Dinh Airawanwat Blog

เรื่องมันมีอยู่ว่า ผมเอาบอนสีต้นที่โตๆ ใหญ่ๆ ที่ใส่กระถางดินเผา ไปวางไว้หน้าบ้าน ไม่นานนักก็มีแขกมาเยี่ยมเยียน..

ตอนแรกเริ่มสังเกตุจากทำไมใบมันค่อยๆหายไป จะว่าโดนน้ำฝนจะขาดก็ไม่ใช่เพราะใบไม่ได้ขาดรุ่งริ่ง แต่ขาดแล้วหายไปเลย ก็เลยลองไปพลิกดูใต้ใบ ตามตำราเขาว่าไว้ถ้าเจอใบขาดๆให้พลิกดูจะเจอของดี นั่นคือหนอนแก้วตัวเขียวกำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย
หนอนแก้วตัวมันเขียวหยุ่นๆเหมือนลูกอมเจลลี่ ที่เรากินนั่นละนะ ดูๆไปแล้วมันก็ตัวไม่ใหญ่ช้าก็ช้า แต่ก็ค่อยๆกินไปเรื่อยๆตามประสาหนอน นี่เป็นสิ่งที่ไม่ได้เจอนานแล้ว และไม่น่าจะเจอในกรุงเทพฯ มากสักเท่าไหร่นัก เพราะเดี๋ยวสักพักมันจะกลายเป็นผีเสื้อ จะว่าไปแล้วสมัยนี้ก็นานๆทีจะเจอผีเสื้อแบบเมื่อก่อน แมลงปอแบบเมื่อก่อน ตอนนี้เหลือแต่ยุงนี่แหละที่เจอกันทุกวัน
หนอนแก้วจะกินใบบอนสี ไปสักพักจนมันกลายเป็นดักแด้และเป็นผีเสื้อต่อไป ถ้าใครเจอหนอนแก้วกินใบบอนสีก็ให้จับมันไปกินต้นที่ใบดกๆแล้วไม่ค่อยได้สนใจแทนแล้วกันครับ ไม่อยากไปทำอะไรมันมาก ต้นที่มันกินอยู่นี่ผมเห็นว่าใบเยอะมากเลยให้มันกินไปเรื่อยๆ ถ้ามีหนอนแก้วสัก 15 ตัวก็คงกินหมดทั้งกระถาง แต่ตอนนี้มีแค่สองตัวครับ คงไม่เท่าไหร่ อยากรุ้เหมือนกันว่าบอนสีถ้าโดนกินใบหมดจะปรับตัวยังไง ธรรมชาติมักมีทางรอดของมันเอง ซึ่งนี่ก็เป็นสิ่งที่น่าสนใจเหมือนกัน
ผมเคยเขียนการ์ตูนหมูหมีสี่ช่อง ในตอนที่เกี่ยวกับบอนสีและหนอนแก้ว นั่นก็คือตอน หนอนผีเสื้อ ซึ่งก็เป็นเรื่องราวคล้ายๆแบบนี้นั่นแหละนะ
วันนี้ก็คงต้องจบเรื่องหนอนแก้วกับบอนสีไว้เท่านี้ จริงๆยังมีเรื่องไส้เดือนกับบอนสี และยุงกับบอนสี อื่นๆอีกมากมาย เดี๋ยววันไหนว่างๆจะมาเขียนอีกทีครับ
สวัสดี

Continue Reading...

เป็นเรื่องเล่าจากเช้าเมื่อวาน เป็นเช้าที่ไม่เหมือนเช้าอื่น เพราะเช้านี้ผมไม่ได้อยู่ที่บ้าน แต่อยู่ที่ท่าพระจันทร์…
เริ่มต้นจากหลายวันก่อนผมได้ลงสมัครสัมมนา กับรายการเถ้าแก่ ในตอนที่เกี่ยวกับการทำธุรกิจออนไลน์ งานจะจัดเมื่อเวลา 9.30 วันพฤหัส และเนื่องจากที่มันเป็นวันธรรมดาเวลาเช้า สำหรับผมแล้วซึ่งไม่ได้ออกไปไหนเวลานี้ทำให้ต้องมีการเตรียมตัวกันไม่น้อยทีเดียว
เริ่มจากการตื่นเช้าไปจอดรถที่หมอชิต ตื่นเช้าไปจอดของผมนี่ต้อง ตี 5 เลย เพราะอยากได้ที่จอดใกล้ๆ และที่จอดแบบไม่มีรถมาจอดขวาง เวลาจะออก สัมมนาวันนี้เลิก 5 โมงแต่ผมก็คงจะต้องเลิกก่อนเพื่อเดินทางกลับไปเรียน ดังนั้นที่จอดที่ออกง่ายและสะดวกน่าจะเหมาะสมที่สุดเพราะเวลา ที่ผมคิดว่าจะกลับมาุถึงหมอชิตน่าจะสี่โมงครึ่ง ที่จอดน่าจะยังเต็มอยู่ ก็เลยจอดใกล้ๆทางออกนั่นแหละ มาเช้าเลือกจอดที่ไหนก็ได้ มันง่ายดี
หลังจากจอดรถก็ขึ้นรถเมล์ไปธรรมศาสตร์ท่าพระจันทร์ เพราะว่าเขาจัดสัมมนากันในมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์นั่นเอง เมื่อมาถึงก็มาเช้าก่อนเวลาไปมากสักหน่อย แต่คิดเอาไว้แล้วก็เลยหอบงานมานั่งทำรอสัมมนาด้วย แต่ตอนนี้ก็เวลาเช้าเหลือเกิน เพิ่งจะ 7 โมง สัมมนาเริ่มตอน 9.30 เลยไปเดินหาอะไรกินก่อน
หลังจากเดินไปมาแถวท่าพระจันทร์ ดูว่ามีอะไรให้เลือกกินบ้าง ก็ตัดสินใจกินโจ๊กหน้าท่าพระัจันทร์เลย ซึ่งโจ๊กร้านนี้ มีแม่เป็นคนทำและลูกชายลูกสาวอยู่ช่วย ผมเดินไปสั่งโจ๊กใส่ทุกอย่าง+ไข่ด้วย เพื่อเป็นอาหารในเช้าวันนี้ ซึ่งหลังจากนั่งก็มีลูกสาวร้านโจ๊ก วัยดูๆแล้วก็น่าจะประมาณ 4-6 ขวบเดินมาถามว่ารับน้ำอะไร
เด็กน้่อยพูดด้วยเสียงใสๆ แววตาเหมือนบอกว่าให้สั่งน้ำเถอะๆ ผมก็เลยสั่งน้ำเปล่าไปขวดหนึ่ง ตอนแรกบอกเด็กว่าเอาแค่แก้วเปล่าไม่ใส่น้ำแข็ง แต่เด็กน้อยทำหน้างงเหมือนผิดบท ก็เลยให้ใส่น้ำแข็งเหมือนเคยๆไป ไม่นานนักโจ๊กก็มาเสริฟและเ็ด็กสาวก็เดินเอาแก้วใส่น้ำแข็ง และน้ำเปล่ามาให้หนึ่งขวดพร้อมส่งยิ้มบอกว่า “น้ำค่ะ”
เป็นบริการยามเช้าที่ดูสดใสจริงๆ [...]

Continue Reading...

ปกติแล้วเวลาคนนั่งคิดอะไรเพลินๆก็มักจะเหม่อจนไม่เห็นสิ่งรอบข้าง มาวันนี้ผมจะพามาดูแมวเหม่อครับ…

ปกติแล้วโดยนิสัยของจุ๊บ มันมักจะไม่ให้คนเข้าใกล้ในระยะสองเมตร ยกเว้นเวลาหิวข้าว ขอข้าวกินเท่านั้น วันนี้ผมผ่านไประหว่างบ้านพบมันนั่งอยู่บนลังพลาสติกที่มาซาแรนปิดจมูกมันอยู่ครับ
ปกติแล้วตามประสบการณ์ที่เจอมา ถ้าระยะขนาด 1 เมตร ใกล้ขนาดนี้จุ๊บมันต้องมองผมแล้วครับ นี่ขนาดหยิบกล้องมาถ่ายจนเดินเลยไปแล้วมันก็ยังนอนอยู่ท่าเดิมเหมือนจะคิดอะไรอยู่สักอย่าง ผมก็เลยปล่อยมันคิดของมันไป ไม่ได้ไปกวนอะไรมัน
ปกติแล้วแมวก็ดูจะเป็นสัตว์ที่ระวังตัว ดูไม่คิดอะไรมาก แต่วันนี้มันกลับตรงข้ามกันเลยทีเดียว จุ๊บมันคงมีเรื่องกลุ้มๆอยู่ในหัวก็เป็นได้ หรือไม่แน่มันก็อาจจะสังเกตุอะไรสักอย่างที่อยู่ตรงพื้นฝั่งตรงข้ามก็เป็นได้
สวัสดี

Continue Reading...