แต่ในใจผมแอบคิดว่าการที่ไม่ออกกำลังกายมันทำให้ผมปวกเปียกขนาดนี้เชียวหรือ?

เมื่อได้รับคำยืนยันว่ากลับได้แล้ว พ่อก็ยกเรือให้ชาวบ้านที่กำลังขนของอพยพหนีน้ำอยู่ใกล้ๆ เขากำลังขนของใส่กะละมังและเดินลอยน้ำ ทันทีที่ได้เรือไปเขาเอาของที่ขนมาใส่เรือและลากเรือไปกับน้ำต่อไป เราคิดว่าเรือนี้คงทำประโยชน์ให้กับเขาได้ไม่มากก็น้อย อย่างน้อยก็ทำให้สีหน้าของเขายิ้มแย้มทันทีเมื่อได้รับเรือ

10. ไม่นานนัก เราก็โบกรถกลับ เป็นรถกระบะที่มีคนขับอยู่คนเดียว ผมกับพ่อขอนั่งไปด้วย ซึ่งผมเองนอนหมดแรงที่ท้ายกระบะ และค่อยๆจิบน้ำที่ได้มาทีละน้อย บอกตรงๆว่าหมดสภาพมาก ผมเองประมาทในสถานการณ์มากเกินไป คิดว่าตัวเองจะมีแรงพอ แต่ท้ายที่สุดมันก็เกินกำลังไปหน่อย ผมนั่งของเขามาเรื่อยจนถึงหลักสี่ พี่เขาจะเข้าหลักสี่เราก็เลยขอลงช่วงหลักสี่ เพื่อที่จะได้ไปขึ้นรถต่อในถนนวิภาวดีรังสิต

11. ผมยืนรอรถแท็กซี่อยู่ัสักพัก และก็มีรถประมงของ ม เกษตรผ่านมา และเขาจอดส่งคนพอดี ก็เลยขอขึ้นไปด้วยอย่างน้อยก็ได้ไปลง ม. เกษตรพอดี เป็นรถสูงขึ้นยากอีกเหมือนเคย กำลังคิดว่าปกติเขาขนของขึ้นรถกันยังไงนะ สูงจริงๆ ก็คงมีบันไดละนะ

และพอมาถึง ม.เกษตร เขาก็จะเขาประตูฝั่งวิภาวดี ซึ่งผมต้องการไปประตูฝั่งงามวงศ์วาน ก็เลยลงและต่อรถแท็กซี่ไปอีกนิดหน่อย สุดท้ายก็กลับถึงรถ และถึงบ้านอาบน้ำล้างเนื้อล้างตัว

สภาพของซองหมากฝรั่งที่เอาใส่กระเป๋ากางเกงไปด้วย

เหตุการณ์ในวันนี้สอนให้ผมรับรู้และเข้าใจกับคำว่าน้ำท่วมครบทั้ง 5 สัมผัสกันเลยครับ

ผมได้เห็นน้ำที่ท่วมด้วยตาตนเอง

ผมได้ยินเสียงของผู้ประสบภัยและความเงียบ ทุกๆอย่างรอบตัวด้วยหูของผม

ผมได้สัมผัสน้ำท่วม ที่กำลังเน่าด้วยผิวหนังของผม

ผมได้กลิ่นน้ำ กลิ่นที่นอนอยู่บ้านคงไม่มีวันเข้าใจ ด้วยจมูกของผม

บางครั้งเมื่อน้ำกระเด็นมาเพราะคลื่นที่เกิดจากรถสวนทางกัน ผมก็ได้ลิ้มรสน้ำท่วมกับเขาด้วยเหมือนกัน

ไอ้ที่เขาบอกว่าไม่เจอไม่รู้นี่ผมว่าจริงนะครับ แต่เราก็ไม่จำเ้ป็นต้องไปเจอทุกอย่างก็ได้ครับ มันอาจจะเหนื่อยเกินไป ทำในสิ่งที่เราทำกันได้จะดีกว่า และเข้าใจคนที่ประสบภัยด้วยใจที่เปิดกว้าง ไม่ใช่ตัดสินด้วยมุมของเรานะครับ เพราะถึงแม้เราจะเข้าไปอยู่ในสิ่งแวดล้อมเดียวกับเขา เราก็ไม่มีวันจะเข้าใจเขาได้หรอกครับ ดังนั้นก็ให้เผื่อใจกับเรื่องนี้ให้มากๆ ใจกว้าง ใจเย็น และอดทนต่อกันนะครับ

สิ่งที่ผมไปเผชิญในครั้งนี้เป็นเพียงแค่เสี้ยวเล็กๆของความเดือนร้อนเท่านั้นครับ ถ้าให้ทุกคนเขียนความเืดือดร้อนของตัวเองออกมาจากน้ำท่วมครั้งนี้ หนึ่งชีวิตก็คงจะอ่านไม่หมด…

แม้ว่าในวันนี้ในบางพื้นที่จะดูคลี่คลายลงแล้ว แต่มันเป็นเพียงแค่วันนี้ครับ เราจำเป็นต้องเตรียมใจรับความผันแปรของธรรมชาติที่เกิดจากน้ำมือของพวกเรากันต่อไปครับ

สวัสดี

แม้ว่าตอนนี้บ้านของผมดูเหมือนจะรอดพ้นวิกฤตน้ำท่วมแล้ว ซึ่งมันก็ยังไม่เคยท่วมส่วนสาเหตุนั้นจะเพราะอะไรก็ช่าง สรุปก็ถือว่าโชคดี เพราะดูในแผนที่น้ำท่วม น้ำมันท่วมรอบๆเขตบ้านไปหมดแล้ว แต่ที่หมู่บ้านยังปกติ แน่นอนว่าเรื่องราวเหล่านี้ผมรับรู้หลังจากกลับมาที่บ้านครับ

การอพยพหนี (เที่ยว) น้ำท่วม สำหรับผมนั้นถือเป็นโอกาสที่ผมจะได้ลองไปรับประสบการณ์ใหม่ๆ เพราะก่อนหน้าที่ผมจะตัดสินใจออกจากบ้านนั้น ผมได้ไปรับประสบการณ์ของคนที่โดนน้ำท่วมมาแล้วครับ นั่นคือการลุยน้ำเข้าไปช่วยพี่สาวย่านดอนเมืองอพยพออกมา สิ่งที่ผมได้รับในวันนั้น คงจะเล่าในบทความต่อไป แต่ผมบอกได้เลยว่านั่นคือประสบการณ์ที่ทำให้ผมมั่นใจที่จะออกไปดีกว่าที่จะทนอยู่

โอกาส กับทางเลือก

แน่นอนว่าประชาชนทุกคนคงจะทำอย่างผมไม่ได้ เพราะเราไม่ได้มีเท่ากัน ทางเลือกเราไม่เท่ากัน ผมมีทางเลือกที่พอจะเป็นไปได้อยู่หลายทาง แน่นอนว่าผมจะไม่เอาตัวเองไปเบียดเบียนคนที่มีความจำเป็นกว่าแน่นอน สิ่งที่ผมคิดนั่นคือการตัดโอกาสการกลายเป็นภาระทางสังคมของตัวผมทิ้งเสีย และย้ายตัวเองไปมองดูจากวงนอก ซึ่งน่าจะดีกับคนส่วนใหญ่มากกว่า

พื้นที่ในกรุงเทพฯนั้นเต็มไปด้วยผู้คน ผมไม่เคยคิดว่ากรุงเทพฯ นั้นสำคัญที่สุดในประเทศ แต่ผมมองในเรื่องของรายละเอียดมากกว่า เมื่อมีคนมาก การจัดการก็ยาก ตรอกซอกซอย ชุมชนสารพัด ซึ่งน่าจะเรียกว่ามหาศาล เมื่อน้ำเข้ากรุงเทพ การช่วยเหลือ การจราจร ทุกอย่างดูจะเป็นสิ่งที่ไม่มีทางจัดสรรได้อย่างลงตัวแน่นอน และนั่นคือเหตุที่ผมตัดสินใจอพยพหนี (เที่ยว) น้ำท่วมไปดีกว่า

อพยพหนี (เที่ยว) น้ำท่วมไปไหน?

ผมเคยคิด เคยฝันไว้ว่าผมจะได้เดินทาง ไปเที่ยวโดยไม่มีกฏอะไรมาหยุดไว้ (ยกเว้นเงิน) ผมอยากจะหยุดในที่ผมอยากจะหยุด ผมอยากจะอยู่ในที่ ที่ผมอย่างจะอยู่ ผมอยากจะทำอะไรก็ได้ในช่วงเวลาที่เป็นของผมอย่างแท้จริง น้ำท่วมครั้งนี้คือโอกาสครั้งยิ่งใหญ่ที่ผมจะได้ไปค้นหาอะไรในตัวเองเพิ่มขึ้น นี่คือจินตนาการของผม

ความเป็นจริงก็คือผมไปได้ในระยะที่พอจะไหว เขตใกล้ๆกรุงเทพที่น้ำไม่ท่วมและเดินทางไม่ไกล เพราะงบประมาณมีจำกัดมาก และไม่รู้ว่าต้องอยู่นานแค่ไหน เลยต้องคิดคำนวนกันให้ดี ที่พักส่วนใหญ่จะเป็น บ้านเพื่อน บ้านญาติ โรงแรม อะไรประมาณนี้ ซึ่งจะเน้นประหยัดไว้เป็นหลัก เพราะถ้างบหมด นั่นหมายถึงอิสระแห่งจินตนาการของผมก็คงต้องดับลงไป

สรุปแล้วช่วงที่ผมไม่อยู่ ผมก็แทบไม่ได้เข้าอินเทอร์เน็ต เลยครับ จะมีเข้าบ้างก็บางทีเพราะอุปกรณ์ไม่ค่อยอำนวยเท่าไหร่ ส่วนเรื่องผมไปเที่ยวไหนอะไรยังไง รายละเอียดเดี๋ยวค่อยมาเขียนกันอีกทีนะครับ เอาแค่ว่าหนีน้ำท่วมไปเที่ยวแล้วกันนะ

สวัสดี

สำหรับบอนสีนั้นงอกงามอย่างไม่ต้องห่วง เพราะก่อนออกนั้นได้ทำการผสมดินปลูกให้มันใหม่ ปัจจุบันก็แทงใบงอกงามดีอย่างที่คิดไว้ไม่มีปัญหาอะไรให้ห่วงเพราะบอนสีนั้นโตง่ายตายยากอยู่แล้ว

กลับมาที่ต้นไม้ที่เหมือนจะทนอย่างกระบองเพชร มีเรื่องให้ผมประหลาดใจอยู่หลายเรื่อง ความเปลี่ยนแปลงของกระบองเพชร เมื่อเทียบกับบอนสีแล้วคิดว่ามากกว่ากันอยู่มาก ซึ่งเมื่อเกิดสิ่งที่ผิดความคาดหมาย นั่นอาจจะเกิดความรู้สึกตื่นเต้นหรืออะไรก็ตาม ซึ่งตามไปอ่านได้ที่บล็อกกระบองเพชรได้เลยครับ ในตอน “  ความเปลี่ยนแปลง หลังกลับมาจากหนีน้ำ ”

สวัสดี

ผมออกจากบ้านไปพักอยู่ในหลายๆสถานที่ รวม 23 วัน  เป็นช่วงเวลาที่ผ่านไปอย่างรวดเร็วเพราะผมไม่ได้ไปอยู่อย่างลำบากมากนัก ในทางกลับกันออกจะสบายมากๆด้วยซ้ำ จริงๆแล้วควรจะเรียกว่า การหนีไปเที่ยว มากกว่าการหนีน้ำท่วม…

ผมกลับมาที่บ้านครั้งนี้ผมความเปลี่ยนแปลงมากมายต้นไม้ของผมเปลี่ยนแปลง บ้างก็ตาย แต่ส่วนใหญ่มักจะโต และสร้างความประหลาดใจให้กับผมอย่างมากมาย ผมคงใช้เวลาช่วงแรกๆในการดูแลต้นไม้ที่ปลูกไว้ และใช้เวลาต่อจากนั้นในการเรียบเรียงเรื่องราวมากมายที่ผมได้พบและเจอมาในช่วงน้ำท่วมนี้

สวัสดี

ที่หนีออกมาก่อนน้ำมานั้นเพราะได้ประสบการณ์จากคนรอบข้างและครอบครัวที่เผชิญกับน้ำท่วมโดยตรงครับ บ้างก็อยู่ดอนเมือง บ้างก็ลำลูกกา หนีน้ำกันมาตั้งแต่ระยะแค่ข้อเท้า จนกระทั่งน้ำมิดหัวก็มีกันมาให้เห็น ที่บอกนี่ญาติสนิทเลยนะครับ นี่แหละที่ทำให้ผมและครอบครัวออกมากันก่อนที่น้ำจะมา ไม่งั้นคงจะโกลาหลและลำบากอย่างแน่นอน

สุดท้ายก็ออกมาท่องเที่ยวไปในตัวระหกระเหินไปในที่ต่างๆหลายที่ ผมเองแยกกับครอบครัวไปเก็บเรื่องราวและถ่ายรูปตามที่ต่างๆมากมาย จนตอนนี้ก็กลับมารวมกับครอบครัวอีกครั้ง น้ำก็ยังมาไม่ถึงบ้านสักที

สำหรับตอนนี้คงจะไม่สะดวกนะที่ต้องพิมพ์เรื่องราวมากมายที่อยู่ในหัวออกมาเพราะอยู่ในระหว่างหนีน้ำท่องเที่ยว (อีกแล้ว) เอาเป็นว่าหลังน้ำลดคงมีเรื่องให้พิมพ์กันเยอะแน่นอน ขอให้ทุกคนดูแลตนเองและครอบครัวของท่านด้วยนะครับ และถ้าอยากดูแลคนอื่นด้วยตอนนี้ก็สามารถเป็นจิตอาสาไปช่วยตามที่ถนัดได้เลยครับ

ขอให้โชคดี

สวัสดี

คำถามที่น่าสนใจคือผมจบเกษตร มาหรือปล่าว? นั่นหมายถึงจบเกษตรกรรมนะครับ เพราะผมอาจจะดูจริงจังกับต้นไม้มากก็ได้ ภาพที่เห็นเลยเป็นอย่างนั้น ก็ตอบลุงแกไปว่าเรียนบริหารครับ แกก็บอกว่าดูไม่ค่อยเข้ากันอะไรประมาณนี้ครับ

ความไม่เข้ากัน…

ก็จริงอยู่นะ ชีวิตผมทำอะไรหลายๆอย่างที่ไม่ค่อยเข้ากัน ในสายตาคนอื่น ซึ่งปัจจุบัน ทักษะของผมนั้นหลากหลายจนเกินจะบอกว่าแท้จริงแล้ว ผมเก่งอะไรกันแน่ ผมวิจัยต้นไม้เป็นส่วนตัว ผมเรียนศิลปะ ผมทำอนิเมชั่น ผมทำเว็บไซต์ ผมพิมพ์บทความมากมาย นั่นคือสิ่งที่ผมทำได้ และแน่นอนว่าวิชาบริหารที่ผมเรียนนั้นก็จะมาช่วยให้ทุกอย่างเข้ากันดีมากขึ้น

ทุกอย่างเหมือนส่วนผสมที่ไม่ค่อยเข้ากันเท่าไหร่ แต่ก็จะพยายามนำมาปรุงให้ได้ แน่นอนว่าถ้าเมนูนี้ออกมามันต้องเป็นเมนูใหม่ของโลกอย่างแน่นอน ดังนั้นผมคิดว่าผมควรจะทำมันต่อไป

การสร้างความถนัดเฉพาะด้าน?

คงจะดีถ้าผมเก่งอะไรจริงจังสักอย่างหนึ่ง ก็คงจะพูดให้ใครๆเขาเข้าใจได้ง่ายว่าผมนั้นเป็นอย่างไร ซึ่งสิ่งนั้นเป็นสิ่งที่ตัวผมเองไม่ได้ต้องการ ความถนัดเฉพาะด้านคือสิ่งที่สังคมต้องการ เขาต้องการให้เราเป็นแรงงานในส่วนใดส่วนหนึ่งและผลักดันสังคมไป …แต่ปัญหาคือไปในทิศทางไหน?

ผมเองคิดว่าตนเองนั้นไม่ได้เกิดมาเพื่อทำงานให้กับใครคนใดคนหนึ่ง ผมไม่อยากเป็นคนที่ทำงานให้ครอบครัวๆหนึ่งรวย แล้วใช้ชีวิตไปแบบที่สังคมเป็น นั่นคือผมไม่ได้คิดว่าตนเองนั้นเป็นฟันเฟืองในสังคมที่กำลังขับเคลื่อนอยู่แม้แต่น้อย ผมเกิดมาทำไม เพื่ออะไร ผมจำเป็นต้องหาคำตอบนี้ด้วยตนเอง แต่ที่ผมรู้แน่ๆแล้วนั่นคือ ผมไม่ได้เกิดมาแล้วตายไปแบบหนุ่มออฟฟิศแน่นอน ที่บอกนี่ไม่ได้หมายความว่าผมมองมันไม่ดี แต่ผมแค่มองว่ามันดูไม่เข้ากับตัวเองเท่านั้นเอง

และเมื่อเกิดความคิดแบบนั้น ผมจึงเลือกเดินหนทาง อาชีพอิสระหรือฟรีแลนซ์ ( Freelance ) นั่นก็เพื่อตามหาความไม่เข้ากันที่เหมาะสมกับผมนั่นเอง

ความหลากหลายที่เกิดขึ้นในทุกวันนี้ เป็นเพราะผมเลือกที่จะรู้กว้าง แต่ไม่รู้ลึก มันเป็นนิสัยของผมมานานแล้ว ผมชอบศึกษาอะไรไปเรื่อยๆ ทำให้มีทักษะติดตัวค่อนข้างหลากหลาย และมันจะเป็นอย่างนี้ต่อไป จนกว่าผมจะค้นพบคำตอบที่ำำพอจะทำให้ชีวิตเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง

สวัสดี

แต่ทุกวันนี้การเขียนบล็อกกลับกลายเป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรมในชีวิตผมไปเสียแลัว อาจจะเป็นอย่างที่โบราณว่าไว้ “เกลียดอะไรก็จะได้อย่างนั้น” แต่ก็ผิดไปนิดหนึ่งก็คือมันเปลี่ยนจากมุมมองด้านลบๆ มาเป็นบวกตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เพราะถ้าผมไม่ชอบ ผมคงไม่สามารถนั่งพิมพ์บล็อกทุกวันได้อย่างนี้หรอก

แต่ก่อนนั้น…

เมื่อหลายปีก่อน ผมเห็นเพื่อนที่ร่วมเรียนด้วยกันเขียนบล็อก ผมเองมองว่าเป็นเรื่องไร้สาระและเสียเวลามาก ทำไมผมต้องมานั่งเสียเวลาเล่าเรื่องตัวเองให้คนอื่นอ่านด้วย มันไม่จำเป็นเลย ซึ่งผ่านไป 4-5 ปีผมก็ยังมีมุมมองนี้อยู่ดี แต่ไม่นานนักเมื่อชีวิตผมเปลี่ยน

ตั้งแต่ชีวิตที่ได้เปลี่ยนไป…

ผมเคยเป็นพนักงานบริษัทเหมือนกับชาวบ้านที่เขาเป็นกัน ชีวิตนั้นก็สุขสบายดีอยู่แล้ว ขาดอย่างเดียวคือการสนองตอบความสามารถในตัวผม ผมเองคิดว่าผมทำอะไรได้มากกว่านั้น ความสามารถผมมากกว่านั้น จึงตัดสินใจลาออกมาทำกิจการเล็กๆที่ใช้ความสามารถตัวเองได้เต็มที่ และคิดได้เต็มที่ ฝันได้เต็มที่ เจ็บได้เต็มที่ มันน่าสนุกถ้าผมจะทำอะไรที่อยากทำในขณะที่ยังจะพอทำอะไรได้อยู่

และนั่นเป็นจุดเริ่มต้นของผม การประกอบกิจการส่วนตัวนั้นจำเป็นต้องลงแรงทุกอย่างที่มี ทักษะที่เคยสั่งสมมาแต่ไม่เคยคิดจะใช้ทำมาหากิน นั่นคือทักษะการทำเว็บไซต์ แต่ก่อนไม่เคยคิดจะทำเว็บไซต์เพราะยุ่งยาก แต่ทุกวันนี้ก็ต้องมานั่งทำเพราะความจำเป็นและก็กลับชอบขึ้นมาอีกด้วย และการเขียนบล็อกก็ก้าวเข้ามา ณ จุดนั้น ในจุดที่ผมจำเป็นต้องเขียนบทความเผื่อโปรโมตเกี่ยวกับกิจการของผมให้คนอื่นได้รับทราบ

และจากการพิมพ์บล็อก (เขียนบล็อก) เพื่อการโฆษณา ปัจจุบันมันกลายเป็นงานอดิเรกไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ผมกลับสนุกที่ได้บันทึก ได้เรียบเรียง ได้ถ่ายทอดเรื่องราวที่ผมได้รับมา ผมรู้สึกดีเมื่อรู้ว่าตัวเองได้พัฒนาทักษะการพิมพ์ได้ดีขึ้น จากความเห็นบางส่วนของผู้ที่มาตอบ สำหรับตอนนี้ผมก็คงจะเล่าไปถึงแค่ทำไมมันถึงกลายมาเป็นกิจกรรมยามว่างของผมได้ และคิดว่าคงจะเขียนเรื่องเกี่ยวกับประโยชน์ วิธีการ เกี่ยวกับบล็อกเพิ่มขึ้นด้วยครับ เผื่อว่าจะมีคนสนใจแบบผมบ้าง

สวัสดี

ทำไมผมถึงเปลี่ยนมาสนใจกระบองเพชร?

อาจจะเป็นคำถามที่หลายๆคนคงจะไม่อยากถามเพราะเข้าใจว่า ผมอาจจะเบื่อ อาจจะเลิกสนใจ อาจจะยุ่งหรืออะไรก็ตาม แต่คำตอบของผมนั้นได้อยู่ในบทความตอน ห่างหายบอนสี สุนทรีกระบองเพชร ภาคบอนสีแล้วครับ และคำตอบของผมก็ไม่รู้ว่าจะตรงกับที่ใครหลายๆคนเดาหรือเปล่า แต่ผมเองไม่ได้มองว่าอะไรดีร้ายหรือชอบอะไรมากกว่ากันอย่างไรครับ เพราะผมมองว่าไม้ประดับก็คือไม้ประดับนั่นแหละ ปัญหาก็คือปัจจัยภายนอก ภายในใจของผมนั้นชอบทุกอย่างที่เลี้ยงง่ายเท่านั้นเอง…

บอนสีและกระบองเพชรมีจุดร่วมกันหนึ่งจุดครับนั่นคือมันจะทนแล้งได้ดี แต่บอนสีกลับทนชื้นได้มากกว่ากระบองเพชร ซึ่งกลายเป็นข้อด้อยของกระบองเพชรในเมืองไทยทันทีครับ เพราะในเมืองไทยนอกจากจะร้อนแล้ว บ้านเรายังจะชื้นอีกด้วย ซึ่งทำให้กระบองเพชรเสียหายหรือเสียชีวิตไปบ่อยๆครับ ซึ่งเรื่องนี้ก็เป็นเรื่องปกติที่ผู้ปลูกเลี้ยงกระบองเพชรได้เจอกันครับ สำหรับในมุมมองของผมแล้ว ผมไม่ได้มองกระบองเพชรเหนือไปกว่าบอนสีเลยครับ (เรื่องความอึด)

แต่กระบองเพชรนั้นมีการเติบโตที่ช้า แต่กลับมีการขยายพันธุ์ที่ทำได้เร็วซึ่งนี่เป็นอีกจุดที่ผมชอบครับ อาจจะไม่สามารถควบคุมได้ดีเท่าบอนสี (บอนสีมีการทำให้พักหัวเพื่อออกดอกได้) แต่กระบองเพชรก็สามารถให้ดอกได้ตลอดเวลาในหนึ่งฤดูกาลออกดอกของมัน ขอแค่มีสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมกับมันเท่านั้น ในขณะที่บอนสีกลับให้ดอกได้ไม่มากซึ่งถ้าอยากได้ดอกมากอาจจะต้องมีหัวบอนที่ใหญ่หน่อย

แต่สิ่งที่ดึงดูดผมเข้าสู่กระบองเพชรนั้นไม่ใช่การผสมเกสรแต่อย่างใด มันกลับเป็นการต่อต้นตอ หรือการกราฟ (Graft) นั่นแหละครับ การกราฟเพิ่มมิติให้ความน่าสนใจที่เคยมีนั้นมีความลึกขึ้นไปอีก นี่คือสิ่งที่บอนสีไม่มี การต่อต้น หรือการต่อกิ่งแบบนี้ มักจะมีให้เห็นในไม้ทั่วไป แต่ไม่ใช่ไม้ที่มีลักษณะหัว ซึ่งมันเป็นความรู้ความเข้าใจที่ผมเองยังไม่ได้เชี่ยวชาญนักในปัจจุบัน และผมยังมองว่ามันน่าค้นหาเสมอ

ผมค้นหาข้อมูลมากมายจากฝั่งตะวันตก ภาษาอังกฤษยังเป็นภาษาที่สองที่ผมพอจะเข้าใจได้ไม่ยากนัก การค้นหาข้อมูลจากสองภาษาอาจจะเป็นข้อจำกัดของผมก็ได้ เพราะจริงๆแล้ว ญี่ปุ่นดูจะเป็นผู้นำในการพัฒนาสายพันธุ์กระบองเพชร ในโลกเสียมากกว่า แต่มันติดที่ผมไม่เคยเรียนรู้เกี่ยวกับภาษาญี่ปุ่นเลยสักนิด ทำให้พลาดโอกาสดีๆไป แต่แน่นอนว่าฝั่งตะวันตกที่ใช้ภาษาอังกฤษนั้น เป็นชุมชนที่มีการใช้อินเทอร์เน็ตมานาน ทำให้เขาเชี่ยวชาญและมักมีข้อมูลมาแบ่งปันกันในเว็บบอร์ดเสมอๆ ซึ่งนั่นคือเป้าหมายที่ผมต้องติดตามอ่านและค้นคว้าไปเรื่อยๆครับ

ความรู้ในไทยอาจจะมีข้อจำกัดอยู่บ้างบางประการ แต่มันก็คือความรู้ที่หาได้ง่ายและใกล้ตัวที่สุดเท่าที่เราพอจะหาได้ดังนั้นใครที่กำลังหาความรู้หรือมีความรู้เกี่ยวกับกระบองเพชร ก็สามารถมาแบ่งปันกันได้ใน Dinh Cactus Blog

สวัสดี

ผมมองบอนสีว่า เป็นสิ่งที่ผมพิชิตได้แล้ว และเรียนรู้จนครบวงจรของมันแล้ว (รู้กว้างแต่ไม่รู้ลึก) ผมขาดเพียงแค่การพัฒนาพันธุ์ให้ได้ตามที่ผมต้องการเท่านั้นเอง แต่การพัฒนาพันธุ์นั้นกลับเป็นไปไม่ได้ในพื้นที่ที่ผมมี ซึ่งนั่นเป็นข้อจำกัดที่แสนจะอึดอัดของผม เพราะบอนสีหนึ่งต้นนั้นใช้พื้นที่ค่อนข้างมาก และต้องการแสงมากพอๆกับพื้นที่ นั่นหมายความว่าถ้าผมยังฝืนขยายพันธุ์ต่อไป ผมอาจจะไม่มีที่เลี้ยง และนั่นก็เป็นจริงดั่งที่ผมคิด

ทันทีที่ลูกไม้ที่ผมหัดผสมเกสรได้งอกและโตขึ้นมา มันทำให้พื้นที่ ที่ผมมีนั้นเล็กไปถนัดตา ซึ่งทำอย่างไรที่ในบ้านก็คงไม่สามารถขยายได้ แม้ว่าจะพยายามขนาดไหน การเติบโตของลูกไม้ก็ยังล้นออกมาอยู่ดี ขณะที่ผมกำลังพิมพ์อยู่นี้ผมคิดไปว่าถ้าผมเอาไม้มาแจกในบล็อกนี้บ้าง จะดีไหม จะมีคนสนใจไหม เพราะว่าลูกไม้บางต้นก็เล็กเกินไปกว่าที่ผมจะบอกได้ว่าผมเองชอบหรือไม่ชอบ ดีหรือไม่ดี หรือเป็นลักษณะที่ผมต้องการหรือไม่ (เอาง่ายๆว่าชอบทุกต้นเลยเสียดาย ) หลายครั้งที่มีญาติมาบ้านหรือมีเพื่อนมาผมก็มักจะให้บอนสีที่ผมได้จากการผ่าหัวบอนสีติดกลับไปบ้าง เพราะนอกจากจะให้คนรู้จัก ได้รู้จักกับบอนสีแล้วมันยังเป็นหนทางที่ผมจะได้พื้่นที่เดิมด้วย

มันจะง่ายมากสำหรับเรื่องนี้ถ้าผมมีสวนหรือไร่ หรือพื้นที่เป็นไร่ๆ และไม่ต้องมาคอยกังวลกับการขยายตัวในแนวราบแบบนี้…

ผมเองรอวันที่จะมีที่ ที่เหมาะสมพอที่บอนสีจำนวนมากจะเติบโตได้ มีแสงและสภาพแวดล้อมเหมาะสมพอที่ผมจะสามารถพัฒนาพันธุ์ต่อไปได้ และคิดว่าวันนั้นคงไม่ไกล สำหรับผู้ที่ติดตามเรื่องราวเกี่ยวกับบอนสี ก็คงได้ติดตามกันมากขึ้นในช่วงปีสองปีนี้ใน Dinp Caladium Blog อย่างแน่นอน

สวัสดี

อาหารกลางวันในมื้อนี้ยังเป็นมื้อที่เรียบง่าย ผมมีปลาจาระเม็ดที่แม่ทำไว้ให้ตั้งแต่เมื่อวาน ซึ่งเป็นปลาราดด้วยเครื่องเทศประมาณนั้นครับ ผมเอาปลาไปอุ่นเหมือนที่เคยทำตามปกติและรอว่าเมื่อไหร่ปลาจะสุก ระหว่างที่รอก็พักสายตาจากการเพ่งที่ยาวนานโดยการมองไปที่สวนหลังบ้าน…

หลังบ้านของผมเป็นสวนดาหลาของแม่ จะเรียกว่าสวนอาจจะใหญ่ไป เอาเป็นว่ามันคือดงดาหลาแล้วกัน ดงดาหลาให้ดอกตลอดปีเท่าที่มันจะให้ดอกได้ ผมเห็นดอกมันเสมอๆ ความงามของดอกดาหลามีให้ดูจนชินตา ความยาวของก้านและใบมันสูงกว่า สี่เมตร สูงขึ้นไปจนถึงชั้นสองเลยทีเดียว นี่อาจจะเป็นเหตุผลที่มันออกดอกตลอดก็ได้

แน่นอนว่าการพักผ่อนสายตามักจะมองกวาดไปรอบๆ ผมก็มองไปยังสีเขียวๆเช่นเคย มองไปยังกิ่ง ก้าน ใบ ของดาหลา “มีใบร่วงลงมาติดก้านอีกแล้ว ” ผมคิดเหมือนที่เคยๆเห็น แต่คราวนี้กลับไม่ใช่อย่างที่เคยเห็น

งูเขียวตัวยาวพันอยู่รอบต้นและดอกดาหลา

เพื่อนใหม่…?

มีเพื่อนใหม่ในสวนที่ไม่ได้รับเชิญเข้ามาครับ ผมมองมันผ่านกระจกที่หน้าต่าง และมันก็มองผม งูเขียวตัวอ้วนประมาณเส้นรอบวงนิ้วโป้่ง และยาวพอที่จะพันกิ่งเรื่อยลงมาจนถึงดอกดาหลาได้ มันเป็นงูสีเขียวปกติ แต่ผมไม่แน่ใจว่ามันคืองูเขียวรึเปล่า  แต่ที่แน่ๆ ผมจะไม่เปิดกระจกต้อนรับมันเด็ดขาด

ทันทีที่เห็นมัน ผมลืมปลาจาระเม็ดที่อุ่นไว้วิ่งไปหยิบกล้องบนห้อง ลงมาถ่ายนายแบบที่ไม่ได้รับเชิญตัวนี้ มันยังคงไม่ไปไหน มองผมอยู่ตลอด และกว่าที่ผมจะได้มุมกล้องที่มันไม่ได้มองมานั้นก็นานมาก ถ่ายรูปไปเยอะเหมือนกันเพราะคิดว่าคงไม่ได้เจอมันบ่อยๆ แต่ผมก็ไม่แปลกใจเพราะดงดาหลาหลังบ้านนั้น ทั้งรก ทั้งชื้น เหมาะแก่การหาอาหารสำหรับงูมากๆ

เมื่อผมทานข้าวเสร็จ และไปทำกิจกรรมส่วนตัวสักพักก็กลับมาดูมัน และคิดว่าจะถ่ายรูปเก็บไว้อีกชุด แต่มันก็หายไปแล้วครับ…

รูปในตอนนี้อาจจะไม่ชัดเท่าไรนัก เพราะถ่ายผ่านกระจกและต้องปรับเป็นแมนนวลโฟกัส เพราะว่าระบบออโต้่โฟกัสนั้นดูจะมีปัญหาเมื่อถ่ายผ่านกระจก ซึ่งกว่าจะได้รูปนี้มาก็นานพอดู มีหลายรูปที่ผมชอบ แต่ผมชอบรูปนี้มากที่สุด ยังไงก็จะ อัพเดทลงใน Dinp Photo Gallery นะครับ (ถ้าว่าง)

สวัสดี

แต่วันนี้เป็นวันที่แดดออก แม้จะเป็นแดดเช้าถึงเที่ยงก็ยังเป็นแดดที่ดี แดดที่หลายคนรอคอย เป็นแดดที่เล็กน้อยเมื่อเทียบกับหน้าร้อน แต่เมื่อมันอยู่ท่ามกลางช่วงเวลาที่ฝนตกมันจึงมีค่ามากๆ หลายๆคนรีบตากผ้าในเวลานี้ หลายคนรีบทำธุระและกิจกรรมกลางแจ้ง เช่นจัดสวน ในเวลานี้เช่นกัน

ผมเอากระบองเพชรที่ชำไว้รอรากออกมาตากแดด เพราะเชื่อว่าแดดจะเป็นตัวกระตุ้นให้มันเติบโตเร็วขึ้นและเมื่อมันอยากจะเติบโต แดดนี่แหละคืออาหารที่ดีเยี่ยมของมันเลยครับ ดังนั้นก็เลยเป็นโอกาสที่ดีที่จะเอาต้นกระบองเพชรทั้งหลายออกมาตากแดด (บางส่วนที่เลี้ยงในถาดหลุม จะยกง่ายครับ)

สวัสดี