คำตอบของผมอาจจะเป็น เลือกทั้งหมดนั่นแหละ…

การเลือกทำหรือเลือกเป็นหลายๆอย่างนั้น มักจะเป็นอะไรที่ไม่ชัดเจน ไม่เฉพาะทาง ไม่เก่งไปสักอย่าง หรือที่เขาเรียกกันว่า เป็ด … เหมือนทำได้ทุกอย่าง แต่ก็ไม่ได้ทำอะไรได้ดีสักอย่าง แน่นอนว่าผมก็เป็นคนแบบเป็ดๆนั่นแหละ

บทความตอนนี้คิดจะเขียนขึ้นมานานแล้ว แต่ก็ยังไม่มีโอกาสสักที วันนี้โอกาสเหมาะ อากาศดี ก็เลยได้เขียนและบรรยายความเป็ดให้เป็นที่เข้าใจกัน ความเป็ดของแต่ละคนนั้นอาจจะแตกต่างกันออกไป ตามสิ่งแวดล้อม แต่ที่แน่ๆ มันไม่ได้เด่นสักอย่าง ซึ่งผมเองก็เป็นเป็ดอีกตัวหนึ่งที่มีชีวิตอยู่ในสังคมนี้

การเก่งเฉพาะทางหรือเฉพาะอย่าง คือสิ่งที่ถูกปลูกฝังมาตั้งแต่เด็ก มันเข้าใจง่าย มันดำเนินชีวิตง่าย มันทำให้ชีวิตไปถึงเป้าหมายได้ง่ายเพราะมันชัดเจนในแนวทาง เว้นแต่ว่ามันน่าเบื่อเท่านั้นเอง…

ในบทความตอนนี้เราจะมาบรรยายความเป็ดกับการทำงานกัน

ถ้าจนถึงตอนนี้ยังนึกถึงความเป็ดไม่ออกก็ให้นึกถึงเครื่องถ่ายเอกสารมัลติฟังชั่น fax ,print ,scan ,phone อะไรก็ไม่รู้เต็มไปหมด แต่ก็ทำได้แค่พอถูไถ เหมาะกับสถานที่ที่อาจจะเล็กนิดหน่อย หรือบริษัทที่งบไม่เยอะต้องการประหยัดอะไรแบบนี้

งานก็เหมือนกัน สำหรับบริษัทที่เริ่มต้นใหม่หรือมีขนาดไม่ใหญ่ก็มักจะอยากได้คนที่ทำได้หลายอย่าง ซึ่งต่างกับ บริษัทใหญ่ๆที่แบ่งแผนกชัดเจนจึงต้องการคนเฉพาะทางนั่นเอง และนี่คือกลไกง่ายๆ จากมุมมองง่ายๆของผมที่มองสังคมการทำงาน แน่นอนว่ามันคือสังคมการทำงาน เราคือฟันเฟืองที่ทำให้กิจการขับเคลื่อนไป ดังนั้นไม่ว่าเราจะเป็ดหรือไม่เป็ด ก็ขอแค่ให้มันเหมาะกับสถานที่หรือองค์กรที่เป็นอยู่ก็พอ

เมื่อการเปลี่ยนแปลงมาถึง

บางครั้งเมื่อองค์กรมีการปรับเปลี่ยนขนาด เป็ดบางตัวก็อาจจะเดือดร้อนก็ได้ เพราะความไม่ชัดเจนหรือไม่เฉพาะทางนั่น เป็ดบางตัวอาจจะได้ยกระดับเป็นผู้บริหารเพราะรู้หลายอย่าง แต่ไม่เก่งสักอย่าง ซึ่งนั่นแหละคือความเป็ด ผู้บริหารไม่ว่าจะเล็กกลางใหญ่จำเป็นต้องรู้ให้กว้าง แต่ไม่ต้องรู้ให้ลึก เพราะรู้ลึกก็ให้เป็นหน้าที่ของผู้เชี่ยวชาญเฉพาะด้านทำไป

ดังนั้นเมื่อรู้ตัวแล้วว่าเป็นเป็ด จึงจำเป็นต้องเพิ่มความสามารถในการบริหารให้มากขึ้นนั่นเอง เพราะเราคงจะไปเก่งสู้คนที่เก่งเฉพาะทางได้ ซึ่งการเลือกเปลี่ยนแปลงอะไรสักอย่างในชีวิตมันก็ต้องใช้เวลา และเราจึงจำเป็นต้องรู้ตัวให้ชัดว่าเป็นเป็ดแบบไหน เป็ดบ้านๆที่รอถูกเชือด (เป็ดกินเงินเดือน) เป็ดป่าที่หากินเองตามธรรมชาติ (เป็ด freelance)  ลูกเป็ดขี้เหร่ ที่ไม่รู้ตัวว่าเป็นหงส์ (เป็ดโดนดอง) ซึ่งเราอาจจะนิยามอะไรอย่างไรก็ได้เพื่อมองให้เห็นความเป็นตัวเราเอง และนั่นคือสิ่งสำคัญที่สุดในความเป็ด คือรู้ว่าตนนั้นเป็นเป็ดแบบไหนและขนาดไหน…

บทความแบบเป็ดๆ คงเกริ่นกันไว้เท่านี้ ซึ่งอาจจะมีบทความเพิ่มขึ้นเรื่อยในอนาคตตามแต่ที่ผมจะจินตนาการได้

สวัสดี

เหมือนพ่อแม่ที่หาชื่อลูกมาสารพัดชื่อเท่าที่จะคิดจะหา หรือเพื่อความเข้ากันได้ แน่นอนว่าคือการตั้งชื่อเหมือนกัน ชื่อของผลงานสามารถตั้งได้ทั้งก่อนสร้างผลงาน หรือหลังสร้างผลงาน และนี่ก็เป็นอีกหนึ่งสิ่งที่เหมือนกันกับการตั้งชื่อคน เพราะชื่อคนก็เปลี่ยนแปลงได้เหมือนกัน แต่มีสิ่งที่ต่างกันมากมาย เพราะนี่คือผลงานชิ้นหนึ่ง

สิ่งที่ต่างออกไป..

แต่สิ่งที่ต่างออกไปนั่นคือชื่อของผลงานจะสื่อถึงผลงานทันที ที่ถูกตั้ง การเข้ากันได้ของชื่อกับผลงาน การดึงดูดของชื่อผลงาน ความลึกลับและความน่าสนใจของชื่อผลงาน ทุกอย่างมีความสอดคล้องกับผลงานชิ้นนั้นๆเสมอ ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง เราอาจจะเคยเห็นผลงานภาพวาดที่ชื่อไม่เข้ากับสิ่งที่เห็น แต่พอได้ยินผู้สร้างอธิบายแนวคิดแล้วจึงได้เข้าใจว่า ชื่อนั้นสัมพันธ์กับสิ่งที่มันเป็น หรือแรงบัลดาลใจที่ซ่อนอยู่ในภาพนั้นๆ ซึ่งทั้งหมดนี้ก็เป็นเรื่องที่เจอกันบ่อยๆ

กลับมาถึงภาพวาดของผม กับชื่อที่นั่งคิดนอนคิดก็คิดไม่ออก หลายครั้งที่ผมได้ภาพก่อนที่จะได้ชื่อ ประมาณว่าวาดเสร็จไปแล้วเพิ่งจะได้ชื่อก็มี บางภาพก็มาจากชื่อหรือคำเพียงแค่คำเดียว ไม่มีกฏตายตัวว่าอะไรต้องมาก่อนหลัง และมันก็ไม่ได้สำคัญสำหรับผมด้วยเพราะสิ่งที่สำคัญคือผลงานที่เกิดขึ้น เพราะว่าจริงๆแล้ว สิ่งที่เกิดขึ้นพร้อมๆกับ สิ่งที่โผล่มาตอนแรกไม่ว่าจะชื่อหรือผลงาน นั่นคือแนวความคิด ซึ่งซ่อนอยู่ในส่วนลึกของสมอง เป็นก้อนความรู้สึกและจินตนาการที่คอยส่งพลังให้ผู้สร้างผลงานอย่างผมรู้ว่าผมควรจะสร้างอะไร

แต่ปัญหาก็คงจะมี ถ้าภาพวาดของผมไม่มีชื่อ หรือไม่มีชื่อที่ดีพอสำหรับผลงานที่ผมตั้งใจสร้างขึ้นมา ซึ่งบางครั้งผมใช้เวลาเกิน 24 ชั่วโมงในการคิดถึงเรื่องๆนี้ ค้นหาคำที่เกี่ยวข้องมาผูกโยง ใส่ความหมายเพิ่มเติม เพิ่มเนื้อเรื่องเข้าไป สิ่งเหล่านี้อาจจะช่วยสร้างชื่อที่มีความเหมาะสมกับผลงานมากขึ้น แต่อาจจะไม่ถูกใจก็ได้ ดังนั้นผลงานหลายชิ้นจึงถูกดองไว้สักพักก่อนที่ผมจะเผยแพร่นั่นเอง

การตั้งชื่อที่ให้ความรู้สึกเหมาะสมกับผลงาน เป็นอีกหนึ่งความสมบูรณ์ที่ผู้สร้างควรจะใส่ใจ เพราะชื่อของผลงาน ก็เป็นส่วนหนึ่งของความสร้างสรรค์เช่นกัน

สวัสดี

เพราะปกติแล้วจะวางแผนงานที่ต้่องทำตามเวลาครับ ทีนี้พอหนีน้ำท่วมไปเที่ยว ก็เลยทำให้ตารางงานที่ต้องทำช่วงตุลาคม-พฤศจิกายน ต้องเลื่อนๆมาทบๆเอาต้นธันวาคม นี่แหละนะ ซึ่งตอนนี้ก็ต้องไล่ตามทำงานเก่าๆที่วางแผนเอาไว้อีก

… แต่สิ่งที่ยากไม่ใช่เรื่องทำ แต่เป็นเรื่องเริ่มต้นทำ เพราะห่างหายไปนานมาก งานบางประเภทถึงกับลืมไปเลยว่าทำอะไรยังไงก่อนหลัง ส่วนงานที่ถนัดๆแล้วก็ทำไปได้เป็นปกติแต่ก็ติดเป็นคอขวดเพราะงานที่ไม่คุ้นมักจะทำให้ติดๆขัดๆนั่นเอง นั่นคือเหตุที่งานที่วางโครงการไว้ไม่เป็นไปตามแผน เพราะผมเองไม่ทำตามเวลาที่แผนวางไว้นั่นเอง

สุดท้ายก็คงต้องหมกๆ บางงานและทิ้งบางโครงการที่ไม่จำเป็นไปบ้าง เพื่อรักษาสมดุลชีวิต

สวัสดี

โครงการที่ว่านั้นคือ การปรับปรุงเว็บไซต์มังกีซ์โกรฟ (www.monkiezgrove.com) เสียใหม่ เพราะว่าแบบเก่าที่ทำไว้นั่นค่อนข้างยากต่อการปรับปรุงเป็นระยะๆ และการควบคุมระยะยาว แถมยังดูงงๆอีกต่างหาก การปรับปรุงครั้งนี้ก็เลยลดอะไรหลายๆอย่าง ที่เคยเยอะจนเกินความจำเป็นลง ให้เหลือเท่าที่น่าจะจำเป็นเท่านั้น

มังกีซ์โกรฟ ฉบับปรับปรุง 2012

การออกแบบโดยรวมยังใช้ Theme เดิม และโทนสีกลุ่มเดิม นั่นคือน้ำตาล เหลือง และเขียวเข้ม ซึ่งเป็นสีแห่งธรรมชาติ ไม้ ดินและแสง นั่นเอง แม้การออกแบบใหม่ในครั้งนี้จะดูเรียบง่ายกว่าเดิม แต่ความจริงนั้นมันไม่ง่ายเลย กว่าจะมาถึงแบบนี้ต้องผ่านการออกแบบมาหลายครั้งมากๆ การเรียนรู้จากอดีตและการมองหาความผิดพลาดที่เคยเกิดขึ้นแล้วกำจัดมันซะ คือวิถีทางที่ผมใช้ออกแบบเว็บไซต์

แม้ว่าตอนนี้เนื้่อหาของเว็บไซต์มังกีซ์โกรฟดูจะหยุดนิ่ง แทบจะไม่ได้มีอะไรเพิ่มเติมเลย แต่เราก็ยังขายโปสการ์ดตามปกติ และช่วงนี้ก็กลับมารับงานเหมือนเดิม หลังจากหนีน้ำท่วมไปสักพักหนึ่งเหมือนกันครับ ผมคิดว่ากลางปีหน้ามังกีซ์โกรฟจะกลับมาสร้างสรรค์ผลงานได้อีกครั้ง หลังจากที่ผมสำเร็จภารกิจหลักของผมในช่วงนี้

โปรโมชั่น การ์ดปีใหม่ 2555

สำหรับตอนนี้แม้จะไม่มีอะไรใหม่มากนัก แต่ก็ยังมีโปรโมชั่น การ์ดปีใหม่ 2555 มาให้ได้เลือกซื้อครับ มังกีซ์โกรฟมี การ์ดปีใหม่สวยๆ ให้เลือกมากมายและ เป็นโปสการ์ดซึ่งง่ายต่อการเขียนและจัดส่งอีกด้วย สำหรับโปรโมชั่น การ์ดปีใหม่2555 นี้ก็ยังมีการ์ดใบใหม่ที่ยังไม่เคยเปิดตัวนะครับ นั่นคือ Christmas tree of happiness ครับ เป็นการ์ดใบพิเศษจากมังกีซ์โกรฟอีกใบที่เหมาะกับเทศกาลคริสต์มาสครับ หรือจะเรียกได้ว่ามันเป็น โปสการ์ดคริสต์มาส ก็ว่าได้

ยังไงก็ฝาก ชุดโปสการ์ดปีใหม่ ชุดเก่านี้แต่สามารถใช้ได้ในทุกๆปีใหม่ ไว้ด้วยนะครับ

สวัสดี

แรกเริ่มเดิมที…

เดิมทีตอนแรกเริ่มนั้นคิดชื่อไว้โดยมีตีมเล็กๆน้อยๆ คือ สัตว์ป่า และธรรมชาติ เพราะงานการ์ตูนส่วนใหญ่ของผมจะออกไปทางแนวนั้น และตอนนั้นตัวละครเด่นๆของผมเลยก็คือ ไข่ลิง ( ตัวละครลิง สีน้ำตาล ) และไข่ลิงก็ถือเป็นแรงบัลดาลใจที่ยิ่งใหญ่ที่ทำให้ผมได้เริ่มวาดการ์ตูนกันเลยทีเดียว

เริ่มแรกในตอนนี้จะต้องตั้งชื่อกลุ่ม ก้อน องค์กรขึ้นมาแล้วนั้น มันก็ต้องมีสักชื่อ ผมเองคิดอยู่นานมากๆ คิดแล้วคิดอีก กรองแล้วกรองอีก จนได้คำมาสองคำ นั่นคือ Monkey(ลิง)  กับ Forest (ป่า)  ซึ่งทั้งสองคำนั้น…ผมคิดว่า

Monkey(ลิง) คือตัวแทนของตัวละครที่สนุกสนาน “ลิงมันไม่อยู่นิ่ง มันชอบวิ่งกระโดดไปมา” คือท่อนหนึ่งของเพลงสมัยเด็กๆที่คุ้นเคย มันบ่งบอกว่านอกจากลิงจะเป็นสัตว์ที่ดูสนุกสนานกับกิจกรรมของมันแล้ว มันยังไม่หยุดนิ่ง เคลื่อนไหวตลอดเวลาอีกด้วย ผมจึงจับเอาจุดนี้ของลิงนี่แหละ มาใส่เป็นชื่อ

Forest (ป่า) เมื่อมีลิงก็ต้องมีป่า ป่าอาจจะใหญ่ไปสำหรับลิงน้อยๆของผม และดูเหมือนว่ามันจะออกเสียงยาก ไปนิดหน่อย MonkeyForest มันออกจะเป็นแนวสารคดีเกินไป ก็เลยเปลี่ยนคำว่า Forest (ป่า) มาเป็น Grove ซึ่งแปลว่า หมู่ไม้ กลุ่มไม้เล็กๆ หรือแปลว่าสวนผลไม้ พอเห็นคำนี้ก็ถูกใจเลยครับ เพราะมันไม่ใหญ่จนเกินไป เป็นมุมเล็กๆมุมหนึ่งที่ผมคิดว่ามันน่าจะพอดีเลยแหละ จนมาถึง…

Monkeygrove.com

เป็นเรื่องตลกที่แสนจะธรรมดา เมื่อคำที่เราคิดตั้งนานดันมีคนมาจดโดเมนไปก่อนหน้าเรา จริงๆแล้วมันก็ไม่ใช่ชื่อที่วิเศษอะไรนักหรอกนะครับ แต่ัมันก็ตรงตัวดี และดูแล้วน่าจะเข้าใจง่าย ผมเองซื้อต่อโดเมนไม่เป็นและ คิดว่ายังมีทางออกนั่นคือ เปลี่ยนชื่อของเราสักสองสามตัวมันคงจะไม่มีปัญหาอะไรหรอกนะ เพราะเราก็เป็นกลุ่มกิจการที่เริ่มต้นใหม่

เมื่อหาและคิดดูแล้วว่าจะเปลี่ยนตัวไหน ก็ลองมามองๆและทดสอบดูจนได้ Monkeygrove มาเป็น MonkiezGrove คำนี้คงจะไม่มีความหมายอะไร แต่สำหรับคนไทยแล้ว จะ monkey หรือ monkiez ก็คงจะคล้ายๆกัน หมายถึงการมองหรือฟังแบบหยาบๆนะครับ แน่นอนว่าอาจจะทำให้ผู้ที่สนใจเกิดความสับสนได้ แต่ผมมองว่ามันเอาไปเล่นอะไรได้อีกเยอะเลย

สุดท้ายด้วยความที่ยอมเปลี่ยนดีกว่ายอมซื้อ ก็เลยจดโดเมน monkiezgrove.com และใช้มาจนถึงทุกวันนี้ครับ และแน่นอนว่าจนวันนี้ก็ยังไม่คิดจะเปลี่ยนชื่อนี้เลยครับ มันชอบและชินไปเสียแล้ว

สวัสดี

กว่าจะวาดได้รูปหนึ่ง ใช้เวลานานไหม?

กว่าจะวาดได้รูปหนึ่ง ใช้เวลานานไหม? เป็นคำถามที่มีลูกค้าถามตอนที่ผมไปเปิดร้านขายโปสการ์ดมังกีซ์โกรฟในงานปล่อยแสง ที่หอศิลป์แถวๆสยาม ตอนนั้นผมจำได้คับคล้ายคับคลาว่าจะตอบไปประมาณว่าวาดรูปหนึ่งไม่นาน แต่คิดนาน

มาถึงวันนี้ดูเหมือนจะมีอีกสิ่งหนึ่งที่ผมลืมตอบไปด้วย…นั่นคือกว่าจะคิดจะวาดก็นานเหมือนกัน..

วันก่อนมีลูกค้าถามถึงลายใหม่จะมีเมื่อไหร่ แน่นอนว่าไม่ใช่ครั้งแรกที่มีคนถาม แต่ผมเองไม่ค่อยได้นึกถึงคำตอบที่แน่นอนเท่าไหร่ จนกระทั่งนึกไปถึงคำถามที่ว่า กว่าจะวาดได้รูปหนึ่ง ใช้เวลานานไหม? นั่นเอง

เมื่อสองความรู้สึกนี้มาบรรจบกัน “จะมีลายใหม่เมื่อไหร่ + วาดรูปหนึ่งใช้เวลานานไหม” ก็ทำให้มีคำตอบที่เหมาะสมสำหรับคำถามว่ากว่าจะวาดได้รูปหนึ่ง ใช้เวลานานไหม? นั่นคือนานมาก… เพราะกว่าจะมีโปสการ์ดออกมาใบหนึ่ง ต้องใช้เวลาขบคิดจินตนาการไปเรื่อยๆ ไม่ใช่ว่าคิดแล้วออกมาเลย แต่ต้องคิดต้องวาดรูปในอากาศ ร่างภาพในความคิด ทำอย่างนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า กว่าจะออกมาเป็นภาพต้นแบบ และปรับแก้ภาพในหัวอีกนับเดือนกว่าจะออกมาเป็นภาพร่างโดยใช้ดินสอ

กว่าจากภาพดินสอจะถูกวาดเป็นโปสการ์ดอย่างที่เห็นนั้น ไม่ได้มีขั้นตอนต่อเนื่องกันอย่างที่คิด เพราะว่าหลังจากร่างแบบแรกแล้ว ผมจะปล่อยให้่มันตกผลึก “มัน” ในที่นี้คือความคิดและจินตนาการ ซึ่งบางทีก็มีการปรับแก้อีกที และบางทีก็วาดใหม่ยกเลิกรูปเดิมทิ้งไปเลยก็มี

และขั้นตอนที่สำคัญที่สุดนั่นคือการวาด แต่ปัญหาคือเมื่อไหร่จะวาด น่าจะเป็นคำถามที่ชัดเจน มันยากมากที่จะบอกว่าเมื่อไหร่จะวาด เหมือนการวาดงานครั้งหนึ่งนั้นต้องใช้สมาธิและความตั้งใจสูงมากๆ ผมมักจะล็อควันเวลาไว้ก่อนจะวาดจริง จะไม่ไปไหนหรือไม่ทำธุระอะไรทั้งนั้น ทั้งๆที่เป็นงานวาดโปสการ์ดการ์ตูน แต่ก็จำเป็นต้องใช้สมาธิและอารมณ์ในการสร้างสรรค์รูปออกมา เพราะว่าโปสการ์ดรูปหนึ่งผมจะวาดครั้งเดียว หมายถึงให้งานจบ ณ ตรงนั้นเลย จะไม่มีแก้นั่นแก้นี่เยอะนัก เพราะทุกอย่างต้องพร้อมก่อนจะวาดแล้ว ทั้งภาพในหัว ทั้งสมาธิ ซึ่งตรงนี้แหละที่จะทำให้มันมาบรรจบกันได้ยาก ความพอดี ที่จะเกิดโปสการ์ดได้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ไม่ใช่เรื่องที่ว่าอยากทำก็จะทำได้ (ซึ่งจริงๆก็อาจจะทำได้ แต่คงไม่ได้ดีเท่าที่ใจคิด)

เพราะฉะนั้น การที่มีโปสการ์ดมังกีซ์โกรฟใบใหม่ออกมานั่นหมายถึงผมว่างพอที่จะมีสมาธิและความสร้างสรรค์ ที่มากพอที่จะสร้างผลงานดีๆออกมาได้

ผลงานของผมในมังกีซ์โกรฟ ติดตามชมได้ที่ monkiezgrove.com

สวัสดี

แต่สิ่งที่น่าสนใจนั้นไม่ใช่ข้อกฏหมาย แต่เป็นประสบการณ์ที่อาจารย์ได้มาเล่าให้ฟังครับ ซึ่งปกติเขาก็ไม่ได้เป็นอาจารย์ประจำครับ แต่มีความรู้ด้านกฏหมายรวมกับประสบการณ์ทางธุรกิจที่มากมาย จึงเป็นโอกาสที่เราได้มาเจอกัน

บทเรียนในห้องที่น่าสนใจ

เนื้่อหาที่เล่านั้นมีมากมายหลายหลาก การแบ่งปันประสบการณ์ในการเผชิญปัญหา ทางแก้ สิ่งที่ได้รับ มีอยู่ช่วงหนึ่งแกพูดถึงความรู้สึกถึงการประสบความสำเร็จ และมีความสุขเมื่อได้ทำธุรกิจ ซึ่งแต่ก่อนจะมาทำธุรกิจแกได้ทำงานเกี่ยวกับกฏหมาย ซึ่งก็มีรายได้มากอยู่แล้ว แต่มีเหตุการณ์ทำให้ตัดสินใจเปลี่ยนไปทำธุรกิจครับ

โดยแกได้เล่าว่า การทำธุรกิจนั้นทั้งผู้ขายและผู้ซื้อก็มีความสุข คนขาย ขายของได้เงินก็มีความสุข คนซื้อได้ของตามที่หวังก็มีความสุข ผมฟังเนื้อหาเหล่านี้แล้วก็กลับมานึกถึงตัวเองว่าผมเคยมีความรู้สึกเหล่านี้บ้างไหม แล้วมันผ่านมานานแล้วแค่ไหน

เรื่องราวที่ย้อนไปถึงอดีต

ความรู้สึกยินดีและความสุขของผมเริ่มที่มังกีซ์โกรฟ มันเป็นวันที่แดดตอนบ่ายไม่ร้อนจนเกินไป ผมลองไปขายโปสการ์ดที่จตุจักรโดยตั้งแผงง่ายๆ ที่กางออกแล้วขายได้ทันที ซึ่งผมจำได้เลยว่าลูกค้าคนแรกของผมเป็นผู้หญิงวัยกลางคนหน่อยๆ ซื้อโปสการ์ดของผมไปสองใบ สมัยนั้นยังไม่มีชุดการ์ดและแบบการ์ดให้เลือกมากมายเหมือนตอนนี้ แต่ผมเองก็ยังจำความรู้สึกตอนนั้นได้ มันมีความสุขมากๆ

การขายงานศิลปะหรืองานฝีมือนั้น ต่างจากงานรับจ้างต่างๆที่ผมเคยทำมา งานที่มาจ้างผมทำ คือเขาต้องการในแบบของเขาจึงมาจ้างผมทำ แต่การขายงานศิลปะคือผมทำขึ้นมาก่อนแล้วเขาสนใจ เขาจึงซื้อ ความรู้สึกที่มีคนซื้อผลงานของเราโดยที่ไม่รู้จักกันมาก่อน..สำหรับศิลปินด้อยประสบการณ์อย่างผม ถือว่าเป็นความรู้สึกปลาบปลื้มจนยากจะลืม

ปัจจุบันผมไม่ค่อยมีเวลาหรือมีความคิดไปขายตามสถานที่ต่างๆแล้วเพราะเวลาและโอกาสนั้นไม่ค่อยจะอำนวยเท่าไหร่ จึงขายเฉพาะสั่งซื้อทางอินเทอร์เน็ตเท่านั้น ซึ่งผมก็ยังมีความสุขทุกครั้งที่มีรายการสั่งซื้อเข้ามา จำนวนการสั่งหรือรายได้คงไม่สำคัญเท่า การที่ผลงานของผมนั้นได้อยู่ในมือของคนที่ชอบและเห็นคุณค่าของมัน..

สวัสดี

ผมเป็นคนที่ชอบวางแผนในแต่ละวัน ซึ่งก็มักจะทำตามแผนที่วางไว้อย่างหลวมๆ คือมีแนวทางในแต่ละวันนะ แต่จะเสร็จไม่เสร็จนั้นก็ขึ้นอยู่กับปัจจัยอื่นๆมากมาย เพราะบางทีก็ไม่ได้ว่างทั้งวัน หรือมีเหตุการณ์อะไรเข้ามาเสมอๆ ทำให้ทำตาม To do list ไม่ได้ ซึ่งช่วงหลังๆก็เลยไม่ได้เขียนเหมือนเคย

ปัจจุบันได้ค้นพบแล้วว่าถ้าผมไม่เขียน To do list ไว้บ้าง ชีวิตในแต่ละวันก็มีโอกาสล่องลอยไปตามลมฟ้าอากาศได้มากพอสมควรเลย ความขยันที่เคยมีเมื่อก่อนถูกพัดพาให้ไกลออกไปด้วยลมเย็นๆ ตอนบ่ายแก่ๆ ซึ่งตอนนี้ผมพยายามตั้งสติและกลับมาเป็นตัวเองอย่างที่เคยเป็นอีกครั้ง เพราะนอกจากงานที่กองสุมมากมายแล้วยังมีเรื่องเรียนซึ่งเป็นเรื่องที่รอไม่ได้อยู่อีกด้วย

ใครมีอาการแบบผมแนะนำให้วางแผนชีวิตโดยเขียน To do list ไว้บ้างนะครับ แม้ว่าจะเป็นระยะสั้นแต่ก็ดีกว่าเราไม่ได้วางแผนอะไรเลย

สวัสดี

ผมเริ่มต้นทำเว็ปไซต์มาตั้งแต่ ม.4 ปลายๆครับ ตอนนั้นก็ลองใช้พวกโปรแกรมที่เพื่อนแนะนำเช่น DreamWeaver ทำไปเรื่อยๆลองไปเรื่อยๆ ตอนนั้นก็หัดโดยการใช้โฮสฟรีครับ สมัยนั้นเว็ป 2.0 หรือเว็ปไซต์ที่มีระบบให้คนเข้ามาตอบโต้หรือสนทนากันได้ยังไม่แพร่หลายนักครับ ซึ่งนักออกแบบและพัฒนาเว็บไซต์ ส่วนใหญ่ก็จะมีการพัฒนาและเขียนโค้ดกันเอาเองครับ แต่สำหรับผมนั้นทำเป็นแค่หน้าเวปเพจ .html ธรรมดาครับ ซึ่งก็ไม่ได้คิดว่ามันดีสักเท่าไหร่เพราะ ยังไม่ค่อยมีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน
ต่อมาช่วงเข้ามหาวิทยาลัยปีหนึ่ง จึงตัดสินใจเช่าโฮสและจดโดเมนเพื่อให้มีเว็บไซต์ของตัวเองครับ ชื่อโดเนนคือ monkeylagoon.com  ส่วนเนื้่อหาในเว็ปไซต์จะเป็นเรื่องของเพลงนอกกระแสครับ สมัยนั้นผมจะฟังเพลงไม่ค่อยเหมือนคนอื่นสักเท่าไหร่ก็เลยลองทำของที่ตัวเองชอบขึ้นมา

สำหรับโดเมนและโฮสอันแรก ใช้ศึกษาแค่ปีเดียวก็ไม่มีเวลาว่างแล้วเพราะ ต้องเรียน อนิเมชั่นต่อซึ่งงานเยอะมากทำให้ทิ้งงานทำเว็บไซต์ไปพักหนึ่งครับ จะเห็นว่า โดเมนแรกของผมคือ monkeylagoon.com ส่วนโดเมนที่สองคือ monkiezgrove.com ซึ่งห่างกันประมาณ 6 ปีได้ แต่มีจุดร่วมกันโดยบังเอิญคือคำว่า Monkey (Monkiez) ครับ ต้องบอกว่าบังเอิญจริงๆ ผมเองไม่ได้โปรดปรานอะไรเป็นพิเศษกับคำว่า Monkey ครับ แต่เป็นเรื่องบังเอิญที่เข้ามาในหัวเท่านั้นเอง

ปัจจุบันแม้ว่าผมจะเรียนจบปริญญามาทางด้านศิลปกรรม-อนิเมชั่นแล้ว แต่งานเว็ปไซต์ก็ยังเป็นงานส่วนหนึ่งที่ผมกำลังทำและพัฒนาอยู่ตลอดเวลาครับ จริงๆแล้วผมเองก็ไม่ได้ชอบหรือหลงไหลงานเว็ปไซต์เท่าไหร่นะครับแต่ผมมองมันว่าเป็นเครื่องมือที่ยอดเยี่ยมที่สุดในการโฆษณาและเผยแพร่โดยไม่ต้องใช้เงินทุนมากครับ

จนวันนี้ประสบการณ์ในการทำเวปไซต์ของผมก็น่าจะผ่านมาประมาณ 9 ปีกว่าได้ครับ (ปัจจุบัน 2554) เพราะ ม. 4 ปลายๆ คิด ม.5 + ม.6 ก็ 2 ปี ปริญญาตรีศิลปกรรมอีก 4 ปี ทำงานก่อนเข้าเรียนโทก็ 3 ปี เรียนโทผ่านมาก็ 1 ปี ก็เอาเป็น 9 ปีกว่าๆแล้วกันนะครับ ไม่น่าเชื่อว่างานเว็บไซต์แม้จะไม่ได้ศึกษาตลอด แต่ก็เป็นงานที่ต้องทำตลอดจริงๆ…

สวัสดี

แต่เวลามีหลายๆงานเข้ามารุมล้อมกัน บางทีมันก็จะเคลียไม่ค่อยทัน นั่นคืองานมันซ้อนกันหลายงานนั่นแหละครับ ทีนี้พองานเยอะๆเข้าชักจะกินที่ของหน้าจอไปเรื่อยๆละซิ สิ่งนี้เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าผมจำเป็นต้องรีบเคลียงานนะ!!

เมื่องานชักจะเยอะ หน้าจอก็เริ่มรกไปเรื่อยๆ

จริงๆเรื่องงานถ้ามันง่ายขนาดคิดก็เสร็จนี่มันคงจะไม่ยากลำบากชีวิตอะไรนัก เพราะงานของผมมักจะขึ้นกับลูกค้าเป็นหลัก ซึ่งหัวหน้าผมก็คือผมเอง ดังนั้นคนที่ตัดสินใจให้งานผ่านก็เหลือแค่ลูกค้าครับ ซึ่งบางทีอาจจะต้องมีรอตรวจงานกันนิดหน่อยก่อนจะส่งมอบงานสุดท้ายไป

ซึ่งบางทีพอชนกันหลายๆงาน มันก็ติดอยู่หน้าจอหลายงานครับ บางทีก็ทำให้สับสนอยู่เหมือนกัน ซึ่งนิสัยผมจะยังไม่เคลียงานที่ยังไม่เสร็จครับ คือจะปล่อยไว้หน้าจออย่างนั้นจนกว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย ซึ่งอย่างทีรู้ๆกัน งานวีดีโอ งานอนิเมชั่น มันไฟด์ Output ค่อนข้างจะเยอะ บางทีถ้าไฟด์มันเยอะนักผมก็จะเอาไปเก็บในแฟ้มครับ ซึ่งก็อาจจะไม่สะดวกเท่าไหร่ตอนเรียกใช้ละนะ…

หลังจากจัดการงานที่สุมอยู่เสร็จ หน้าจอก็โล่ง

พองานเสร็จทุกอย่างจะโล่งมากๆ ผมมักตั้งหน้าจอไว้ที่สีดำเพื่อเป็นการประหยัดไฟ (คิดว่าอย่างนั้นนะ) ถ้างานเสร็จเร็วเท่าไหร่หน้าจอก็ยิ่งจะโล่ง ไฟก็จะยิ่งประหยัด ปัจจุบันผมยังใช้จอ CRT อยู่เลยครับ เพราะมันสามารถซื้อจอใหญ่ได้ในราคาเล็กๆ แต่ตอนนี้เริ่มไม่มั่นใจแล้วครับ คิดว่าถ้าจอนี้เสียอาจจะซื้อจอใหม่เป็น LCD หรือเทคโนโลยีอื่นที่ดีกว่าแทน เพราะจออันนี้ผมซื้อมาใช้ก็สี่ปีกว่าแล้วครับ (ซื้อจอมือสองมาใช้)

สวัสดี

ผมไปเที่ยวตราดมาสี่วันสามคืน โดยเป็นตัวแถมในทริปของพี่สาวครับ  ตอนแรกก็คิดอยู่ว่าจะไปดีหรือไม่ไปดี เพราะงานที่มีนั้นคั่งค้างมากเหลือเกิน ถ้าไม่ทำก็คงจะได้ทำเดือนหน้าเลย เพราะหลังจากกลับมาก็เป็นช่วงสอบปลายภาคแล้ว…

สรุปก็เลือกไปเที่ยวนั่นแหละนะครับ แล้วงานที่วางแผนไว้ บล็อกที่อยากเขียน หรืออะไรที่อยากทำ อาจจะต้องยกไปวางหลังสอบแทน เพราะนานๆจะได้เที่ยวกับเขาสักที

เรื่องราวเกี่ยวกับการไปเที่ยวจังหวัดตราดของผม เดี๋ยวจะยกไปเล่าในบทความหน้านะครับ ต้องใช้เวลาเรียบเรียงซะก่อน เพราะสี่วันสามคืน นี่มันมีเรื่องเล่าเยอะจริงๆครับ

สวัสดี

แม้ว่าช่วงนี้จะไม่ได้ไปเดินจตุจักรเหมือนเคยเนื่องจากติดงาน แต่ปริมาณการซื้อไม่ได้ลดลงเลย และดูเหมือนว่าจะจ่ายมากกว่าตอนที่ไปซื้อเสียอีกครับ เพราะว่าเดี๋ยวนี้มีทางเลือกในการเลือกซื้อแคคตัสเพิ่มขึ้น จากการซื้อในเวปไซด์ โดยซื้อจากคนขายที่เขาจะมาตั้งกระทู้ขายกันนะครับ

มาพูดถึงอาการ Cactus Crazy

จริงๆเรื่องมันก็เริ่มมาจากอาการอยากกราฟแคคตัส ( การต่อต้นกระบองเพชร ) เสียมากกว่าครับ แต่การกราฟเนี่ยมันก็ต้องมีรายละเอียดและแหล่งที่มา พอคิดย้อนไปถึงแหล่งที่มามันก็สับสนวนเวียนขึ้นเรื่อยๆ จริงๆผมแค่อยากกราฟแล้วรู้สึกต้นที่เอามาต่อมันคุ้มค่า ต้นตอ เท่านั้นเอง แต่ผลที่ตามมาคือผมไปหาซื้อต้นพันธุ์ด่างๆ เพื่อที่จะนำมาผสมกับต้นที่ไม่ด่างเพื่อให้ดอกที่มีโอกาสให้เมล็ดด่าง และเอาเมล็ดไปปลูกจนได้ต้นด่าง และนำมากราฟอีกที

แค่อ่านก็เหนื่อยแล้วใช่ไหมครับ หลายคนคงคิดว่าทำไมผมคิดอะไรให้วุ่นวายไปไหนก็ซื้อมากราฟเลยหรือซื้อต้นที่กราฟมาแล้วก็สิ้นเรื่อง นั่นเป็นทางออกที่ง่ายครับ

แต่ปัญหาคือผมไม่ชอบอะไรง่ายๆครับ อะไรที่ต้องทำถึงแก่นต้องค้นต้องลองให้รู้นี่มันน่าสนุกมากๆ ซึ่งในทุกๆขั้นตอนที่ผมได้ผ่านไปนั้นเป็นประสบการณ์ที่ได้แถมมาจากการเสียเงินไปซื้ออะไรต่อมิอะไรมามากมาย ซึ่งดูเหมือนจะไม่ค่อยคุ้มทุนเสียเท่าไหร่ แคคตัสก็เป็นพืชที่ไม่ได้โตไวขนาดที่ว่าจะเพาะขายแล้วคืนทุนได้ในเวลาสั้นๆ ต้องใช้เวลาเป็นปีๆ กว่าจะเห็นต้นเล็กที่เพาะจากเมล็ดไหนจะต้องลุ้นให้มันรอด และให้รอดจนมีลักษณะสวยๆอีก ตรงนี้แหละผมว่ามันคือเสน่ห์ แต่ผมยังไม่ได้วนจนครบถึงจุดนั้นหรอกนะครับ ตอนนี้แค่เพาะเมล็ดก็ยังไม่ค่อยรอด เลยต้องอาศัยซื้อต้นพ่อพันธุ์แม่พันธุ์แคคตัสขนาดใหญ่ๆมาแทนเพื่อที่จะได้ผสมดอกได้บ่อยๆ

การได้เมล็ดมานั้นมีหลายวิธีครับ จะขอเอาก็ได้ จะซื้อเอาก็ได้ มีอยู่ร้านหนึ่งขายเมล็ดแอสโตรไฟตัมแบบปนๆ 1000 เมล็ด  200 บาท ตีไปเมล็ดละ  20 สตางค์ครับ ได้เมล็ดมาเยอะแยะแบบนี้ได้ลองก็คงจะดีครับ แต่มันมีโอกาสลองก็แค่ครั้งเดียวครับ ถ้าทำพลาดก็อาจจะเน่าหมดก็เป็นได้ ผมเลยเลือกวิธีลำบากนิดหนึ่งนั่นคือซื้อต้นใหญ่ๆที่พร้อมจะออกดอกตลอดเวลาที่เป็นไปได้มาเลยครับ จะได้ผสมให้มันติดเมล็ดเป็นระยะๆจะได้ลองเพาะเมล็ดในข้อจำกัดหลายๆแบบ

แึค่นี้ก็คงจะพอบรรยายอาการกระหายกระบองเพชรของผมได้แล้วนะครับ แต่นี่ก็ยังไม่หมดครับ ยังมีต่ออีก

ช่วงนี้ของผม กับการเลือกซื้อแคคตัสทางอินเตอร์เน็ต

แม้ว่าช่วงนี้ผมจะติดงาน แต่ความอยากรู้ว่าวันนี้ตอนนี้จะมีอะไรมาขายนั้นทำให้ผมต้องเปิดเวปไซด์เพื่อดูอัพเดท ห้องซื้อขายในเวปไซด์กระบองเพชรอยู่บ่อยๆ ทำให้เสียงานเสียการทีเดียว ซึ่งตอนนี้กำลังพยายามหักห้ามใจอยู่ครับ แม้มันจะกินเวลาไม่เยอะแต่ก็ทำให้เสียสมาธิในการทำงานได้เยอะเลยทีเดียว

สมาธิกับการทำงานของผมนั้นเป็นสิ่งสำคัญมาก เพราะส่วนใหญ่งานที่รับมาจะเป็นงานอนิเมชั่น ซึ่งต้องวางแผนและทำการตัดต่อรวมถึงทำอนิเมชั่นที่ควรจะทำอย่างต่อเนื่อง

แต่ร้านกระบองเพชรในอินเตอร์เน็ตกับร้านที่จตุจักรมันไม่เหมือนกันครับ จตุจักรนี่ถ้าไม่ไปก็ไม่เจอร้านครับ ก็คือทำงานอยู่บ้านก็ไม่เห็นน่ะแหละ แต่ร้านในเวปไซด์นี่ต่างออกไปครับ แค่คลิกเราก็เจอร้าน หรือคนที่มาขายแล้ว แต่ เราไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะมีคนมาขายและ ถ้าเอามาขายก็มักจะมีไม่กี่ต้น และเมื่อมีคนขายก็ต้องมีคนซื้อ นั่นคืออาจจะมีคนที่ชอบเหมือนเราก็ได้ แต่ของมีชิ้นเดียวก็ต้องลุ้นกันไปแล้วกันนะครับ นั่นอาจจะเป็นเหตุผลหนึ่งที่ผมเข้าไปดูบ่อยๆ นั่นคือคาดหวังว่าจะมีต้นแบบที่ชอบมาขาย และขายในราคาที่พอรับได้ และผมเป็นคนที่มีโอกาสซื้อ…

ตอนนี้ผมสั่งซื้อกระบองเพชรจากอินเตอร์เน็ตมาก็หลายตังอยู่เหมือนกันครับ แต่อย่างว่า ว่าช่วงนี้ติดงานก็เลยดองบล็อก ดองบทความเอาไว้เยอะมากครับ ถ้าเคลียงานเสร็จเมื่อไหร่จะมาถล่มเขียนเพื่อแชร์ประสบการณ์ให้ผู้ที่ยังลังเลในการสั่งซื้อหรือยังไม่รู้ว่าการสั่งซื้อในเวปไซด์นั้นเป็นอย่างไรนะครับ …แล้วจะเอามาแบ่งปันให้อ่านกันเร็วนี้ครับ

(งานก็เร่งครับ แต่มันอยากเขียน…)

สวัสดี

เพื่อเป็นการไม่เสียเวลาผมจึงเลือกไปทำงานที่ไหนสักที่แทนที่จะกลับบ้านนอน เพราะรู้ตัวว่าถ้ากลับบ้านนอนแล้วผมก็คงจะตื่นมาไม่ทันแน่ๆ เพราะนอนแล้วก็มักจะนอนยาวเกิน 6 ชั่วโมงไปเลย การนอนน้อยกว่านั้นทำให้เพลียอยู่มากพอสมควร ก็เลยไปหาที่ทำงาน

ในตอนนั้นตัวเลือกมีร้านเกมส์แถมมหาวิทยาลัยเกษตร กับอาคารเรียนรวมในมหาวิทยาลัยเกษตร ตอนแรกขับรถวนไปดูร้านเกมส์แถวๆตลาดอมรพันธุ์แต่แอบกังวัลตอนขาออกซึ่งมันเป็นตลาดแล้วน่าจะวุ่นวายพอดู บวกกับผมไม่รู้รูปแบบการจราจรด้านใน พอดีว่าเคยไปเดินมาแล้วแอบงงๆนิดหน่อย ก็เลยตัดสินใจวนรถเข้าไปในมหาวิทยาลัยแทน

ศร.3 มหาวิทยาลัยเกษตร ศาสตร์

เป้าหมายของผมคือ ศูนย์เรียนรวม 3 (ศร.3) ได้ยินว่าที่นั่นเปิดให้อ่านหนังสือถึงเช้า ก็ขับรถไปและพบว่าเปิดอยู่จริงๆ แต่ไม่ได้มีแค่ผมนะครับ ยังมีน้องๆนิสิตที่ไปอ่านหนังสืออยู่บ้าง ประมาณ 4-5 โต๊ะ โต๊ะละ 1-5 คน ทำให้การอยู่ใต้ ศร.3 ในเวลาตีสามกว่าๆของผมดูไม่เหงาจนเกินไป

งานที่ทำไหลลื่นอย่างไม่น่าเชื่อ

ในสภาพของตัวผมตอนนั้นคือเรียนมาตั้งแต่ตอนเย็นถึงค่ำแล้ว ไปนั่งคิดงานที่ลานแสดสนนนทรี แถวๆคณะเศรษฐศาสตร์แล้วประมาณ 2 ชั่วโมง แล้วยังไปเดินจตุจักรตลาดกลางคืนอีก 2 ชั่วโมงกว่าๆนั้น ผมคิดว่าตัวเองนั้นไม่น่าจะมีพลังงานพอที่จะคิดหรือทำอะไรได้มากนัก

โชคดีที่บรรยากาศและความเงียบเป็นใจ และงานที่ผมทำก็ไม่ได้ใช้พลังงานอะไรมากนัก ก็แค่คิด คิด คิดแล้วเขียนสรุปสิ่งที่คิดลงไปในกระดาษเท่านั้นเอง มันเริ่มจากมี 1 แผ่นในตอนเย็น และเพิ่มเป็น 2 แผ่นครึ่งในตอน 5 ทุ่ม และกลายเป็น 6 แผ่นในตอนเช้ามืด เป็นงานเวปไซด์ที่กำลังจะออกแบบอยู่ ผมทำเสร็จทั้งหมดในขั้นตอนการออกแบบในวันนี้ ซึ่งปกติแล้วต้องใช้เวลาหลายวันในการคิดงานแบบนี้ แต่สำหรับวันนี้ ผมไม่มีตัวเลือกอย่างอื่นให้ทำนอกจากทำงาน สมาธิก็เลยมีมากทำให้งานเดินสะดวก ไหลไปจนเสร็จเลย

งานออกแบบทุกชิ้นผมมักจะร่างภาพและวางแผนงานก่อนที่จะทำมัน เหมือนทำ Guild line ให้ตัวเอง ทบทวนทุกอย่างก่อนทำงานเมื่อทำแล้วทุกอย่างก็จะไปได้สวย ไม่ติดขัดอะไร แต่หากงานไหนผมฝืนทำไปโดยไม่คิด ไม่ออกแบบ ไม่ร่างโครงงานไว้ งานนั้นมักจะหยุดๆ ติดขัด และอาจจะล่มไปได้ เพราะลืมในรายละเอียด

เช้ามืด ณ ศูนย์เรียนรวมสาม

ผมทำงานเสร็จและเดินทางออกจากมหาวิทยาลัยเกษตร เวลาประมาณ ตี 5.45 นาทีเพื่อไปหาทำเลที่จอดรถที่จตุจักร ตลาดต้นไม้อีกครั้ง ผมขับรถออกไปพร้อมความสุขเล็กๆที่อย่างน้อย วันนี้ผมก็ทำงานที่ควรจะทำหลายๆวันเสร็จจนได้ ซึ่งมันอาจจะสำคัญกว่าการได้ซื้อต้นไม้คนแรกๆ หรือได้เลือกคนแรกก็เป็นได้

อย่างไรก็ตาม ผมคงหาช่วงเวลาแบบนี้ได้ยาก เพราะหลายๆอย่างดูเหมาะเจาะลงตัวของมันเอง ผมแค่วางงานให้อยู่ในจังหวะเหล่านั้นและทำตามแผนที่วางไว้เท่านั้นเอง

สวัสดี

พอหลังสอบก็มีเวลาว่างๆให้มาเคลียงานเก่าๆที่ค้างไว้..ซึ่งเยอะมากๆทีเดียว ตั้งใจว่าตั้งแต่วันอังคาร (หลังสอบ) จะทำงานทั้งวันไม่ออกไปไหน และวันพุธก็เหมือนกันก็ว่าจะไม่ออกไปไหนตั้งใจทำงานที่ค้างไว้ให้หมด

แต่พอถึงเวลาจริงๆก็มักจะมีเหตุให้ออกไปไหนมาไหนอยู่เสมอ เหตุพวกนี้มักไม่ได้คาดคิดไว้ก่อนครับ จะมาก็มาทันที แต่ยังไงก็ต้องกลับมาบ้านมาทำงานให้เสร็จอยู่ดี เพราะไม่ได้ทำมันก็หมักไว้อย่างนั้นแหละนะ ทั้งการเขียนบล๊อกเกี่ยวกับต้นไม้ที่ซื้อมา การออกแบบเวปไซด์มังกีซ์โกรฟ หรือการออกแบบโครงการต่างๆที่กำลังทำอยู่

สรุปวันว่างๆของผมก็คือวันที่ไม่ได้สอบหรือไม่ได้ไปเรียนเท่านั้นเอง ส่วนวันว่างที่นอนเฉยๆอยู่กับบ้านแบบไม่มีอะไรทำนั้นไม่ค่อยมีบ่อยๆ นานๆจะมีมาที

สวัสดี

หลังปลูกเลี้ยงบอนสีมาได้พักใหญ่ๆ นับไปนับมาก็เกือบปีแล้ว ปัจจุบันก็ยังสับสนกับชื่อพันธุ์ของมันอยู่เลย ล่าสุดใช้ป้ายไปปักไว้ก็ช่วยได้บ้างอยู่ แต่ปัญหาคือบอนสีที่ซื้อมาแรกๆ สมัยยังไม่ค่อยรู้อะไรมากก็เลยไม่ได้ใส่ใจเรื่องชื่อของบอนสีเท่าไรนัก มาวันนี้นอกจากปักป้ายชื่อให้บอนสีแล้ว ผมยังจะถ่ายรูปเก็บไว้ด้วยครับ

เหตุผลที่ถ่ายรูปเก็บไว้นั่นคือ เวลาเราเลี้ยงไปเลี้ยงมา มันไม่สวยเหมือนตอนซื้อมาครับ หรือไม่ก็เอาไว้เปรียบเทียบตั้งแต่ตอนซื้อมากับปัจจุบันครับ มีหลายต้นที่ผมเลี้ยงแล้วไม่เหมือนเดิม นั่นคือไม่ดีเหมือนเดิมน่ะแหละนะ แต่ก็มีหลายต้นเลยที่เจริญเติบโตตั้งแต่ต้นละ 20 บาท ตอนนี้ก็ใหญ่กว่ากระถางละ 50 ไปอยู่หลายขุมทีเดียว

การถ่ายรูปก็เหมือนการหยุดเวลาเอาไว้ ณ ห้วงเวลาหนึ่งเพื่อให้เราได้ดูและสังเกตุได้ดีกว่าเดิม บางทีถ้าผมไม่ได้ถ่ายรูปไว้ผมอาจจะลืมภาพดีๆเหล่านั้น หรือไม่มีอะไรให้เปรียบเทียบกับปัจจุบันก็ได้ ประโยชน์ที่มากมายอีกอย่างคือจะได้แยกและสังเกตุพันธุ์บอนสีได้ดีขึ้น เพราะบอนสีนั้นมีความแตกต่างและหลากหลายมากๆ หากไม่ได้ใช้เวลาพิจารณาและสังเกตุให้ดีอาจจะทำให้ข้อมูลผิดพลาดได้

ตามไปดูบอนสีที่ผมเก็บภาพไว้ได้ที่ Dinp Photo “Caladium”

ใครมีกล้องก็ถ่ายรูปไว้เยอะๆนะครับ ไม่ใช่แค่บอนสี แต่อาจจะเป็นทุกๆอย่าง รอบๆตัวเรา เพราะวันหนึ่งทุกสิ่งคงไม่เหมือนเดิม แต่ถ้าเราไม่สังเกตุก็คงจะไม่ทันรู้สึกตัว ดังนั้นถ้าเราถ่ายรูปหรือเก็บอดีตไว้ได้ เราก็จะประเมินอนาคตได้เลยทีเดียว !!

สวัสดี