ต้องบอกกันก่อนเลยว่าจริงๆแล้วบ้านผมมักจะตื่นสาย โดยเฉพาะวันเสาร์อาทิตย์ แต่สำหรับวันสำคัญอย่างนี้ถ้าไปไม่ทันหรือพลาดไปเพราะความขี้เกียจตื่นของผมเองแล้ว คงจะเป็นเรื่องที่ผมได้เสียใจไปอีกนานแน่ๆ เพราะความรู้แจ้งที่ได้ในวันนี้ ผมไม่เคยรู้มาตลอดชีวิตที่ผ่านมาเลย ทำไมไม่มีใครเคยบอก? หรือเราไม่เคยอยากรู้? หรือมีใครที่มาทำให้เราไม่อยากรู้เรื่องนี้กันแน่ การเสวนาตอนนี้ให้ความรู้เกี่ยวกับเรื่องข้าว อาหารพื้นฐานในชีวิตของคนไทย ให้กับผมอย่างมาก ซึ่งจะมาเขียนบทความแบ่งปันกันในวันนี้ครับ

มาถึงงานก็จะมีมุมลงทะเบียน ให้สมาชิกลงทะเบียนด้วยนะครับ และมีข้าวคุณธรรมขายด้วย ซึ่งจะมีข้าวจากชาวนาที่ไม่ได้ใช้สารเคมีในการทำนาครับ เป็นกสิกรรมธรรมชาติโดยแท้ ซึ่งที่บ้านผมก็สั่งอยู่และกินอยู่เป็นประจำครับๆ บอกตรงๆว่าทุกวันนี้เริ่มไม่ชินกับการกินข้าวขาวๆ ทั่วไปแล้วครับ ซึ่งข้าวคุณธรรมก็จะมีพันธุ์ข้าวหลากหลายให้เลือกกินครับ โดยมากผมจะกินข้าวกล้องหอมมะลิแดงครับ

เดินเข้ามาก็จะมีป้ายให้ความรู้เป็นระยะๆนะครับ โดยที่จะมีร้านของเครือข่ายกสิกรรมธรรมชาติ หรือชาวสวนที่ทำผักปลอดสารพิษมาจำหน่ายด้วยครับ ผักของเขานั้นจะไม่ใช้สารเคมีเลยครับ ปุ๋ยและยาส่วนใหญ่จะเป็นการหมักใช้เองจากของที่ได้จากธรรมชาติ  ซึ่งเพียงแค่ดูก็รู้สึกสบายใจแล้วครับ และยังมีข้าวปลอดสารพิษจากหลายๆแหล่งมาขายกันมากมายครับ รวมถึงหญ้าหวานด้วยครับ ผมเองไม่เคยกินหรอกครับเลยไม่รู้ว่ามันเป็นยังไง คิดว่าวันหนึ่งก็คงจะลอง

ข้าวมากมายที่นำมาจัดซุ้มแสดงกันนะครับ ให้เห็นว่าเรานั้นมีทางเลือกในการรักษาสุขภาพได้หลากหลายช่องทางการซื้อมากขึ้นครับ ทางไหนใกล้บ้านทานสะดวกก็ติดต่อซื้อขายกันได้เลย ข้าวนั้นถือเป็นอาหารพื้นฐานในชีวิตของคนเรา การเริ่มรักษาสุขภาพจากพื้นฐานในชีวิตจึงสำคัญมากทีเดียวครับ

ผักอินทรีย์มากมายที่นำมาขายครับ เห็นแล้วก็อยากทานแต่ปัญหาคือทำไม่เป็นครับ ซึ่งเขาก็อธิบายถึงแหล่งที่มาและการผลิตของผักปลอดสารพิษพวกนี้ให้ด้วยครับ ผมกำลังคิดว่าทุกวันนี้เรากินอะไร กินผักที่อวบอ้วน สวยงามอย่างงั้นหรือ เรากำลังกินผักหรือกินความสวยงามของมันที่ปนเปื้อนเครื่องสำอางที่เรียกว่าปุ๋ยเคมี และยาฆ่าแมลง นั้นหรือ?

ต่อมาเป็นมันครับ เป็นมันเนื้อขาวที่หวานละมุนลิ้นดีครับ อันนี้เขาให้ลองทานครับบอกว่าเป็นผลผลิตจากสวน เห็นแล้วก็อยากมีสวนบ้างอยากมีอารมณ์แบบนี้บ้าง อยากได้พูดแบบนี้บ้าง “เป็นผลผลิตจากสวนผมเองครับ” ฟังแล้วรู้สึกเหมือนตอนผมขายผลงานได้่เลยนะเนี่ย และต่อมาก็เป็นยาสีฟันจากถ่านครับ เป็นยาสีฟันสมุนไพร ผงถ่านมะเขือพวงครับ เห็นแรกๆก็แปลกใจแต่พอนึกย้อนไปตอนสมัยที่ยังไม่มียาสีฟันเหมือนทุกวันนี้เขาแปลงฟันกันอย่างไร ก็คงแบบนี้ละนะ ส่วนดีอย่างไรนั้นต้องลองครับ ถ้าไม่ลองก็ไม่รู้

มาถึงเวลางานแล้วครับ ผมชอบที่ออฟฟิศทีวีบูรพามาก นอกจากจะจัดได้ร่มรื่นแบบทันสมัยแล้วยังมีห้องปฏิบัติธรรมอีกครับ ทำงานไปจิตใจว้าวุ่นก็มานั่งสมาธิกันไ้ด้ หรือว่าจะเชิญพระมาเทศให้ฟังสงบจิตสงบใจก็ยังได้เหมือนกัน ดูแล้วเป็นสิ่งที่บริษัทสมัยนี้ขาดไปนะครับ จริงๆทุกบ้านมีพระในบ้าน แต่ทำไมที่ทำงานเราไม่ค่อยมีเวลาคิดถึงเรื่องนี้กันเลย เขาจ้างเราไปเป็นเพียงแค่ลูกจ้างเท่านั้นหรือ? ทีวีบูรพาเป็นที่ที่ผมรู้สึกอิจฉา พนักงานของเขานะครับ เพราะมันต่างจากประสบการณ์ที่ผมเคยได้รับรู้มา

ในงานเสวนานั้นจะพูดถึงการ กินข้าวอย่างรู้แจ้ง โดยอาจารย์เดชา คุณตุ๊หล่าง และตัวแทนชาวนาจากภาคต่างๆอีกครับ ผมเคยฟังอาจารย์เดชามาครั้งหนึ่งแล้ว กับเรื่องข้าวที่ผมไม่เคยรู้มาก่อน วันนี้มาฟังอีกทีก็ได้ความรู้ที่แน่นขึ้นไปอีกครับ จะสรุปง่ายๆให้อ่านกันนะครับ

ข้าวที่เรากินในวันนี้นั้นดีจริงหรือ?

นี่น่าจะเป็นประเด็นที่น่าสนใจครับ การพัฒนาประเทศและการขยายตัวทางเศรษฐกิจทุกวันนี้มันช่างรีบเร่งจนเราลืมบางอย่างไปครับ เรามุ่งรักษาสุขภาพโดย เดินเข้าไปกินร้านอาหารที่บอกว่ารักษาสุขภาพ โดยที่เราแทบจะไม่รู้เลยว่าแหล่งที่มานั้นมาจากไหน การรักษาสุขภาพจากการกินนั้นเราจำเป็นต้องทราบแหล่งที่มาของอาหารครับ ร้านอาหารเป็นเพียงสถานที่ทำอาหารเท่านั้นไม่ใช่แหล่งวัตถุดิบ ลองคิดดูว่าถ้าคุณเดินเข้าร้านอาหารเวียดนามที่มีแต่เมนูผัก แต่ผักเหล่านั้นมาจากไหน มาจากสวนที่แมลงเข้าโจมตีไหม มาจากสวนที่ฉีดยาฆ่าแมลงไหม ความเชื่อเพียงแค่ว่า ผัก รักษาสุขภาพนั้นเพียงพอหรือไม่?

หลายคนคงจะตอบว่าไม่สนใจ ไม่อยากรับรู้ แต่อยากรักษาสุขภาพ ซึ่งดูจะเป็นการรักษาสุขภาำพของตัวเองที่อาจจะมักง่ายเกินไปหน่อย ซึ่งในสมัยนี้ สินค้าที่ได้รับการรับรองว่าปลอดสารนั้นมีให้เลือกซื้อมากมาย ซึ่งอาจจะมีราคาแพงกว่าสินค้าตลาดปกติ นั่นเพราะเขาผลิตในปริมาณที่ไม่มากและดูแลเป็นพิเศษกว่า ผักผลไม้ที่ใช้สารเคมี…

มาถึงเรื่องข้าวนะครับ ข้าวที่เรากินในทุกวันนี้นั้น ดีจริงหรือ ปลอดภัยแน่หรือ แน่ใจได้อย่างไรว่าข้าวที่เรากินนั้นสะอาดและดีต่อสุขภาพโดยที่ไม่รู้แหล่งที่มา เรากินเพราะคำโฆษณาเท่านั้นเอง การตลาดสมัยใหม่ทำให้คนมักง่ายขึ้นทุกวัน ในทุกวันนี้มีคนตระหนักเกี่ยวกับความสำคัญของข้าวเท่าไหร่?

เขาเล่าใ้ห้ผมฟังว่าชาวญี่ปุ่น เวลาเขาจะซื้อข้าวกิน เขาจะไปที่นาเลย ไปดูว่าชาวนากินอะไร เขาก็จะซื้อข้าวนั้นกิน ปัจจุบันชาวนาไทยแทบจะไม่กินข้าวที่ตัวเองปลูกเลย เพราะรู้ว่าใส่สารเคมีลงไปเท่าไหร่ ใส่ยาฆ่าแมลงลงไปเท่าไหร่ แต่กลับเอาเงินที่ขายข้าวได้ ไปซื้อข้าวในท้องตลาดอีกทีด้วยความเชื่อในโฆษณา และคิดว่าเขาคงทำได้ดีกว่าเรา แต่ในความเป็นจริงแล้วนั้นข้าวถุงๆก็มาจากข้าวที่ชาวนาปลูกและไม่กินนั่นแหละ

ราคาข้าวของ ข้าวอินทรีย์นั้นแม้ว่าจะสูงกว่าข้าวถุงปกติมาก แต่เรารับรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างไร หลายคนมองว่าแพง หลายคนมองว่าถูก เพราะอะไรจึงมองต่าง คนมองว่าแพงอาจจะเอาตัวเงินเป็นที่ตั้งหรือมองว่าข้าวไหนๆก็เหมือนกัน คนมองว่าถูกอาจจะเอาสุขภาพของตัวเองเป็นที่ตั้งและมองว่า ข้าวอินทรีย์นั้นมีการผลิตที่ปลอดภัยและมีต้นทุนความรู้ในการดูแลเยอะกว่า การรับรู้และการตีค่าสินค้าหนึ่งๆ อาจจะเป็นไปตามความรู้และประสบการณ์ที่แต่ละคนได้รับมา

คนที่มีรายได้น้อย อาจจะไม่มีตัวเลือกในการดำรงชีวิตนัก แต่ถ้าหากอยากรักษาสุขภาพในราคาถูกแล้วละก็ ผมคิดว่าเริ่มจากข้าวนี่แหละ ถูกที่สุด จ่ายน้อยที่สุด ไม่จำเป็นต้องไปหาซื้อของแพง ของล้ำค่าอะไรมากมาย เพราะข้าวในบ้านเรานั้น แท้จริงให้คุณค่ามากมายอยู่แล้ว เพียงแค่เราไม่เคยรู้ …ก็เท่านั้นเอง

กินข้าวกินอย่างไร?

แต่ละภาคของประเทศไทยนั้นมีวัฒนธรรมแตกต่างกันไปครับ ดังนั้นการกินข้าวก็มีูรูปแบบต่างกันไปครับ บางภาคกินข้าวเหนียวเป็นหลัก บางภาคกินข้าวจ้าว เป็นหลัำก ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับ “กับ” ครับ นั่นคือจะกินข้าวแบบไหนนั้นก็ขึ้นอยู่กับ กับข้าวนั่นเอง เคยคิดกันไหมว่าทำไมต้องข้าวเหนียวส้มตำ นั่นก็เพราะข้าวเหนียวนั้นเหมาะกับลักษณะการกินกับส้มตำก็คือการใช้มือจกเป็นคำๆนั่นแหละครับ

ปัจจุปันผมยังกินข้าวเหนียวส้มตำโดยใช้มืออยู่ (กินคนเดียว / ที่บ้าน) เพราะว่ามันเป็นลักษณะการกินข้าวเหนียวส้มตำที่ออกแบบมาได้สมบูรณ์ที่สุดครับ การใช้ช้อนส้อมแม้ว่าจะดูสุภาพ แต่มันไม่เข้ากับลักษณะของอาหารครับ (การบอกว่าอะไรสุภาำพไม่สุภาพนี่ใครเป็นคนกำหนดกันนะ…?)

ข้าวมากมายที่แสดงให้ดู ให้รับรู้ถึงความหลากหลายในพันธุ์ข้าว ผมเองในมุมมองของนักพัฒนาพันธุ์ไม้ประดับสมัครเล่น เห็นความหลากหลายของข้าวแล้วก็อยากลงไปลุยสนามจริง ติดตรงไม่มีที่ทางนี่แหละ ถ้ามีที่นาสักผืน ผมอาจจะเอามาเป็นแปลงทดลองพันธุ์ข้าวส่วนตัวก็ได้ เพราะว่าการพัฒนาอะไรก็สนุกเสมอสำหรับผม..

หลังจากงานเสวนาให้ความรู้เรื่องกินข้าวอย่างรู้แจ้งภาคทฤษฏีแล้ว เราก็จะมาลงรายละเอียดภาคปฏิบัติกันครับ อย่างในรูปแรกที่เห็นจะเป็นน้ำข้าวกล้องงอกครับ ซึ่งข้าวกล้่องงอกเป็นอย่างไรก็ดูในรูปที่สองกันได้เลยครับ  รูปสุดท้ายจะเป็นรูปข้าวต่างๆที่ทางทีวีบูรพาจัดหามาให้ลองชิมและสัมผัสกันดูนะครับ ความแตกต่างหลากหลายนั้นสูงมากครับ สูงจนเปลี่ยนข้าวกินทุกวันก็คงไม่เบื่อ ดูจากสีก็รู้ได้ทันทีเลยครับ และสีที่เป็นหลากหลายนั้นเขาไม่ได้ใส่สีนะครับ เป็นสีจากข้าวตามธรรมชาติ ซึ่งจะอยู่กับวิธีสีข้าวด้วยครับ

สำหรับเนื้อหาที่ผมเก็บมาก็คงหมดแค่นี้ มีอะไรหลายอย่างในหัวเพียงแต่มันยังเรียบเรียงออกมาไม่ได้ คงต้องลองมาฟังกันเองดูครับ ของแบบนี้รับรู้ต่างกันไปครับ

สำหรับข่าวสารเกี่ยวกับงานสามารถติดตามได้ที่ เครือข่ายฅนกินข้าวเกื้อกูลชาวนา และสามารถรับชมรูปเพิ่มเติมได้ที่ “กินข้าวอย่างรู้แจ้ง”

สวัสดี

แต่ถามว่ารู้แล้วได้อะไร? ก็คงจะตอบยากเหมือนกันครับ เพราะมันได้หลายอย่างและมีผลกระทบในเชิงบวกที่มากเกินจะประมาณ ซึ่งในตอนนี้ผมก็คงจะไม่ได้เล่าอะไรมาก เพราะเวลาไม่ค่อยพอ แต่อยากจะพิมพ์ทิ้งไว้ก่อน ให้เป็นสัญญาให้ตัวเองครับ กลับมาบ้าน ว่างๆ พ้นจากธุระต่างๆ จะค่อยๆมาพิมพ์เล่ากันครับว่า…

กินข้าวอย่างรู้แจ้ง นั้นเป็นอย่างไร…

(ในมุมมองของผมด้วยนะ)

สวัสดี

วันนี้ผมเดินทางไปที่จตุจักร กะว่าจะให้ถึงพอดีๆครับ เพราะคราวที่แล้วไปก่อนเวลาตั้งครึ่งชั่วโมง  ตบยุงได้หลายสิบตัวเลยครับ วันนี้ก็ไม่อยากจะตบยุงเยอะๆก็เลยไปให้พอดีๆ

ก่อนหน้านี้ ที่คิดจะไปก็ยังสงสัยอยู่ว่าร้านกระท่อมลุงจรณ์จะเปิดวันนี้หรือไม่ พอคิดๆไปว่าเสาร์ที่แล้วเขาก็ไม่ได้บอกว่าปิด และเห็นมีคนคุยกันในเวปไซด์ว่าวันนี้ไม่ปิดก็เลยตัดสินใจไปเลยครับ คิดเอาเองประมาณว่าเสาร์นี้คนน่าจะน้อยนะเพราะคงไปสงกรานต์กันหมด..

กระท่อมลุงจรณ์วันเสาร์ตอนตี 5:08 นาที

ตอนนี้เขาเปลี่ยนเวลาขายเป็น ตี 5 : 15 นาทีแล้วครับ ผมไปถึงก่อนเวลาประมาณ 7 นาที มีเวลาให้เดินดูและถ่ายรูปมากพอสมควรเลยทีเดียว ตอนแรกก็ไม่อยากเอากล้องไปเพราะกลัวควันหลงสงกรานต์ แต่คิดไปคิดมา ตอนตี 4 ตี 5 นี่คงไม่มีใครเหลือจากการเล่นน้ำสงกรานต์แล้วละ ก็เลยเอากล้องติดไปด้วย และพบว่าคนเยอะเหมือนเดิมเลยครับ เหมือนว่าสงกรานต์ไม่มีผลกับการซื้อขายกระบองเพชรแม้แต่น้อย บรรยากาศยังเหมือนเดิม คนไปซื้อก็หน้าเดิมๆ อบอุ่นจริงๆ

วันนี้จุดประสงค์หรือต้นที่ผมอยากซื้อนั้นไม่มีชัดเจนในหัวครับ แค่อยากไปดูเผื่อมีอะไรค่อยไปเลือกเอาที่หน้าร้านกันเลย

มาเล่าเรื่องกันต่อพร้อมดูรูปกันไปเลย

บรรยากาศร้านกระท่อมลุงจรณ์ ช่วงก่อนเช้า

สังเกตุว่าคนไม่ได้หายไปเลย แม้จะเป็นวันหยุดยาวช่วงสงกรานต์ ลูกค้า ขาประจำยังวนเวียนกันมาซื้อกระบองเพชรกันอย่างเป็นปกติ…

มุมไม้เล็กกระถางละ 25 บาท

แอสโตรไฟตัม ต้นอวบ ราคาต้นละ 25 บาท

วันนี้มีแอสโตรไฟตัม แอสทีเรียส ต้นอวบๆอยู่่หลายต้นทีเดียว อย่างในรูปนี่ก็นับได้ 11 ต้นแล้วครับ แต่วันนี้ไม่มีต้นไหนโดนใจผมเลย ก็เลยไม่ได้หยิบมาครับ เพราะที่วางแทบจะไม่มีอยู่แล้วนั่นน่ะเอง เลยต้องเลือกกันมากหน่อย

มุมไม้กระถางละ 50 บาท

เขยิบมาไม้ขนาด 35 บาท วันนี้ก็ไม่ได้เลือกต้นไหนครับ แต่แอบมองอโล (Aloe) อยู่ต้นหนึ่งครับ ในภาำพก็อยู่บนๆหน่อย แต่ก็ยังไม่ค่อยอยากได้สักเท่าไหร่อยู่ดี เอาไว้คราวหน้าแล้วกันนะ

กระถางละ 50 เพิ่มเติม

ขยับมา กระถางละ 75 บาท

เขยิบมาต้นกระบองเพชรกระถางละ 75 บาทครับ วันนี้มีไม้ถูกใจผมมาเยอะเลย อย่างน้อยๆก็ไมริโอ สามพูด้านขวาๆนั้นก็ต้นหนึ่งแล้วครับ อยากเพิ่มปริมาณแอสโตรที่บ้านอยู่พอดี เพราะมีต้นหนึ่งกำลังดอกบานแต่ไม่มีคู่ครับ ผมเลยต้องหาคู่ให้มันกันหน่อย การมาหาคู่ที่ร้านกระบองเพชรนี่นับว่าเป็นการหาที่จริงจังพอสมควร แต่ผมคิดว่านักเล่นกระบองเพชรมืออาชีพน่าจะจริงจังกว่าผมเยอะเลยนะครับ เท่าที่จินตนาการ เขาน่าจะไปหาพ่อพันธุ์แม่พันธุ์กันที่สวนกันเลย

กระถางละ 75 บาท

มุมกระบองเพชรกระถางละ 75 บาทเหมือนเดิมครับ มุมนี้ผมได้ไปหลายต้นเลยทีเดียว ถ้าให้บอกก็ไมริโอที่เห็นในภาพนี้ทั้งนั้นแหละครับ

กระถางละ 75 บาท แบบแปลกๆ

ส่วนมุมนี้ต้นกระบองเพชรกระถางละ 75 บาทเหมือนกันครับ แต่มุมนี้จะไม่เน้นใหญ่ จะเน้นไปทางคุณภาพครับ ถ้ามองหาพันธุ์แปลกๆก็ให้มองที่ชั้นวางได้เลยครับ จะมีสองถึงสามชั้น ชั้นล่างสุดส่วนใหญ่จะเป็นราคา 75 บาทครับ ถ้าให้ดีก็ถามราคาไปเลยก็ได้ครับ

กระบองเพชรกระถางละ 135 บาท

กระเถิบราคามากระถางละ 135 ครับ วันนี้ไม่ค่อยมีต้นโดนใจผมสักเท่าไหร่ จริงๆผมชอบเรื่องราคาส่งด้วยครับ ถ้าได้ต้นโดนใจครบ 6 ต้นผมก็จะได้ซื้อราคาส่งครับ ซึ่งถูกมากเมื่อเทียบกับเวลาที่ใช้เลี้ยงมาครับ

กระบองเพชรกระถางละ 135 บาท

เห็นแอสโตรไฟตัมต้นอ้วนๆอยู่สองสามต้นครับ แต่บังเอิญว่ามุม 75 บาทมี ต้นที่โดนใจผมมากกว่า ดังนั้นวันนี้ก็เลยไม่ได้ซื้อต้นละ 135 ครับ

กระบองเพชรมุมนี้มีหลายราคา

มุมนี้เป็นต้นกระบองเพชรที่มีหลายราคานะครับ ส่วนใหญ่ก็จะเกิน 135 บาทขึ้นไปครับ แต่ไม่แน่นะครับ ลองถามราคาดูก่อนได้เลย มุมนี้ส่วนใหญ่จะเป็นต้นใหญ่ๆหน่อยครับ ผมเองชอบอยู่หลายต้น แต่ทุนทรัพย์ไม่พอเลยต้องถ่ายรูปมาดูกันไปก่อนครับ

กระบองเพชรมุมนี้ก็มีหลายราคา แต่จะกระถางเล็กกว่า

มุมนี้ก็หลากหลายราคาอีกเหมือนกันแต่จะเห็นได้ว่าต้นเล็กกว่าครับ และก็สดใสกว่าด้วย ไม้ด่างส่วนใหญ่ก็อยู่ที่ชั้นนี้แหละครับ ในนี้มีต้นที่ผมสนอยู่หลายต้นเหมือนกัน แต่ก็สู้ราคาไม่ไหวอีกเหมือนเดิม

ที่ผมถ่ายรูปไว้เยอะๆจุดประสงค์หลักคือการ กลับมาดูครับ เพราะหลายครั้งที่ผมมักจะพลาดไป คือกลับมาบ้านดูแล้วก็เพิ่งเห็นว่าอันนี้ก็อยากได้นะ ซึ่งบางทีอยู่ที่ร้านมันเยอะเต็มไปหมด ไม่ค่อยมีสมาธิสักเท่าไหร่ อาจจะเลือกเพราะอะไรก็ไม่รู้ แต่ถ้าอยู่ที่บ้านก็จะได้คิดก่อนเลือกมากกว่าครับ ผมชอบพวกที่เขาขายต้นกระบองเพชรในอินเตอร์เน็ต เหมือนกันครับ เพราะมีให้เราเลือกแบบค่อยๆดูรูปแล้วเลือกกันไปครับ ดีตรงที่เรานั่งอยู่หน้าจอไม่ต้องขยับไปไหนก็เห็นสินค้าแล้วครับ แต่ข้อเสียก็มีเหมือนกันคือ ดูด้วยตา จับด้วยมือไม่ได้นั่นเอง ถามบางต้นผู้ขายก็มีอยู่แค่ต้นเดียวดังนั้นก็ต้องใช้ความไวในการตัดสินใจไม่น้อยกว่า ไปซื้อที่ร้านเหมือนกันครับ

สุดท้ายนี่ก็เป็นกระบองเพชรที่ผมซื้อได้ครับ รายละเอียดค่อยมาต่อกันอีกตอนหนึ่งนะครับ

กระบองเพชร ที่ผมเลือกซื้อจากร้านกระท่อมลุงจรณ์

สวัสดี

การซื้อต้นไม้เป็นกิจกรรมที่ทำแล้วค่อนข้างเพลินสำหรับผม เพราะสามารถเดินดูอะไรใหม่ๆได้แม้จะไม่ได้ซื้อก็ตาม ช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมาได้ไปซื้อกระบองเพชรจากแหล่งต่างๆ ถึง 5 รอบด้วยกัน สามารถเลือกอ่านได้ตามสะดวกเลยครับ

1.เดินหาตอกระบองเพชร คืนวันอังคาร (22/3/54)

เป้าหมายของตอนนี้คือตามหาต้นตอกระบองเพชร ที่ใช้นำมาต่อกันเพื่อนำไปขยายพันธุ์เตรียมตัว กราฟกระบองเพชรในอนาคตต่อไป ตอที่ได้มาในวันนี้จะเป็นตอบลู ตอหนามดำ ใบเสมา ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นต้นเล็กๆยังไม่น่าใช้งาน

2.เช้าวันพุธเดินเลือกซื้อกระบองเพชร (23/3/54)

เดินหาแอสโตรไฟตัมมาเติมให้พื้นที่ ที่บ้านเต็ม ไปสุดท้ายก็ได้ไม่ครบ และยังได้ไม้ด่างมาอีกหนึ่งต้น เช้าวันพุธมีร้านมาเปิดมากมายแต่ผมเลือกที่ถูกใจไม่ค่อยได้ วันนี้เลยไม่ค่อยได้ซื้ออะไรเท่าไหร่

3.วันพฤหัส ขับรถชมบางใหญ่ ซื้อใบเสมา (24/3/54)

เปลี่ยนสถานที่ชอปปิ้งจากจตุจักรเป็นย่านกาญจนาภิเษก แม้ว่าจะไม่ค่อยคุ้นเคยนัก แต่ก็ได้กระบองเพชรมาหลายต้น รวมถึงใบเสมาหรือโอปันเตียกอใหญ่ๆที่ราคาไม่แพงนัก

4.เดินเล่นจตุจักรวันเสาร์ แวะรับตอไม้ร้านกระท่อมลุงจรณ์ (26/3/54)

นัดรับตอที่วานขอไว้จากกระท่อมลุงจรณ์ และได้แอสโตรไฟตัม ต้นอ้วน และเดินเล่นๆในจตุจักรรอร้านกระบองเพชรแต่ละร้านเปิด ซื้อยิมโนด่าง สี่ต้นจากร้านคุณเปรมและเดินทางกลับ

5.เดินเล่น ดูกระบองเพชร อังคารเที่ยงคืนหนาวปนฝน (29/3/54)

เดินเล่นผ่อนคลาย ตอนกลางคืนในวันที่อากาศเย็นมากๆ ในรอบต้นปี และได้ยิมโนสี มาจำนวนหนึ่ง รวมถึงเปเรสเกีย ต้นน้อยๆที่กำลังตามหา แม้ว่าจะต้นเล็กก็มีหวังว่ามันจะโตทันใช้งานสักวันหนึ่ง

ถ้าผมได้ไปซื้อกระบองเพชรมาอีกก็จะพยายามเก็บรายละเอียดให้มากขึ้น (ถ้ามีเวลา) แล้วจะเอามาพิมพ์ให้อ่านกันครับ เผื่อคนที่อยู่ไกลเดินทางมายาก จะได้เป็นข้อมูลประกอบการตัดสินใจเดินทางมาซื้อกระบองเพชร และต้นไม้อื่นๆครับ

สวัสดี

เป้าหมายของผมในวันนี้ก็คือการไปหาซื้อใบเสมาครับ เพราะคิดว่าร้านต้นไม้มีเยอะมาก น่าจะมีสักร้านหนึ่งที่จะมีกระบองเพชรใบเสมาต้นใหญ่ๆขายให้ผมบ้าง เพราะที่ซื้อมาในวันอังคารก่อน “ เดินหาตอกระบองเพชร คืนวันอังคาร ” มันยังน้อยเกินไปที่จะเอามาทดลองเป็นต้นตอครับ

กระบองเพชร ยิมโนกราฟ ที่มีสีสันสวยงาม ด่างตัดกันสวยถูกใจ

มาที่แรกเลยนั่นคือการ์เด้นเซ็นเตอร์ วิ่งตรงมาทางรัตนาธิเบศข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาชนถนนกาญนาภิเษกแล้วเลี้ยวซ้ายก็ถึงเลยครับ จากที่เห็นนี่ก็เป็นต้นต่อทั่วๆไปครับ ซื้อมาิสิบต้น 450 บาทครับ แพงกว่าจตุจักรนิดหน่อยประมาณ 10 บาทต่อต้น แต่เจ้าของร้านเล่าว่าเขาก็ส่งจตุจักร ส่งไปสภาพโทรมๆ ไม่มีหิน อันนี้เปลี่ยนกระถางให้และโรยหิน แต่ผมว่าเปลี่ยนกระถางโรยหินก็ไม่น่าจะแพงขึ้นขนาดนี้ละน้า แต่ไม่เป็นไรครับ สวยถูกใจ ส่วนต่างนิดหน่อยก็เป็นการประหยัดค่าน้ำมันไปครับ อันนี้ผมแบ่งกับคุณผิงไปคนละ 5 ต้นครับ จริงๆมันต้นละ 60 แต่ถ้าซื้อ 3 – 4 ต้นรู้สึกเหมือนจะแพงไปหน่อยก็เลยยอมซื้อสิบต้นไปเลยครับ

เป็นข้อคิดอีกหน่อยว่า Value Add ที่ผู้ขายเพิ่มไปนั้นได้ตอบโจทย์ลูกค้าหรือไม่ ถ้าในมุมมองของผมแล้ว มันดูไม่จำเป็นเท่าไหร่ครับ (บางทีจะเห็นว่าซื้อแค่ต้นติดรากห่อกระดาษก็ยังซื้อกัน ) แต่ถ้ามองในมุมคนทั่วไปที่ไม่ค่อยได้เล่นกระบองเพชรอาจจะสำคัญอยู่พอตัวเลย เพราะกระถางที่สวยงามหรือโรยหินก็เป็นจุดที่น่าสนใจครับ สินค้าสภาพดีใครๆก็อยากซื้อ สรุปก็คือร้านนี้เขาขายกลุ่มคนทั่วไปเป็นหลักครับผม

ยิมโนด่างป้าย แบบนี้แหละครับที่ผมต้องการ เขียวข้างเหลืองข้าง จริงๆแล้วก็ไม่แพงเลย

ต้นด่างแบบที่ผมอยากได้ครับ จริงๆแล้วมันก็ไม่ได้แพงอย่างที่คิดครับ อาจจะเป็นเพราะกราฟมาก็ได้ ถ้าเป็นไม้เพาะเมล็ดหรือไม้รากตัวเอง นี่ก็อีกราคาหนึ่งอย่างแน่นอน แต่ด่างครึ่งๆแบบนี้หามานานแล้วครับ ต้นนี้ไม่ซื้อไม่ได้ครับ อาจจะเก็บมาเจ็บใจที่บ้านก็เป็นได้

ผมคาดหวังว่าจะได้หน่อใหม่จากต้นนี้ อยากให้มันสวยกว่านี้เหมือนกันครับ ส่วนเรื่องดอกก็ไม่ได้คาดหวังอะไรจากไม้ต่อมากนัก เพราะว่าไม่ค่อยเห็นมันมีดอกน่ะครับ หรือเขาอาจจะไม่เอาต้นที่มีดอกมาขายผมก็เป็นได้นะ ส่วนใหญ่จะเห็นแต่ต้นที่ปลูกปกติมีดอกให้เห็นกันอยู่เป็นประจำ

มาเจออีกร้านหนึ่ง ด่างหลายสี ด่างแฟนซี ยิมโนด่างสวยๆราคาไม่แพง

นั่งรถผ่านไปตามถนนเรื่อยๆแวะดูข้างทางเป็นระยะๆครับ มีร้านกระบองเพชรเยอะเหมือนกันแต่ไม่ได้ซื้อ ก็เลยไม่ได้ลงรูปให้ดูในบทความนี้ครับ อาจจะเอาไปเขียนในบทความถัดไป แต่บทความนี้เน้นไปที่ของที่ซื้อมานะครับ

ต้นด่างสองต้นนี้เขาขาย ต้นละ 50 บาทครับ เลยซื้อสองต้นได้ราคา 80 บาทครับ เขาวางอยู่แค่สองต้นเท่านั้น ร้านก็อยู่แถวๆโลตัสกาญจนาภิเษกช่วงพระราม 5 ละมั้งครับไม่แน่ใจ แต่ร้านไม่ติดถนนต้องจอดรถเดินเข้าไปดูกันอาจจะหายากหน่อย แต่เขาขายหลายอย่างนะ ซึ่งมีอย่างละนิดละหน่อยครับ

ราคานี้ค่อนข้างถูกใจมากๆครับ เพราะที่จตุจักรมีร้านหนึ่งเขาขายแบบนี้ตั้ง 95 บาท พอมาเจอราคาแบบนี้่ ทางนั้นแพงไปเลยครับ ต้นไม้นี่เป็นของแปลกครับ ไม่มีราคาแท้จริง ราคาจะอยู่ที่ตลาด ปนความต้องการทั่วไป ปนความคาดหวังของลูกค้า และปนความชอบส่วนตัวของผู้ขายครับ เป็นเรื่องลึกซึ้งจริงๆเกี่ยวกับราคากระบองเพชร เอาเป็นว่าตาดีได้ตาร้ายเสียครับ

สีสันสวยๆของไม้ด่างที่มีราคาไม่แพงนัก (กระบองเพชรด่าง)

สีสันของมันค่อนข้างสวยมากๆครับสำหรับไม้ด่างที่มีหลายๆสี ส่วนที่มีสีเดียวมันจะเรียกด่างไหมนี่ ต้นข้างบนนี่มีสามสีหลักคือเขียว แดง เหลือง ครับ ปนกันได้อย่างสวยงามเป็นธรรมชาติมากๆครับ มองแล้วก็เหมือนดอกไม้ดีจริงๆ

ต้นน้อยที่ติดมาด้วย เห็นชัดเจนเลยว่า มีแววสวยเหมือนต้นฉบับมันอย่างแน่นอน

ซื้อต้นใหญ่ก็แถมต้นเล็กมาให้เป็นความหวังด้วยครับ ตอนนี้ผมเริ่มหาต้นตอ เผื่อมารองรับการต่อต้นเล็กๆแบบนี้แล้วครับ คาดว่าฝึกวิชาไม่นาน น่าจะกราฟแคคตัส หรือต่อกระบองเพชรได้เก่งขึ้นครับ

ดูกันใกล้ๆให้เห็นรายละเอียดของความด่างปนเป ในต้นกระบองเพชร

แค่หน่อเล็กๆก็มีสีสันครบเหมือนต้นแม่แล้วครับ ด่างกันที่ขนาดและปริมาณตุ่มหนามเท่านั้นเอง ถึงอย่างไรก็ตาม ผมก็ยังอยากเห็นมันออกดอกนะครับ ได้ยินมาว่า ดอกยิมโนเขาบานนานครับ ปกติเห็นดอกแอสโตรไฟตัม บานอยู่แค่วันสองวันเท่านั้นเอง ถ้ายิมโนใช้่คำว่าบานนาน จะบานอยู่กี่วันกันละนี่

อันนี้น่าจะเป็นริเทอโร หรือริเทโรอะไรสักอย่างนี่แหละครับ ไม่แน่ใจเหมือนกัน แต่ซื้่อมาเป็นต้นตอ

มาต่อกันที่ร้านเดิมครับ พอดีเหลือบไปเห็นต้นที่เขาวางพิงกำแพงไว้อยู่ครับ เป็นต้นที่เป็นแผล ผมเลยถามราคาเพื่อจะซื้อครับ เขาถามผมกลับว่ามีต้นที่ดีๆขายทำไม่ไม่เอา ผมจึงตอบกลับว่า พอดีงบน้อยน่ะครับก็เลยอยากได้ราคาถูกๆไว้ก่อน สุดท้ายก็เลยได้ต้นที่เป็นแผลดูไม่สวยนิดๆ แต่ยังโตได้เรื่อย สองต้นนี้ราคาต้นละ 40 บาทครับ สองต้นก็ 80 บาทครับ

หนามยาวๆพวกนี้เคยแทงเข้านิ้วของผมมาแล้ว อันตรายใช้ได้เลยครับ

เห็นหนามมันแล้วกลัวเลยครับ ผมโดนหนามมันแล้วเจ็บปวดมากทีเดียว ปลายของหนามมันจะหักฝังในอยู่ครับ ต้องเอาอะไรมาทำให้มันออกไปให้ได้ครับ ผมเคยปล่อยให้มันอยู่ในนิ้วประมาณอาทิตย์หนึ่ง แต่ก็ไม่มีประโยชน์ครับ มันไม่ได้สลายหายไปแต่อย่างใด นิ้วกลับบวมขึ้นมาในจุดที่ปลายหนามหักทิ้งไว้ครับ สุดท้ายก็ต้องเอาอะไรคมๆมาผ่าออกอยู่ดี สยองดีไหมครับ…

โอปันเตีย หรือใบเสมาในบ้านเรานี่เอง

มาถึงทีเด็ดของวันนี้ครับ นั่นคือใบเสมามากมายที่ผมซื้อมาครับ จริงๆแล้วที่ซื้อมาก็มีเป็นเพียงแค่สองกระถางเท่านั้นครับ แต่ปริมาณที่ได้รับมานี่ต้องบอกว่าคุ้มค่าคุ้มราคาในใจจริงๆครับ ราคานี้ถ้าผมเอารถมาเองก็คงจะเหมาทั้งหมดแหละครับ แต่พอดีวันนี้ติดรถคุณผิงมาก็เลยต้องเจียมเนื้อเจียมตัวเพราะต้องหอบกลับบ้านเองครับ

ทั้งหมดนี่มาจากสองกระถางครับ ราคารวมสองกระถางก็ 150 บาทครับ

ทั้งหมดที่ซื้อมาครับ อันนี้มาจากสองกระถางให้เขาเลาะดินให้ครับ ทางร้านก็ใจดีทำให้ครับ เพราะผมอาจะต้องขึ้นรถเมล์หรือรถตู้กลับบ้านนี่แหละ เอาเป็นกระถางคงจะไม่สะดวกนัก แต่พอรวมใส่ถุงแล้วก็น่าจะ 4- 5 กิโลได้เลยครับ สำหรับโอปันเตียใบเสมาพวกนี้ หนักคุ้มราคาจริงๆ ถ้านับใบ(ต้นของมัน)ก็ประมาณ 23 ใบได้ครับ ถ้าซื้อในราคาใบละ 20 เหมือนเมื่อวานก่อนก็คงจะได้ราคาประมาณ 460 หรือประมาณ 400 บาทในราคาต่อรองครับ แพงใช้ได้เลยจริงๆครับ

สำหรับใครที่อยากได้ของถูกอาจจะต้องลงทุนหากันหน่อยนะครับ อย่ายึดติดกับตลาดเดียวเพราะว่าเราจะถูกจำกัดเยอะครับ ถ้าเรารู้จักหลายๆตลาดแล้วก็จะสามารถซื้อขายได้ในราคาที่เหมาะสมครับ ทั้งนี้ทั้งนั้นขึ้นอยู่กับข้อจำักัดทางด้านเวลาและทุนของแต่ละคนด้วยครับ สำหรับคนเวลามากอย่างผมก็ต้องใช้วิธีตามหาของถูกครับ ถ้าคนเงินมากเวลาน้อยก็ต้องใช้เงินซื้อของแพงทดแทนเวลากันเอานะครับ

ดูจากรากของเขาแล้วก็จะเห็นว่า เขาขยายพันธุ์โดยการปักชำนั่นแหละนะ

พอสังเกตุจากรากก็พบได้ว่าเขาใช้วิธีปักชำใบ(ต้น) ในการขยายพันธุ์ครับ ใบเสมาแทบไม่มีข้อจำกัดเรื่องตำแหน่งในการแทงราก เหมือนมันจะแทงรากออกมาได้ทุกที่ ที่พร้อมจะมีอาหารและน้ำให้มันครับ เป็นต้นที่เต็มไปด้วยพลังชีวิตจริงๆ ที่ต่างประเทศเขาเอามากินกันด้วยนะ แต่ไม่รู้ว่าพันธุ์นี้่หรือปล่าว

ใบอ่อนๆของ ใบเสมาจะมีใบเล็กๆติดอยู่นิดหน่อย และจะหลุดไปเมื่อถึงวัยรุ่น

ใบ(ต้น)อ่อนๆของมันก็จะเห็นเป็นอย่างในรูปครับ จะมีใบเล็กๆติดมาด้วย จะหลุดไปก็เมื่อโตได้สักระยะครับ จริงๆเอามือไปเขี่ยๆก็หลุดครับ ดูไม่จำเป็นสักเท่าไหร่เลย แต่ธรรมชาติสร้างมามันต้องมีวัตถุประสงค์อะไรสักอย่างนั่นแหละครับ แค่ผมไม่รู้เท่านั้นเอง

ทริปนั่งรถชมร้านข้างทางบางใหญ่ในวันนี้ ค่อนข้างเปิดหูเปิดตาผมมากเหมือนกันปกติจะเป็นคนขับก็เลยไม่ค่อยได้ดูข้างทางสักเท่าไหร่ แต่วันนี้เป็นคนนั่งก็เลยได้มองได้ชม ได้ทัก ได้แวะอย่างเต็มที่เลยทีเดียว

ค่าใช้จ่ายในการซื้อกระบองเพชรทั้งหมดในวันนี้ 225(ยิมโนด่างกราฟ) + 80(ยิมโนด่างกราฟ) + 80(ริเตอโร) + 150(ใบเสมา)= 535 บาท

สรุปความน่าสนใจและความหลากหลายของการเดินทางในวันนี้ของผม คือเส้นกาญนาภิเษกมีต้นไม้ขายมากมาย มีกระบองเพชรขายเป็นระยะๆ ผมคิดว่าผมยังสำรวจได้แค่ 10-20 % ของเส้นทางนี้เท่านั้น ไม่รู้ว่าตลาดเส้นทางข้างหน้าคืออะไร แต่ถ้าเป็นกระบองเพชรที่ผมเห็นในวันนี้ ต้องยอมรับว่าจตุจักรยังเป็นแหล่งขายกระบองเพชรที่มีความหลากหลายด้านสายพันธุ์และราคาอยู่มากกว่าที่อื่นที่เคยพบ มีทั้งราคาถูกมากๆและแพงมากๆปนอยู่ ถ้าจะหากระบองเพชรผมก็ยังจะแนะนำให้ไปหาที่จตุจักร วันพุธ-พฤหัส ครับผม

สวัสดี

ทำไมถึงมีบางครั้งก็ซื้อได้ นั่นหมายถึงผมเจอที่ถูกใจและมันมีราคาไม่แพงนัก ก็เลยพอจะซื้อได้ ส่วนบางครั้งซื้อไม่ได้ก็คือของที่ถูกใจไม่มีแต่มีเงินเต็มกระเป๋า ไอ้การที่ซื้อไม่ได้เพราะมันแพงไปนี่ไม่ใช่ปัญหาของผมเลย เพราะผมไม่นิยมของแพงหรือของฮิตติดเทรนอะไรประมาณนั้น ส่วนการที่ซื้อได้ ผมก็ไม่ได้เหมาทุกอย่่างที่ขวางหน้า

ทีนี้มันก็มีเหตุการณ์อยู่วันหนึ่ง ผมไปจตุจักรและหวังว่าจะซื้อต้นกระบองเพชรที่หมายตาไว้ แต่พอไปถึง ( ผมไปสายนิดหน่อย ประมาณ 10 โมง ) กลับเป็นเพียงช่องว่างของสิ่งที่ผมเคยคาดหวังเท่านั้นเอง

จึงมาเป็นสาเหตุในตอนนี้นั่นคือ

ภารกิจตามล่าหาซื้อกระบองเพชรจตุจักรข้ามคืน

ซึ่งจุดประสงค์หรือโจทย์ของผมมีอยู่สองอย่างนั่นคือ

• 1. พิสูจน์ข้อสงสัยว่าถ้าไปช่วงร้านกระบองเพชรเอาของลง แล้วผมจะสามารถหาต้นแปลกๆได้มากกว่าเดิมหรือไม่ (รอบดึก) เรื่องราวมันมีอยู่ว่าผมมักจะไปเลือกซื้อกระบองเพชร 12 ต้น 100 แต่ก็มักจะเจอต้นที่ซ้ำๆกัน สร้างความน่าเบื่อไม่น้อย ก็เลยคิดว่าถ้าผมได้เลือกเป็นคนแรกๆ จะมีความแตกต่างอะไรบ้างรึเปล่า
• 2.พิสูจน์ข้อสงสัยว่าถ้าไปช่วงร้านกระบองเพชรเอาของลง แล้วผมจะสามารถซื้อต้นที่ผมอยากได้หมายตาไว้ทั้งหมดหรือไม่ ( รอบเช้า ) เรื่องราวมันมีอยู่ว่า เมื่ออาทิตย์ก่อนผมไปจตุจักรช้ากว่าปกติ และของที่หมายตาไว้ดันหายไปแล้ว ผมเลยไปแบบเก้่อๆ จึงอยากรู้ว่าถ้าไปรอตั้งแต่เช้าแล้วผมจะเป็นคนแรกที่ได้มีโอกาสซื้อกระบองเพชรเหล่านั้นทั้งหมดได้รึเปล่า

เมื่อตั้งโจทย์แล้วผมก็เริ่มต้นเตรียมตัวกันตั้งแต่ตอนบ่ายๆเลยครับ คือนอนเก็บแรงไว้นิดหน่อย เดี๋ยวตอนเย็นต้องไปเรียนก่อนครับ

1.เริ่มต้นจากการรอให้ถึงเวลา

ผมเริ่มเรียน หกโมงและเลิกตอนสามทุ่มนิดหน่อย ซึ่งกว่าจตุจักรตลาดต้นไม้ตอนกลางคืนนั้นจะพร้อมจำหน่ายก็ห้าทุ่ม ผมมักจะไปช้ากว่าห้าทุ่มนิดหน่อยเพราะถ้าไปก่อนห้าทุ่มจะอลหม่านมากๆด้วยปริมาณรถขนต้นไม้ของร้านต่างๆที่เข้ามาจัดแจงวางต้นไม้กัน

ผมจึงไปนั่งรอและทำงานไปพลางที่ลานแสดสนนนทรีที่คณะ เศรษฐศาสตร์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ซึ่งเดินจากคณะหรือตึกที่ผมเรียนไปประมาณร้อยเมตรเท่านั้น

ผมนั่งทำงานจนได้เวลาพอเหมาะ และเดินทางออกเมื่อเวลา ห้าทุ่มครึ่งผมรู้ดีว่ามันอาจจะสายไปสักหน่อยสำหรับคำว่าคนแรกที่ได้เลือก แต่ผมก็คิดว่าอย่างน้อยผมก็น่าจะเป็นคนสุดท้ายที่ได้เห็น ( สิ่งที่เขาเลือกๆ กัน )

2.เดินทางถึงจตุจักรตลาดต้นไม้กลางคืน

ผมใช้เวลาเดินทางไม่นานนักก็ถึงตลาดนัดจตุจักร และจอดรถไว้ข้างถนนใกล้กับประตูเพื่อให้เดินเข้าออกเก็บของได้สะดวก และเรื่องราวต่อจากนี้ผมก็จะเล่าประกอบภาพไปเรื่อยๆ

ทางเข้าสวนจตุจักรมีร้านลูกชิ้นเปิดขายอยู่

เดินเข้าไปตามข้างถนนก็จะเริ่มเห็นแสงไฟ จากร้านขายของกินครับ เป็นร้านขายลูกชิ้นครับ

รถติด สิ่งที่เห็นได้ทั่วไปที่ตลาดต้นไม้จตุจักร

เข้ามาก็จะเห็นรถกะบะมากมายทยอยเดินทางเข้าไปขนของลง และจัดร้านเตรียมขายครับ เพราะคืนนี้เขาขายกันถึงเช้าเลย

เจอร้านกระบองเพชรร้านแรก

เจอร้านกระบองเพชรร้านแรกครับ มาเปิดร้านตั้งแต่กลางคืนเลย ในตอนกลางวันจะเห็นมีสองสามร้านเปิดติดกันอยู่ครับ ขายกระบองเพชรกันเยอะมาก ผมเดินไปดูแล้วแต่เป้าหมายของผมไม่ได้มีอยู่ที่ร้านนี้ครับ และยังไม่เห็นต้นที่ถูกใจด้วยเลยเดินผ่านไปก่อนครับ

ร้านปลาหมึุกย่าง ที่จตุจักร

ที่จตุจักรตลาดต้นไม้จะมีรถเข็นขายอาหารอยู่ ซึ่งจะคอยขายอาหารและเครื่องดื่มให้กับพ่อค้าแม่ค้าที่มาขายของตอนกลางคืนและผู้คนที่เดินผ่านไปมา เพื่อซื้อของนั่นเอง

ร้านกระบองเพชรอีกร้า้นที่อยู่มานานมากๆ

ร้านนี้ขายมานานมากๆครับ แต่ก่อนเคยซื้ออยู่บ่อย แต่ตอนนี้เหมือนความหลากหลายจะลดลงมากทีเดียวครับ ต้นกระบองเพชรที่มีก็มักจะเห็นซ้ำๆครับ แต่ก็มีหลายต้นครับที่ผมยังอยากได้อยู่ แต่ติดที่ราคานิดหน่อยครับ

รถเข็นมาคอยบริการทั้งคืน

ถ้าใครจะซื้อต้นไม้เยอะๆ ตอนกลางคืนก็มีใช้เช่าครับ คนซื้อก็เดินเลือกซื้อกันไป คนเข็นก็เข็นตามกันไปครับ สำหรับผมเองแล้วยังไม่เคยจ้างครับเพราะคิดว่าของที่ตัวเองซื้อมานั้นยังไม่หนักและเกะกะพอที่จะต้องจ้างครับผม

บางมุมที่ยังไม่มีร้านมาตั้งก็มืดมากทีเดียว

มุมไหนที่มีร้านมาตั้งแล้ว เขาก็จะติดหลอดไฟให้ความสว่างไว้ด้วยครับ แต่มุมไหนที่ยังไม่มีร้านก็จะโล่งๆมืดๆครับ สำหรับผมก็เอาไว้ยืนหลบรถที่ผ่านไปผ่านมาครับ แต่ตอนกลางคืนนี่ไม่วุ่นเท่าตอนกลางวันนะครับ

ร้านเป้าหมายของผม มีกระบองเพชรราคาถูก ที่มีขนาดพอสมควร

โจทย์แรกของผมก็คือร้านกระบองเพชรร้านนี้ครับ ร้านนี้มีดีที่ต้นที่เอามาขายในราคาสิบบาทนั้นจะค่อนข้างใหญ่ครับ แต่ขาดความหลากหลาย ซึ่งวันนี้ผมจะมาพิสูจน์ว่าถ้าผมมาเป็นคนแรกๆแล้วผมจะเจอความหลากหลายราคาถูกที่ผมคาดหวังหรือไม่

สรุปว่าสุดท้ายก็เจอนะครับ มีหลายต้นที่ผมยังไม่เคยมีและมีหลายต้นที่คนอื่นเลือกไปแล้วแต่ยังไม่เคยเห็น แต่ทั้งหมดก็เป็นพันธุ์ตลาดๆทั่วไปไม่มีอะไรเป็นพิเศษสำหรับต้นละสิบบาทครับ เน้นปริมาณไปก็พอครับ

หลังจากซื้อกระบองเพชรแล้วก็เดินทางต่อ

เป้าหมายของผมไม่ใช่แค่กระบองเพชรครับ ผมยังมีเป้าหมายแอบแฝงอยู่นั่นคือผมกำลังหาต้นถุงเงินถุงทองอยู่ครับ วันก่อนซื้อมาได้หนึ่งต้น ต้นใหญ่พอสมควรแค่ 80 บาทเท่านั้นเอง ผมคิดว่าผมยังอยากได้มันเพิ่มขึ้นอีกเลยเดินหาต่อครับ แต่สุดท้ายก็หาไม่เจอครับ

เจอร้านกระบองเพชรต้นละสิบบาทอีกร้าน

เจอกระบองเพชรอีกร้านครับ ร้านนี้จะขายต้นเล็กกว่าร้านที่แล้วพอสมควรครับ ดูจากขนาดกระถางก็ได้ แต่มีความหลากหลายสูงกว่าครับ ผมเคยซื้อต้นแปลกๆตาจากร้านนี้ไปหลายต้นเหมือนกันครับ แต่วันนี้ยังไม่มีอะไรที่น่าสนใจครับ

เอารถเข้ามาจอดในตลาดจตุจักรได้เลย

ถ้าเรามาเร็ว เราก็จะสามารถเลือกที่จอดได้เช่นรถคันนี้ ผมไม่รู้ว่านี่คนซื้อหรือคนขายกันแน่แต่ดูจากรถก็น่าจะเป็นคนซื้อมากกว่า จอดตรงรถใต้ดินนี่ก็ใกล้ดีครับ เดินไปซ้ายก็ใกล้ เดินไปขวาก็ยังใกล้ เอาของกลับมาเก็บที่รถได้สะดวกนักละ

รถติดอีกแล้วครับ

รถใหญ่ รถเล็กเต็มไปหมด

พอเดินไปเรื่อยๆก็จะเจอรถติดเป็นระยะๆนะครับ ส่วนใหญ่จะติดรถขนของครับเวลา รถขนของลงเขาจะจอดเบียดซ้าย หรือขวาไว้และคันต่อมาก็ต้องแทรกผ่านไปครับ แต่มันจะเหลือแค่ช่องเล็กๆพอดีๆนะครับ มันเลยกลายเป็นรถติดและค่อยๆไปช้าๆ

แต่พอเดินเลยผ่านที่รถติดมาก็จะโล่ง เดินสะดวกมากๆ

พอเดินผ่านช่วงที่รถติด รถขนของมาก็จะโล่งมากๆทีเดียวครับ ช่วงนี้เป็นช่วงที่เดินสบายพอสมควรเลย เพราะทั้งโล่งทั้งเย็นทั้งเงียบ…

เติมพลังงานด้วยร้านปิ้งย่างข้างทาง

เดินๆแล้วก็เกิดหิวขึ้นมาก็ต้องพึ่งร้านข้างทางนี่แหละครับ สะดวกและง่ายดี ร้านรถเข็นมีขายตั้งแต่โจ๊ก ก๋วยจั๊บ ข้าวขาหมู หมูปิ้ง ไก่ปิ้ง ปลาหมึกย่าง ร้านน้ำอัดลม กาแฟโบราณอะไรประมาณนี้ครับ

ทางลัดที่แสนจะมืดมิด

เมื่อเดินจนเห็นว่าเริ่มไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงแล้วผมจึงได้เดินกลับ แต่ทางที่เดินกลับนั้นเป็นทางลัดเข้าไปในซอยของจตุจักรซึ่งมืดมากๆ มืดแบบว่าไม่เห็นอะไรเลย จะเห็นก็แค่แสงไฟริมถนนที่ขายต้นไม้เท่านั้นเอง แต่ส่วนอื่นมืดและอันตรายมากครับ ไม่แนะนำให้เดินเข้าไป ให้เดินวนรอบๆเอาจะดีกว่าครับ

มาถึงตอนกลับพักยกที่หนึ่ง

มาถึงเวลาที่ผมต้องย้ายที่แล้วครับ เพราะอยู่ไปก็ยังไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงดังนั้นก็ย้ายจากจตุจักรไปที่อื่นก่อนดีกว่า จะได้ไม่เสียเวลา

3.เดินทางออกจากจตุจักร

ในกรณีนี้จริงๆแล้วควรจะกลับบ้านนอนครับ แต่ผมติดตรงที่ว่าถ้ากลับบ้านนอนแล้วก็คงไม่ตื่นมาดูตอนเช้าอีก ก็เลยคิดง่ายๆเลยว่าไม่กลับดีกว่าครับ ก็ไปวนอยู่แถวมหาลัยเกษตรอีกเหมือนเดิม และสุดท้ายก็ได้ไปนั่งทำงานที่ ศร.3 ม.เกษตรนั่นหละครับ ตามอ่านได้ที่ ” ทำงานเช้ามืด ไวอย่างไม่น่าเชื่อ ”

และหลังจากที่ทำงานจนได้เวลาแล้วผมก็กลับมาที่จตุจักรแห่งนี้อีกครั้งครับ โดยแวะไปจอดรถที่สวนสาธารณะจตุจักรโดยมีเรื่องราวของเวลาว่างๆอยู่นิดหน่อยครับ ตามอ่านกันได้ในตอน ” บรรยากาศยามเช้า ณ สวนจตุจักร ”

4.กลับมาที่จตุจักรตลาดต้นไม้อีกครั้งหนึ่ง

จนได้เวลาอีกครั้งผมจึงเดินเข้ามาที่ตลาดนัดต้นไม้สวนจตุจักรเพื่อตามหาความหวังอีกอย่างหนึ่งของผม นั่นคือร้านกระบองเพชรอีกร้านที่จะมาเปิดในเช้าวันพุธ

บรรยากาศเช้ามืด ตลาดจตุจักร

ผมกลับไปอีกครั้ง หลายร้านกางมุ้งนอนกันตรงนั้น บางร้านมีเต๊นมาด้วย ผมเจอสามีภรรยาคู่หนึ่งอีกครั้ง และนึกขึ้นได้ว่าผมเคยเจอเขาเมื่อตอนก่อนออกจากจตุจักร.. เดินกันนานมากครับ หรืออาจจะไปแวะที่อื่นแบบผมแล้วกลับมาอีกทีก็ได้นะ

ซื้อของยามเช้าที่ตลาดนัดจตุจักร ตลาดต้นไม้วันพุธ

หลายร้านเริ่มมากันครบแล้วครับ จะเห็นช่องว่างของร้านน้อยลงเพราะตลอดเวลา ห้าทุ่มถึงหกโมงเช้านี่ก็จะมีรถเข้ามาขนของตั้งร้านตลอดครับ

และแล้วก็เช้าจนแดดส่อง พระอาทิตย์ขึ้นทักทายอีกครั้ง

คล้ายกับของที่ตามหา

เมื่อเวลาเช้าก็มีร้านกระบองเพชรมาเพิ่มอีกร้านหนึ่งครับ อย่างต้นในรูปนี่ก็คล้ายๆกับต้นที่ผมกำลังตามหาซื้ออยู่ครับ ต้นนี้คือแอสโตรไฟตัมชนิดหนึ่งครับ แต่ต้นนี้ใหญ่พอสมควรคงจะแพงพอดูนะครับเนี่ย แต่ของร้านนี้ก็ยังไม่ใช่ต้นที่ผมต้องการอยู่ดี เลยต้องรอไปเรื่อยๆ

ระหว่างที่รอก็แอบไปเดินดูไปเรื่อยๆครับ ไปเจอต้นไม้น่าสนใจ นั่นคือปรงเงิน วางขายอยู่ ผมยืนตัดสินใจและเดินวนไปวนมา เพื่อดูว่าร้านกระบองเพชรมาหรือยังสักพักก็เดินกลับไปตัดสินใจซื้อปรงเงิน อ่านเกี่ยวกับปรงเงินได้ที่ ” ซื้อปรงเงิน ที่จตุจักร ”

และแล้วร้านกระบองเพชรที่เฝ้ารอก็มาถึงเสียที

และแล้วระหว่างนั่งรอก็มีรถกะบะผ่านมา ด้วยอุปกรณ์ที่คุ้นตาผมจึงเดินตามไปทันที ผมดูขั้นตอนตั้งแต่การจอดรถ ขนของลงและตั้งร้านเลยครับ เจ้าของร้านคือลุงหนวดหมวกขาวคนนั้นแหละครับ ผมไปยืนรอแกจัดร้านอยู่ครับ แกบอกประมาณชั่วโมงนึง แต่ผมรู้ดีว่าชั่วโมงนึงนั้นถ้าผมไปเดินเล่นกลับมาอะไรก็คงจะเปลี่ยนแปลงไปเยอะทีเดียว

ก็เลยยืนรอครับ สรุปก็ประมาณไม่ถึง 5 นาทีก็จัดเสร็จแล้วครับผม (แต่ยังไม่ค่อยเรียบร้อยนะ)

เลือกซื้อกระบองเพชร แอสโตรไฟตัม

ต้นที่ผมต้องการและรอคอยอยู่มากันเพียบเลยครับ แต่ปริมาณก็น้อยเหมือนกันเมื่อเทียบกับความต้องการอย่างบ้าระห่ำของผมที่สามารถรอมาทั้งคืนได้ ซึ่งผมมั่นใจว่าปกติชนทั่วไปเขาคงไม่ทำอย่างผมกันหรอกครับ

ต้นกระบองเพชรที่วางเรียงรายพร้อมจำหน่าย

ทางร้านจัดกระบองเพชรมาพร้อมจำหน่ายเลยครับ แบบว่าเปิดฝาลังโฟมออกมาก็สามารถขายได้เลย ต้นกระบองเพชรวางเรียงกันเป็นระเบียบรอให้เลือกครับ ร้านนี้ความหลากหลายไม่ค่อยมากครับ แต่สำคัญตรงมีพันธุ์ที่ผมอยากได้ซึ่งร้านอื่นไม่มีขายแบบนี้ในราคานี้ครับ

ต้นกระบองเพชรสวยๆและแปลก และต้นใหญ่ที่ผมไม่ค่อยอยากเอื้อมสักเท่าไรนัก

ยังมีต้นใหญ่และต้นแปลกๆอีกมากเหมาะสำหรับนักสะสม เพราะมีทั้งต้นที่เป็นด่างและ ต้นที่ไม่มีต้นเล็กๆขายอีกมาก ซึ่งไม่เหมาะสำหรับผมเลย แต่ถ้าผมเลี้ยงไปอีกสิบปีก็คงไม่แน่ ผมอาจจะไม่ได้ตามหากระบองเพชรต้นละสิบบาทยี่สิบบาทอีกแล้วก็เป็นได้ แต่จะตามหาต้นที่แปลก แหวก แนวอะไรก็ตามที่เป็นต้นไม้ในเชิงสะสมเสียมากกว่า

หลังจากนั้นผมก็ตอบข้อสงสัยที่สองของผมได้สำเร็จนั่นคือถ้าผมไปคนแรกผมก็สามารถเหมาที่สิ่งผมต้องการหมดได้ไม่ยากนัก ถ้าร้านไม่เอามาเติม ก็จะเห็นว่าแอสโตรไฟตัมในวันพุธที่ 23 กุมภาพันธ์หายไปทั้งหมด นั่นคือผมซื้อไปเองครับ

สวัสดี

แต่ด้วยความที่เพื่อนชวนไปตลาดรถไฟและได้ข้อมูลคร่าวๆมาว่ามันขายพวกของเก่าของโบราณ ของสะสมเก่าๆอะไรประมาณนั้น และสถานที่ก็ไม่ไกลจากตำแหน่งที่ผมอยู่ตอนนั้นมากครับ ตอนนั้นผมอยู่ที่ ม.เกษตร ตลาดรถไฟอยู่แถวๆหมอชิตสอง ถ้านึกไม่ออกก็แถวๆ อตก นั่นแหละครับ ตรงที่รถเมย์ชอบเลี้ยวเข้าไปกลับรถกัน ไปกันทางนั้นได้เลย

เริ่มต้นเดินทางไปตลาดรถไฟ

ผมตั้งต้นจาก ม.เกษตรวิ่งมาทางวิภาวดีและตรงเข้าพหลโยธิน แล้วขึ้นสะพานเลี้ยวข้ามไปทาง อตก หรือด้านหลังของสวนจตุจักร แต่ผมจะไม่เข้าไปทางสวนจตุจักรเพราะมันไม่ใช่ตลาดรถไฟ แต่ถ้าหลงเข้าไปมันก็พออ้อมๆกันได้นิดหน่อยครับ ทางที่ผมไปคือลงสะพานแล้วก็ตามรถเมล์ไป พอไปถึงยูเทอนที่ด้านซ้ายมีทางขึ้นทางด่วนผมก็ไม่ขึ้นครับ เพราะจะเลี้ยวขวาเข้าไปทางที่รถเมล์กลับรถ แต่ผมจะไม่กลับรถครับ ผมจะตรงไป และนั่นแหละคือตลาดรถไฟ ใครอ่านแล้วสับสนและงงงวงก็แนะนำให้ค้นหาในกูเกิลเพิ่มเติมนะครับ

เมื่อถึงตลาดรถไฟ

หลังจากตอนที่ผมถึงตลาดรถไฟแล้ว จะเล่าด้วยตัวหนังสืออย่างเดียวมันก็คงจะแห้งไปหน่อย เหมือนกินก๋วยเตี๋ยว ที่แม่ค้าลืมลวกเส้นยังไงอย่างนั้น ดังนั้นหลังจากตอนนี้ก็เขาเปลี่ยนเป็นเล่าเรื่องประกอบภาพแล้วกันนะครับ

เมื่อมาถึงตลาดรถไฟก็จะเห็นและรู้สึกถึงบรรยากาศโบราณได้ทันทีครับ เพราะที่นี่ห้อมล้อมด้วยอาคารเก่าและขบวนรถไฟเก่าๆมากมาย เป็นบรรยากาศเก่าๆ ท่ามกลางแสงไฟของเมืองหลวง

ของที่มีขายก็เป็นพวกของสะสมและของเก่าก็เยอะครับ บางชิ้นก็ยังเห็นมีขายอยู่ในปัจจุบันแต่ว่าความแปลกนั้นเข้ากันได้ดีกับของเก่า บางครั้งเราจึงเห็นสินค้าหลายยุคมารวมกัน แต่ที่แน่ๆ พอมองไปแล้วนึกถึงบรรยากาศโบราณ เก่าๆ จริงๆ

อย่างในรูปนี้ที่เห็นชัดเลยจะเป็นกล่องลูกอมที่สมัยก่อนจะมีเกือบทุกร้านโชว์ห่วย ผมเคยมีประสบการณ์แบบว่าต้องเปิดฝาเอาลูกอม 3 เม็ด 1 บาท มาแล้วนับว่าหยิบมากี่เม็ดแล้วเอาไปจ่ายเงินครับ ตอนนี้ไม่มีเรื่องแบบนั้นในเมืองแล้ว เพราะเขาขายเป็นแพคๆกันหมด

ในรูปก็จะเห็นเป็นพวกสินค้าเก่าๆ หรือแพคเกจของสินค้าเก่าๆ และรูปถ่ายเก่าๆต่างๆ ของพวกนี้เน้นเอาไปประดับเสียมากกว่าครับ ถ้าเอาไปเก็บไว้เฉยๆก็คงจะไม่มีประโยชน์อะไร ของเก่าพวกนี้ดูจะเป็นของสะสมที่ต้องเน้นการโชว์ละนะ

รถจักรยานโบราณรึเปล่าก็ไม่รู้ แต่ถ้าจักรยานโบราณที่บ้านผมมีคันหนึ่งครับ แต่รูปทรงไม่ค่อยเหมือนคันนี้เท่าไหร่ ถ้าคันนี้เป็นจักรยานโบราณแล้วละก็ ราคาก็คงจะแพงน่าดูเพราะมันมีเกียร์ด้วย !! เกี่ยวรึเปล่าก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่เดี๋ยวนี้จักรยานเขาพัฒนาทรงใหม่ๆกันมาแล้ว ผมเองไม่ได้ตามข่าวเลยแยกแยะไม่ออกเลย

รถตู้เอามาเปิดท้ายทำร้านกันครับ ส่วนใหญ่จะเป็นร้านเครื่องดื่ม มีให้เห็นกันทั่วไปในตลาดรถไฟแห่งนี้ จริงๆก็อยากลองนั่งกินบ้างแต่เวลาไม่ค่อยอำนวยครับ

มีของเก่า นาฬิกาเก่า ชั้นไม้เก่า โคมไฟเก่า ถ้ามองๆไปจะเห็นที่อบไอน้ำเก่าๆ เอามาทำเป็นโคมไฟก็เก๋ดีครับ ของเก่าใช้ไม่ได้เอามาประดับตกแต่งก็ดูเก๋ไปอีกแบบ

เป็นพวกของประดับชิ้นเล็กๆก็มีครับ พวกตุ๊กตาเก่าๆ ของสะสม อุปกรณ์เก่าๆต่างๆ ซีดีเพลงเก่า พวงกุญแจโบราณ ประมาณนี้หาได้ทั่วไปที่ตลาดรถไฟ

หนังสือเก่าๆก็มีครับ แต่ดูแล้วก็แยกไม่ออกว่าเก่ายังไงครับ เพราะไม่ค่อยรู้จักหนังสือเท่าไหร่ น่าจะเหมือนๆกับหนังสือที่ขายอยู่ทั่วไปในร้านหนังสือมือสองครับ แถวๆจตุจักรก็มีเยอะครับหนังสือเก่าเนี่ย แต่ที่นี่ ที่ตลาดรถไฟนี่มีร้านขายหนังสือเก่าไม่เยอะครับ

รถตู้แบบนี้เห็นได้ทั่วไปในตลาดรถไฟครับ เอามาตกแต่งตามสไตล์ที่ต่างกันไป ทำให้พื้นตลาดรถไฟนี้เต็มไปด้วย ความเก่าโบราณได้ด้วยรถนี้แหละครับ

โมเดล ตุ๊กตา ฟิกเกอร์เก่าๆก็มาหาดูได้ครับ สำหรับผมก็ดูไม่ออกเช่นเคย แต่นักสะสมก็คงจะชอบแน่นอนครับ เพราะมีขายกันหลายร้านเลยที่ตลาดรถไฟ

กล้องเก่าๆครับ ดูแล้วคลาสสิคมาก ตอนนี้ก็มีกระแสนิยมกลับมาเล่นกล้องเก่ากันอยู่บ้างนะครับ ตามที่ผมได้เห็นมาแต่ไม่รู้ในภาพนี้จะใช้ได้รึเปล่า แต่ตอนนี้กล้องเก่าผมไม่ค่อยสนครับ เพราะของใหม่นั้นใช้งานได้ดีกว่าครับ

ร้านขายขนม ของเล่นเก่าๆครับ เห็นอยู่ไม่มากในตลาดรถไฟแห่งนี้ ที่ฮิตๆเลยก็เป็นลูกโป่งวิทยาศาสตร์ครับ ไม่รู้ว่าผลิตมาตั้งแต่โบราณกาลหรือเพิ่งจะผลิตใหม่ครับ แต่ก็คงจะผลิตใหม่ละนะ กระแสขนมโบราณตอนที่เราเด็กๆตอนนี้ก็กลับมาบ้างครับ

ที่เห็นอยู่ตอนแรกผมนึกว่าเป็นฝาน้ำอัดลมครับ แอบคิดถึงตอนเด็กๆผมก็สะสมฝาน้ำอัดลมอยู่ครับ แต่ในรูปนี้ไม่ใช่ครับ เป็นยาหม่องครับ มีหลายแบบมากๆ เห็นได้ใช้ว่าแต่ก่อนคนไทยคงนิยมกันอย่างมากมาย

หมาโบราณครับ อยู่ในตลาดรถไฟขายของเก่า ของเก็บ ของสะสม ของโบราณ  อะไรที่อยู่ในนี้ผมก็เหมาว่าเก่าหมดแหละครับ

ผงซักฟอกเก่าๆ รวมถึงรูปดารากับทรงผมเก่าๆครับ มีไม้ขีดไฟด้วย ของสะสมต่างๆก็ถูกเอามาวางขายที่ตลาดรถไฟแห่งนี้

หมีแพนด้าครับ เป็นโคมไฟ เห็นได้ชัดว่าคนไทยนิยมหมีแพนด้ามาตั้งแต่สมัยโบราณกาล จริงๆมันอาจจะยังไม่เก่าก็ได้ครับ แต่เอามาขายที่นี่ก็ขึ้นชื่อว่าเก่าแล้วครับ จากรูปจะเห็นว่ามีแมกซ์ล้อรถด้วยครับ ไม่รู้เอามาทำไมเหมือนกัน ผมสงสัยว่ามันขายได้จริงๆหรอ เพราะหลายๆร้านก็เห็นเอาพวกอุปกรณ์รถเช่นท่อ มาขาย ไอ้ที่เป็นกระจกมองข้างมอเตอร์ไซผมพอเข้าใจ แต่แมกซ์ นี่จะซื้อไปใช้กันยังไงหว่า…แมกซ์เก่า จะดีหรอ

อันนี้ที่เขี่ยบุหรี่ครับ น่ารักดี เป็นลายหมียูเอสเอ หน้าตาคล้ายๆหมีบ้าของผมเลย เอามาเป็นเพื่อนกันได้ก็ดี แต่บังเอิญว่าผมไม่สูบบุหรี่ครับ ซื้อมาเดี๋ยวต้องซื้อบุหรี่อีก ลำบากชีวิตแย่เลย

ที่ไปเดินตลาดรถไฟมาก็แค่ประมาณนี้แหละครับ ไม่ได้เตรียมตัวอะไรไปมาก แค่บังเอิญได้ไปเฉยๆ คราวหน้าก็คงจะไปแบบจริงจังๆกันเลยครับ จะได้มีเนื้อหาที่เข้มข้นขึ้นให้ทุกคนอ่านกันครับ

สวัสดี

นี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้สำหรับผม และงานสัมมนาเกี่ยวกับลิขสิทธิ์ แต่ไม่ว่าจะฟังกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ก็ยังได้ความรู้ใหม่ๆมาทุกครั้งอยู่ดี

ผมเองที่ทำงานอยู่ในด้านของการออกแบบ ลิขสิทธิ์ดูจะเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้เลย เพราะการสร้างสรรค์สิ่งต่างๆขึ้นมาแ้ล้ว ถ้าเราไม่ปกป้องผลประโยชน์ของตัวเองให้ดี ก็มีคนอีกมากมายคอยที่จะจ้องใช้ประโยชน์จากสิ่งที่เราคิดเสมอ ดังนั้นเรื่องลิขสิทธิ์เป็นสิ่งที่ควรรู้ไว้เป็นมาตราฐานของสังคมออกแบบในบ้านเรา

ผมไปสัมมนามาก็คล้ายครั้งหลายทีแต่ก็ไม่เคยคิดที่จะเอามาเขียนลงบล๊อก เพราะว่าสิ่งที่ผมได้รับนั้นก็จะเขียนในกระดาษหรือสมุดของตัวเองอยู่แล้วทุกครั้ง แต่ครั้งนี้และต่อแต่นี้ต่อไปผมตัดสินใจว่าผมจะกลับมาเขียนบล๊อกอีกครั้ง เพื่อเป็นการสรุปในสิ่งที่ตัวเองได้รับมาในวันนั้นให้ดีอีกที และอยากมีส่วนร่วมในการเผยแพร่ความรู้ต่างๆให้กับสังคมด้วย

จากการที่ผมสังเกตุงานสัมมนาหลายๆแห่งดูจะไม่ได้เข้าถึงกลุ่มเป้าหมายที่แท้จริง กลุ่มคนที่ฟังแล้วจะได้ประโยชน์อย่างแท้จริง อาจเพราะว่ามีการประชาสัมพันธ์ที่น้อยเกินไป หรือความไม่ขวนขวายของผู้ออกแบบและผู้ประกอบการที่เกี่ยวข้อง หรือไม่ก็มีผู้ประกอบการหรือผู้ออกแบบในประเทศไทยน้อยเกินไป แต่ผลสุดท้ายแ้ล้วก็เหมือนเราได้เสียโอกาสที่จะรับรู้เรื่องราวที่น่าสนใจเหล่านี้ไปอย่างน่าเสียดาย…

มาเข้าเรื่องกันเลยเกี่ยวกับเนื้อหาส่วนใหญ่ที่ผมได้มาในวันนี้

งานสัมมนาครั้งนี้จะพูดถึงลิขสิทธิ์ ธุรกิจสร้างสรรค์ ที่เข้ามามีบทบาืทในเศรษฐกิจ ซึ่งกรมทรัพย์สินทางปัญญาจัดรวมกับหน่วยงานของประเทศเกาหลี

ซึ่งในส่วนแรกจะเป็นการพูดถึงตัวอย่างที่เกาหลีได้ประสบความสำเร็จจากการขายสิทธิ์ในการเผยแำพร่สื่อต่างๆ เช่นละคร และกระแส k-pop ไปยังประเทศต่างๆ ปัญหาของการละเมิดลิขสิทธิ์ การป้องกัน และการจัดการเมื่อมีปัญหาละเมิดลิขสิทธิ์เกิดขึ้น

เกาหลีเป็นประเทศที่มีการส่งออกธุรกิจสร้างสรรค์หรือ Creative content มายังเมืองไทยเยอะมากเช่น เกมส์ออนไลน์ ศิลปินเพลง และละครของเกาหลี ทำให้เกิดกระแสนิยมเกาหลีขึ้นในประเทศไทยซึ่งทำให้เกาหลีได้รับโอกาสในด้านต่างๆต่อมาเช่น การท่องเที่ยวซึ่งจะเห็นได้ชัดว่าคนไทยไปเกาหลีเพราะชอบละคร…

ส่วนสำคัญที่ผมได้รับมาในวันนี้คือประสบการณ์จาก บริษัท voozclub ซึ่งเป็นเจ้าของ character pucca จะเห็นได้ชัดว่า pucca เป็นตัวละครที่มีเอกลักษณ์และมีคนรู้จักมากมาย ประเด็นของผมคือ ตัวละครตัวเดียวก็รวยไปทั่วโลกแล้ว ตัวอย่างนี้มีให้เห็นมากมายมาตั้งแต่อดีตเช่นคิตตี้ ซึ่งดังและเป็นอมตะมาจนถึงทุกวันนี้

ผมไม่เคยรู้เลยว่า pucca ได้กระจายสู่สื่้อต่างๆและในหลายๆทวีปอย่างรวดเร็ว คนในโลกมีตั้งหลายพันล้าน แต่มีตัวละครเพียงไม่กี่ตัวที่ถูกใจ ดูแล้วเหมือนง่าย แต่ก็ไม่ง่ายเลยที่นักออกแบบจะออกแบบมาแล้วขายได้ ถึงจะออกแบบมาแล้วแต่ก็ดันไปไม่ไหว หรือไม่มีวิธีการตลาดก็คงไม่สามารถผลักดันตัวละครที่สร้างขึ้นมาให้ดังได้

แต่ voozclub นั้นมีการวางแผนจัดการทางการตลาดไปควบคู่กับการพัฒนาเนื้อหาของตัวละคร จึงทำให้เราได้เห็น pucca มาเป็นเกมส์เป็นสินค้าต่างๆมากมาย นี่คือการจัดการที่ผมต้องการจะสร้างขึ้นให้ได้ด้วยมือของตัวเองบ้าง แต่ในเนื้อหาสำคัญในตอนนี้นั้นไม่ใช่การออกแบบตัวละครให้โดนใจ หรือการทำการตลาดให้ได้ผลกำไรมากมาก แต่เป็นการปกป้องลิขสิทธิ์ของตัวละคร ซึ่งเหมือนเป็นการปกป้องรายได้และอนาคตของตัวละครนั้น หรือปกป้องบริษัทนั่นเอง

ซึ่งถ้าตัวละครโดนลอกหรือละเมิดลิขสิทธิ์แล้วละก็จะเกิดปัญหาในหลายๆเรื่องแน่นอน สิ่งแรกเลยก็น่าจะเป็นรายได้ที่คอยหล่อเลี้ยงบริษัทนั่นเอง สำหรับตอนนี้ึความรู้ทางการออกแบบของผมและความรู้จากที่ได้เรียน MBA อยู่นั้นได้ช่วยให้ผมผสมผสานสิ่งที่ฟังให้เข้าหัวได้มากขึ้น เพราะบางครั้ง เรื่องราวที่ได้รับจากการสัมมนาดูจะเป็นเหมือนเรื่องที่ยากเกินจะเข้าใจสำหรับคนธรรมดา เพราะว่าศัพท์เทคนิกมันเยอะมาก ถ้าเราไม่เข้าใจหรือไม่คุ้นเคยกับศัพท์ก็อาจจะทำให้่ไม่เข้าใจ หรือเข้าใจผิดเพี้ยนไปบ้างก็ได้

สำหรับเนื้อหาที่ได้รับจากการสัมมนานี้ก็จะเขียนเพียงเท่านี้ ซึ่งยังมีรายละเอียดอีกมากมาย แต่ก็อาจจะเป็นเรื่องของเกร็ดเล็กน้อยเท่านั้น มีหลายๆเรื่องที่ผมไม่ได้เขียนลงไปเพราะ เคยได้รับจากการสัมมนาครั้งอื่นแล้ว ซึ่งเดี๋ยวจะทยอยเล่าย้อนให้อ่านกันอีกที

สวัสดี

สำหรับบทความนี้ผมได้เขียนเมื่อผ่านมาหลายวันแล้ว ซึ่งวันที่จัดงาน เป็นวันที่ 16 ตุลาคมครับ ผมเองได้ไปเป็นตัวแถมกับแม่ของผมด้วยอีกคน ซึ่งผมเองก็สนใจงานนี้อยู่แล้ว เพราะไม่มีความรู้เรื่องข้าวเลยแม้แต่น้อย ตอนนี้ทางทีวีบูรพาได้จัดให้มี เครือข่ายฅนกินข้าวเกื้อกูลชาวนา ซึ่งสามารถหาข้อมูลเพิ่มเติมได้จาก facebook ได้ครับ เพราะถ้าถามผมว่าเครือข่ายฅนกินข้าวเกื้อกูลชาวนานั้นคืออะไรผมก็คงจะตอบได้ไม่ชัดเจนเท่าทีมงานอย่างแน่นอน เพราะฉะนั้นลองตามไปหาข้อมูลกันดูนะครับ

สำหรับงานเลี้ยงของวันนี้ก็มีการจัดสัมมนาเล็กๆที่ให้ความรู้เกี่ยวกับข้าวโดย อาจารย์เดชา ซึ่งมาให้ความรู้ที่ผมไม่เคยได้รู้เลย หลังจากกลับมา มีคำถามขึ้นมาในหัวผมมากมายเกี่ยวกับข้าว…
ข้าวที่เรากินมาจากไหน เขาเอาอะไรมาให้ผมกิน ความรู้ที่ได้จากการสัมมนาเล็กๆทำให้ผมเริ่มสับสนกับสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นประจำในชีวิตประจำวัน นั่นคือการกิน ซึ่งนอกจากข้าวแล้ว สิ่งที่ผมได้รับรู้มาในวันนั้นทำให้ผมยิ่งมีความกังวลสงสัยกับทุกสิ่งที่เข้ามาในร่างกายผมผ่านการกินในชีวิตประจำวัน

เราไม่มีทางรู้ได้เลยว่าข้าว หรือสิ่งที่กินในแต่ละวันนั้นมีอะไรปนเปื้อนอยู่ ทุกวันนี้ข้อมูลข่าวสารเป็นเครื่องมือทางการตลาดที่เชื่อไม่ได้ ผมไม่ค่อยเชื่อการบอกต่อหรือพูดถึงง่าย ถ้าไม่ได้เข้าไปสัมผัสด้วยตัวเอง เพราะคำบอกเล่าบอกกล่าวเหล่านั้นอาจจะเป็นแค่คำลวงที่ทำให้หลงเชื่อไปเท่านั้น

ปัญหาก็คือทุกวันนี้เรากำลังกินอะไร? ข้าวอะไร? มาจากไหน? มีคุณค่าอย่างไร ในขณะที่เรากินเพื่้อให้อิ่มเราจำเป็นต้องสนใจด้วยว่าทุกวันนี้เรากินอะไรลงไป ซึ่งเราสามารถเลือกที่จะรู้จะสนใจได้ถ้าเราสนใจกับสุขภาพมากเพียงพอ แต่การกินในทุกๆวันนี้กลับเป็นการกินเพื่อความอร่อย น่ากิน ซึ่งทิศทางของการกินเืพื่อสุขภาพกับการกินเพื่อสนองความอยากนั้นดูเหมือนจะเดินแยกกันไปคนละทางอย่างชัดเจน

ยังไงก็ตาม ผมเองก็กำลังค้นหาคำตอบเหล่านี้เหมือนกัน ทุกวันนี้ร่างกายของผมเต็มไปด้วยผลจากการกินอย่างไม่ค่อยเลือก กินเพราะอยากกิน ทำให้มันดูแย่กว่าที่คาดหวังไว้เยอะ ทำให้ต้องศึกษาค้นหาต้นตอของปัญหาในชีวิตนี้กันต่อไป นั่นคือปัญหาจากการกิน

สุดท้ายขอฝากไว้กับ เครือข่ายฅนกินข้าวเกื้อกูลชาวนา ครับอยากส่งเสริมชาวนาไทย แต่ไม่รู้จะทำอย่างไร ถ้าได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์มา จะมาเขียนให้อ่านกันอีกทีครับ

สวัสดี

เริ่มต้นด้วยการไปซื้อเตา+กะทะดินเผา แบบที่เอาไว้ย่างหมูกะทะนั่นแหละครับ จริงๆแล้วก็ซื้อปนๆมากับกระถางดินเผาอื่นๆนั่นละ ซึ่งเตาดินเผาที่ซื้อมาก็เป็นเตาขนาดเล็ก แต่ก็ได้แถมที่ย่างหมูกะทะมาด้วย

หลังจากมีเตาแล้วผมก็เริ่มไปจัดแจงหาอุปกรณ์และวัตถุดิบในการย่างมาเพิ่มเรื่อยๆ จนวันหนึ่งถึงจุดที่เรียกว่า ว่างไม่มีอะไรทำ ก็เลยเอาเตามาจุดไฟ เพื่อที่จะเตรียมประกอบอาหารนี่แหละครับ

สิ่งที่ยากและท้าทายสำหรับผมคือการก่อไฟ เพราะแทบจะไม่เคยก่อไฟติดเลยในชีวิต จำได้ว่าครั้งหนึ่งเพื่อนมาทำปิ้งย่างกินที่บ้านสุดท้ายจุดไฟไม่ติดเลยต้องใช้เตาไฟฟ้าเหมือนเดิม จริงๆเตาไฟฟ้ามันก็ดีครับ แต่มันไม่คลาสสิคและร้อนไม่ทันใจอยากกิน พอมาถึงจุดเตาถ่านนี่ถือว่ายากของยากสำหรับผมเลย ขนาดที่ว่าอุตส่าซื้อขี้ใต้มาแล้วก็ยังจุดไม่ติดถึงกับท้อถอยไปครึ่งวันทีเดียว

ผ่านไปราวๆ 4 ชั่วโมง นั่งคิดและไปทำอย่างอื่นจนหิว เลยต้องมานั่งแก้ปัญหาแต่ละอย่างที่เกิดขึ้น ซึ่งปัญหาเหล่านั้นทำให้จุดไฟไม่ติด นั่นคือถ่านชื้น โชคดีที่วันนั้นแดดแรงมาก ก็เลยเอาถ่านไปตากแดดเลยครับ ให้มันแห้งๆสนิท แล้วค่อยมาก่อไฟ

หลังจากเอากิ่งไม้เล็กๆมาช่วยเสริมเติมแต่งในการก่อไฟแล้วไม่นานนักก็เริ่มเห็นอนาคตอันสดใส ถ่านเริ่มติดมีสีแดงระอุอยู่ความร้อนเริ่มได้ที่ ผมขยันพัด พัด พัดและพัดจนเมื่อย มองไปรอบกายเห็นที่สูบลมจักรยานที่ไม่ได้ใช้ ก็เลยเอามาเป่าเตาไฟแทนครับ

ได้ผลเกินคาดถ่านแดง ไฟลุกใหม่ทุกอย่างดูดีขึ้นมากทีเดียวตั้งแต่เปลี่ยนอุปกรณ์ ที่สูบลมที่ซื้อมาไม่เคยได้ใช้ บัดนี้ทำให้ผมสมหวังและลบปมด้อยในความผิดหวังที่เคยเกิดขึ้นจากการจุดเตาถ่านไม่ติดแล้วครับ

ของที่เอามาปิ้งไม่มีอะไรนอกจาก ไก่กับหมู ไก่เป็นส่วนอกที่ติดกับขา  ซื้อมาสองชิ้นครับ ส่วนหมูนี่ผมซื้อคอหมูมาครับ เอามาย่างก็เป็นคอหมูย่าง แต่พอลองย่างๆไปเหมือนมีสีดำๆมาเกาะที่ไก่ผมครับ ( ผมเริ่มย่างไก่ก่อน ) ดูๆไปแล้วอาจจะเป็นน้ำมันดิน หรือ Tar เพราะมีถ่านที่หยิบมาจากใต้ต้นไม้มันติดดินๆอยู่น่ะครับ ก็เลยเอามาล้างออกแล้วห่อฟลอยย่างเอาจะดีกว่า

สรุปผลออกมาก็สวยงามดีครับ ติดอย่างเดียวคือหนังไก่มันติดไปกับฟลอยก็เลยไม่ค่อยสวยงามเท่าไหร่ ส่วนรสชาดก็พอกินได้ถือว่าไม่แย่ หมักไว้กับผงปรุงรสทั่วๆไปที่ซื้อได้ตามห้าง จริงๆอยากหมักให้มันเหมือนไก่เหลืองหรือไม่ก็พวกไก่ตามร้านส้มตำ คอหมูย่างก็ย่างกันแบบไม่ได้เติมแต่งอะไรมากมาย หมักไว้กับไก่นั่นแหละครับ

หน้าตาออกมาเป็นไก่หนังหลุด ราดด้วยซอสพริกไทยดำที่แบ่งมาจากที่หมักไว้ครึ่งหนึ่ง เอาใบกะเพราแปะไว้หน่อยเพิ่มสีสัน ผลสรุปออกมาคือ การย่างไม่ได้ง่ายอย่างที่คิดเลย สงสัยว่าต้องไปซื้อกินอย่างเดิมหรือไม่ก็ศึกษาหาความรู้เกี่ยวกับการย่างเพิ่มขึ้น

แต่พอมาคิดอีกทีการย่างกินก็เป็นความบันเทิงอย่างหนึ่งละนะ แม้ว่าอารมณ์จะต่างไปสำหรับหมูกะทะที่ละเลียดย่างทีละชิ้นก็ตาม แต่ครั้งหน้าผมว่าจะลองย่างกับกะทะสำหรับย่างหมูกะทะดู คงอร่อยไม่น้อยเลย

สวัสดี

ในวันนี้ตื่นเช้า และเช้าที่สุดในรอบเดือนนี้เพราะมันตื่นเช้าถึง 6 โมง สำหรับคนทั่วๆไปแล้วเวลานี้คงเป็นเวลาที่ปกติ ที่ต้องอาบน้ำแต่งตัวออกไปทำงาน แต่สำหรับผม มันเป็นเวลาพิเศษเพราะนี่คือวันพิเศษ

วันนี้เป็นเช้าวันพุธที่ผมตั้งใจว่าจะไปจตุจักร ไปหาซื้อต้นไม้ ไปดูสิ่งที่แตกต่างจากคืนวันอังคาร หรือแปลกไปจากเย็นวันพฤหัส ผมขับรถออกจากบ้านในเวลา 6 โมงครึ่ง ซึ่งตอนนั้นก็มีแสงอาทิตย์สว่างมากพอสมควร

แม้ว่าฟ้าจะยังมืดครึ้มไปด้วยเมฆอยู่บ้าง เพราะเมื่อคืนฝนตกหนัก แต่ก็ทำให้เช้าวันนี้ดูสดใสไม่น้อย ผมเดินทางไปยังตลาดนัดจตุจักรและวนหาที่จอดรถแถวๆนั้นซึ่งได้ที่จอดข้างทางเป็นที่ระหว่างรถกะบะสองคัน มองไปด้านข้างเห็นป้าย…ห้ามจอดวันคู่ แต่วันนี้วันคี่ เลยสบายไป เมื่อลงมาดูก็พบว่าสามารถเอาเข้าไปจอดในสวนสาธารณะจตุจักรได้เหมือนกัน แต่คงจะต้องมาเช้ากว่านี้เพราะมีรถคนมาวิ่งออกกำลังกายกันเยอะพอดู

เมื่อเดินเข้าไปในตลาดนัดต้นไม้จตุจักรก็ได้พบต้น… อะไรก็ไม่รู้เหมือนกันครับ รู้แต่ว่าช่วงนี้เจอไอ้ผลของต้นนี้บ่อยมากๆ ต้นของมันไม่น่าสนใจเลย แต่ผลของมันกลับเด่นเป็นสง่า ผมพบว่าเดินๆไปก็จะมีร้านเอาแต่ผลของมันมาขายด้วย ซึ่งน่าจะเอาไปเป็นของประกอบถ่ายรูปได้อย่างดี ( มักจะเห็นคนถ่ายรูปกับไอ้ลูกนี้นี่แหละ )

เพราะว่าเป็นตอนเช้าเลยร่มรื่นและเต็มไปด้วยความชื้นหลังฝนตก ทำให้เดินได้อย่างสบาย เพราะไม่ต้องห่วงเรื่องร้อน จะมีน่าห่วงก็แค่พวกแอ่งน้ำเล็กๆตามพื้นนี่แหละ อาจจะทำให้ลื่นหรือขากางเกงเปียกได้ ตอนนี้ 7 โมงกว่าๆมีคนเดินเยอะพอสมควร มีคนมากหน้าหลายตามาซื้อต้นไม้กัน แต่เวลานี้ไม่ค่อยจะเห็นวัยรุ่นสักเท่าไร ผิดกับคืนวันอังคาร ขนาดว่าเที่ยงคืนแล้วยังเห็นวัยรุ่นหนุ่มสาวคราวมหาวิทยาลัยมาเดินดูเดินเลือกซื้อต้นไม้กันอยู่เลย…

หนึ่งในเป้าหมายของผมในวันนี้ครับ ผมจะมาซื้อไม้อวบน้ำ ซึ่งจะขายในร้าน Cactus หรือกระบองเพชรนั่นเอง ไม้อวบน้ำกับกระบองเพชรดูจะเป็นต้นไม้คู่กันครับ เพราะถ้าดูในหนังสือก็จะอยู่ในเล่มเดียวกันบ้าง ผมมีหนังสือ Cactus & Succulent plant อยู่เล่มหนึ่งซื้อมาเมื่อตอนยังบ้าเห่อต้นกระบองเพชรอยู่ ซึ่งตอนนั้นก็ไม่สนใจอะไร แม้ว่าจะสามารถเลี้ยงต้นมันให้เป็นใหญ่ๆได้ มีอยู่ต้นหนึ่งที่เคยเลี้ยงจนใหญ่ แล้วทำหายไปไหนก็ไม่รู้ตอนย้ายบ้าน มารู้ราคาอีกทีก็ราวๆ 700-800 บาท รู้สึกเสียดายนิดๆ

จตุจักรมีร้านขายกระบองเพชรและไม้อวบน้ำมากมายครับ ต้นขนาดเล็กสุดที่ขายกันจะราคากระถางละ 10 บาท เจ้าของร้านมักจะตั้งราคาที่ โหลละร้อย ซึ่งเป็นราคาที่ดูซื้อขายได้ง่าย แต่ก็มีราคาต้นรุ่นๆซึ่งใหญ่ขึ้นมาหน่อย และบางต้นพันธุ์ก็หายากแม้ว่าต้นจะเล็กแต่ราคาก็จะสูงเป็นธรรมดา

มีหลายต้นในสมัยที่ผมเคยเลี้ยงอยู่ ซึ่งผ่านมาเกิน 10 ปีแล้ว ตอนนั้นก็ยังแพงและหายาก มาตอนนี้ขายปนๆอยู่กับกระถางละ 10 บาทแบบไม่มีคนเหลียวแลเลยก็มี สุดท้ายวันนี้ผมก็ซื้อต้นที่ราคาปกติมาครับ ปกติของผมคือพอมีพอได้ นั่นคือกระถางละ 10 บาทนั่นเอง ซื้อต้นที่อยากได้แล้วก็กลับบ้านไปนั่นเอง

วันนี้เสียค่าไม้อวบน้ำรวม 60+100+50 หรือ 210 บาทนั่นเอง หน้าตาจะเป็นอย่างไรนั้นติดตามได้ที่ จตุจักร ตลาดต้นไม้ วันพุธ ( ไม้อวบน้ำ )

มาต่อกับบอนสีครับ วันนี้ผมมาเพื่อที่จะหาบอนสีเก่าๆหรือแปลก เพราะคิดว่าตอนเช้าวันพุธนี่แหละที่จะมีบอนสีเยอะแยะให้เลือก ผมเดินวนไปมาอยู่นานก็เห็นอยู่สามร้านนี่แหละครับ ร้านในรูปนี้มาเป็นร้านสุดท้าย ร้านนี้มีข้อดีคือจะมีบอนสีหลากหลายเป็นบอนสีที่โตได้ระดับหนึ่งแล้ว สามารถเห็นสีสันรูปทรงได้ชัดเจน และยังมีบอนสีเก่าๆอีกด้วย บอนสีเก่าๆ คือบอนสีพันธุ์สมัยรุ่นคุณพ่อคุณแม่ยังเด็กอยู่นั่นเอง ได้ยินว่าบอนเก่าๆจะมีใบไม่ดก ซึ่งเป็นธรรมชาติของบอนเก่านั่นแหละ และบางพันธุ์ก็เลี้ยงยากเสียด้วย

บอนสีที่มีสีสันหลากหลายสดใสสารพัด ตั้งอยู่ตรงหน้า ตอนนี้เจ้าของร้านเอาบอนสีที่ขนมาทั้งหมดลงแ้ล้ว ขณะที่ยืนเลือกก็มีคุณลุงที่เล่นบอนสียืนคุยกันอยู่แถวนั้นด้วย ผมก็เลยได้ยินเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยโดยบังเอิญซะเยอะแยะเลย จริงๆก็ไปเพราะอย่างนี้ละนะก็อยากจะได้รับความรู้ทั่วไปที่คนเล่นบอนสีเอามาแบ่งปันกันบ้าง ดูแล้วรุ่นพ่อ รุ่นลุงนี่เขาคงไม่ได้คุยกันทาง internet สักเท่าไหร่เพราะว่ามาคุยที่ร้านมันก็สนุกดี นึกถึงพวกสภากาแฟตามต่างจังหวัด ถ้าทุกคนมัวแต่เล่น internet คุยกันก็คงจะเหงาๆนะ

ร้านนี้มีบอนสีให้เลือกเยอะมากและเป็นบอนที่โตแล้ว ซึ่งราคาจะอยู่ที่กระถางละ 50 บาท ในวันนี้จากที่ดูๆแล้วทำให้ผมเปลี่ยนความคิดจากแต่ก่อนไปนิดหน่อย ผมเริ่มเล็งบอนสีที่อยากเลี้ยงให้โต อยากเอาไปผสมเกษร อยากลองผ่าหัวขยายพันธุ์มัน ที่ผมคิดแบบนี้เพราะมันต้องเลือกบอนสีแค่ไม่กี่ต้นจากจำนวนมากเพราะงบประมาณจำกัดเลยต้องกำหนดสิ่งที่ต้องการกันนิดหน่อย

จริงๆแล้วผมก็อยากได้บอนเก่าๆ ซึ่งวันนี้พี่เจ้าของร้านแกก็ติดมาด้วยสองสามต้น ขนาดก็โตพอๆกับที่ขาย 50 บาทแต่เขาบอกว่ามันหายากกว่า เลี้ยงยากกว่า เขาก็เล่าให้ฟังว่าเลี้ยงยากอย่างไร ขนาดที่ว่าเซียนบอนสีที่ปลูกเลี้ยงขายยังว่ายาก มือใหม่อย่างผมก็น่าจะถอยไปก่อน อย่าเพิ่งไปลองวิชาให้มันเสียเงินฟรีเลย เอาเป็นว่าเลือกพันธุ์ที่แข็งแรงเลี้ยงง่ายๆไปก็น่าจะดี

ในตอนนี้ผมเิริ่มที่จะมองเรื่องตลาดเพิ่มขึ้นแล้วเพราะเห็นแล้วว่าบอนสีไม่ได้ราคาเท่ากัน บางพันธุ์ก็ราคาสูงเพราะความหายาก บางพันธุ์ก็ราคาสูงเพราะเลี้ยงยาก และบางพันธุ์ก็ราคาสูงเพราะเป็นของใหม่ ยังไงก็ตามตอนนี้ก็คงต้องทดลองเลี้ยงตามมีตามเกิดไปก่อน หวังอย่างเดียวกับการผสมเกษรนี่แหละ ที่อาจจะเกิดปาฏิหารได้ แต่ดูๆไปแล้วก็ยากเหมือนกันที่จะได้บอนสีใหม่ๆสวย เพราะในอดีตผู้ปลูกเลี้ยงบอนสีก็คงผสมเกษรกันมาเยอะแล้วแหละ แต่ก็ไม่ได้พันธุ์ดีๆกันสักที นานๆจะหลุดมาใหม่สักต้นหนึ่ง ส่วนต้นที่ได้มาใหม่ที่ยังไม่มีชื่อเขาจะเรียกกันว่า ลูกไม้ สำหรับใครที่ปลูกเลี้ยงแรกๆมาซื้อก็อาจจะงงว่าลูกไม้คือชื่อพันธุ์รึเปล่า อย่างเช่นผม ที่คิดไปอย่างนั้นจริงๆ

วันนี้ก็เสียค่า บอนสีรวม 50+50+50 หรือ 150 บาทนั่นเอง จะเป็นต้นไหนอย่างไรนั้นไปอ่านต่อได้ที่ จตุจักร ตลาดต้นไม้ วันพุธ ( บอนสี )

สวัสดี

หลังจากที่สองวันก่อนไปจตุจักรวันอังคารกลางคืน แต่ได้กลับมาแค่พืชที่หน้าตาดูไปก็คล้ายๆว่านหางจรเข้มาต้นหนึ่ง แล้วก็เจอกับฝนตก ถ้าอยากรู้ว่ามันเป็นอย่างไรก็กลับไปอ่านได้ที่ตอน “ จตุจักรกลางคืน กับเที่ยงคืนที่ฝนตก ”

วันนี้ผมยังเกิดอารมณ์ค้างคา เหมือนกับทำอะไรแล้วก็ทำไม่สุด หลายๆอย่างที่ทำไม่ได้ก็ต้องทำใจปล่อยให้มันผ่านไป แต่วันนี้มีโอกาสดีเพราะผมจะต้องไปจ่ายค่าโทรศัพท์และแจ้งปัญหาเกี่ยวกับอินเตอร์เนทที่บ้านผม

หลังจากทำธุระเสร็จแล้วก็มุ่งตรงไปทันที ไปที่ ที่หนึ่งซึ่งไม่ใช่จตุจักร นั่นคืออาคารจอดแล้วจรสถานนีรถไฟฟ้าใต้ดิน ลาดพร้าว นั่นก็เพราะผมคิดว่าขับไปที่จตุจักรอาจจะไม่สะดวกเรื่องที่จอดเท่าไรนัก เพราะต้องไปจอดไกลและเสียค่ามอเตอร์ไซราคาขูดรีดพอสมควร

ฟ้าที่มืดครึ้มที่มองจากอาคารจอดแล้วจรชั้นที่ 7 วนขึ้นไปตั้งแต่ชั้น 1 ยอมวนเพื่อให้ได้วิวสวยๆนะเนี่ย

ก็เลยไปขับรถไปฝากไว้ที่อาคารเพราะยังไงก็นั่งรถใต้ดินไปถึงได้เลยที่สถานนีกำแพงเพชร ซึ่งเดินขึ้นมาก็ถึงตลาดนัดต้นไม้จตุจักรเลย สิ่งที่กังวลเล็กน้อยเมื่อนั่งรถไฟฟ้าอยู่นั้นก็คือตลาดมันจะวายรึเปล่า จะยังมีของขายอยู่รึเปล่า ซึ่งในช่วงที่กำลังขึ้นบันไดเลื่อนมาถึงทางออกความรู้สึกนี้ยิ่งลุ้นระทึกชัดเจน เพราะถ้าเขาขนกลับหมดก็คงจะเสียเที่ยว

เมื่อเดินขึ้นจากสถานีรถไฟฟ้าใต้ดิน กำแพงเพชรก็จะเจอกับจตุจักรตลาดต้นไม้ทันที

เมื่อเดินขึ้นมาก็โล่งใจพอสมควรเพราะร้านที่เคยตั้งก็ยังคงตั้งอยู่ แต่มองไปก็รู้สึกว่ามันโล่ง ไปบ้างเหมือนกัน ดูเหมือนว่าเวลานี้ (3.30 กว่า) ร้านค้าต่างๆจะเริ่มทยอยเก็บของ เพราะเป็นวันพฤหัสซึ่งเป็นวันสุดท้ายของการขายของ ได้ยินว่าเขาให้ขนของออกก่อน 6 โมงเย็น คือถ้ามา 6 โมงเย็นคืนวันพฤหัสบดี ก็คงจะไม่เจออะไรแล้วก็เป็นได้

ทางเิดินในซอยซึ่งยาวไปตลอดทาง ภาพนี้จะไม่มีทางเห็นหรือจินตนาการถึงได้เลยถ้าไม่เคยมาวันธรรมดา

ผมเดินไปลัดเลาะไปในพื้นที่ ที่คิดว่าน่าจะมีร้านที่ต้องการเพราะดูเหมือนว่าเวลาที่จะเดินเล่นดูนั้นจะเหลือน้อยกว่าที่คิดเพราะร้านค้าทยอยกันปิด สิ่งที่ผมต้องการในวันนี้คือ ถามเรื่องบอนสี ซึ่งเกี่ยวกับการเลี้ยงดูและการผสม รวมถึงไม้อวบน้ำต้นเล็กๆด้วย

ต้นไม้ และอื่นๆที่ซื้อมาในวันนี้

ร้านแรกที่เจอแล้วถูกใจจนเดินวนไปมาสองรอบนั่นคือบอนดำ คนขายเขาเรียกว่าอย่างนั้น ดูๆไปก็คล้ายๆบอนสี แต่ก็เหมือนๆว่ามันจะมาคนละสายพันธุ์กันเลยทีเดียว บอนดำเขาว่าเป็นไม้น้ำ คือเลี้ยงแช่น้ำไว้ได้เลยแต่แช่ก็แค่โผล่พ้นน้ำมาคงไม่ได้แช่ไปเป็นต้นๆเหมือนบัว…เอามาทำอะไรไม่รู้แต่สวยดี ยังไงเดี๋ยวคงหากระถางดินเผาเหมาะๆมาใส่ทีหลัง

ร้านที่สองที่เจอเป็นร้านบอนสี ร้านนี้ตอนแรกเดินเลยไปเพราะไม่เห็น เขาเหลือของไม่เยอะ เหลือนิดเดียว ไม่ถึง 20 ต้น ผมเห็นต้นหนึ่งพอเข้าท่าก็เลยซื้อมา ก็ถามไถ่ความรู้ในการปลูกเลี้ยงบอนสีสักเล็กน้อย และถามถึงว่ามีหัวบอนสีขายไหม คนขายแกก็ไม่ได้ตอบ คุยไปเรื่อยๆซักพักแกก็ไปเดินหยิบถุงมาถุงหนึ่ง ข้างในมีหัวบอนสีคละขนาด ซึ่งเขาบอกว่าพกติดมาไว้เผื่อขาย ซึ่งดูๆไปแล้วแต่ละหัวก็ใหญ่พอสมควรเลย แกก็ขายให้ในราคาหัวละ พอๆกับบอนสีกระถางเล็กกระถางหนึ่งครับ ซึ่งกว่าแต่ละหัวจะโตได้ขนาดนี้ต้องใช้เวลานานทีเดียว ใหญ่ขนาดไหนเดี๋ยวจะวัดขนาดมาให้ดูในวันหลัง

เดินต่อมาก็มาเจอร้านบอนสีอีกร้าน ร้านนี้เหลือน้อยเหมือนกัน เหลือแต่พวกใบสีแดงๆ ตอนนี้ผมแยกแยะใบแดงๆไม่ค่อยออก ไม่รู้ว่ามันพันธุ์อะไร แต่ถ้าพวกขาว เหลืองนี่ไม่ยากเพราะพันธุ์มันมีไม่เยอะมาก ถ้าซื้อซ้ำกันจริงๆมันก็ไม่เป็นไรหรอก แต่ถ้าไม่ซ้ำก็จะดีกว่า เพราะความรู้สึกว่ามีซ้ำเยอะๆก็เจอแล้วในตอนนี้ คือผ่าหัวบอนสีมาแล้วได้เยอะมากๆ ซ้ำกันเต็มไปหมด สักพักคงแจกจ่ายให้เพื่อนฝูงพี่น้องไปปลูกเล่นได้ละนะ

และสุดท้ายก็เดินไปซื้อกระบองเพชรครับ ได้มาสองต้น จริงๆเขาเรียกไม้อวบน้ำหรือ Succulent Plants ครับ แต่ถ้าคนไม่รู้ก็เรียกเหมาะรวมว่ากระบองเพชรเพราะมันขายร้านเดียวกันนั่นเอง นอกจากจะขายร้านเดียวกันแล้วก็ยังเลี้ยงคล้ายๆกันอีกด้วย แต่ที่ผมกลับมาเล่นไม้อวบน้ำเพราะว่ามันไม่มีหนาม ตอนนี้อะไรที่มีหนามไม่เอาแล้ว สัปปะรดสีก็พยายามๆไม่มองแล้วเพราะมันมีหนามๆตรงใบ คือเหมือนว่าเลี้ยงอะไรแล้วสร้างความลำบากหรืออันตรายแรกๆมันก็ดีนะ หลังๆเริ่มเบื่อๆอย่างกระบองเพชรนี่โดนหนามมันทิ่มบ่อยมาก ถึงจะชินแต่มันก็ยังเจ็บอยู่ทุกที บอนสีนี่แหละเลี้ยงง่ายตายยากดี ตรงใจสุดๆ

สุดท้ายได้ของและได้เวลาก็เดินทางกลับมา การซื้อต้นไม้ขึ้นรถไฟฟ้าสำหรับผมนั้นก็แปลกเอาการอยู่เพราะไม่เคยเห็นคนซื้อแล้วเอาขึ้นรถไฟฟ้าเหมือนกัน แต่พอมาถึงลานจอดเห็นคนซื้อต้นไม้มาเหมือนกันก็รู้สึกโล่งใจนิดหน่อยละนะ ผมเป็นประเภทถ้าไม่เคยทำอะไรแล้วจะประหม่านิดหน่อย พอให้รู้สึกตื่นเต้น

ตอนกลับมาลานจอดแล้วจร ฟ้าเมฆดูมืดครึ้มขึ้นในบางมุม แต่ก็ยังมีแสงอาทิตย์ลอดผ่านชั้นเมฆปุยๆเข้ามาให้เห็น

ถ้าวันหน้าวันหลังได้โอกาสไปอีกก็จะมาเขียนเล่าอีก จริงๆมีต้นไม้หลายต้นที่อยากได้อย่างโตเกียวสโนว ต้นไม้เล็กๆที่ใบอ่อนจะเป็นสีขาว (ดูด้วยตา) จริงๆก็ไม่รู้หรอกครับมันเลี้ยงยังไง แต่มันสวยดี ตอนแรกว่าจะซื้อตั้งแต่วันอังคารแต่ฝนมันตก มาวันนี้ร้านที่จะซื้อ (10 บาท) หายไปแล้ว ส่วนร้านที่ขายอยู่ก็ขาย 35 บาท ซึ่งทำให้รู้สึกซื้อไม่ลงในทันที… ยังไงก็ตามถ้ารู้ราคาต้นอะไรเดี๋ยวจะมาเขียนให้อ่านแล้วกันนะครับ

สวัสดี

ผมเดินทางมาถึงงานเทศกาลเที่ยวเมืองไทย ก็เกือบเที่ยง ข้าวก็ไม่ได้กินมา เพราะรีบๆเดินทาง วันนี้ดูเหมือนว่าจะมีกิจกรรมหลายอย่างและเทศกาลเที่ยวเมืองไทยก็เป็นกิจกรรมในช่วงบ่ายวันนี้ของผม

ครั้งนี้ก็มากันสองคนเหมือนเดิม ผมกับคุณผิง เมื่อผมเข้ามาในงานแล้วพบว่า งานนี้น่าจะเป็นเทศกาลเที่ยวกินเมืองไทยมากกว่า เพราะบังเิอิญว่าประตูฝั่งที่เดินเข้าไปเป็นฝั่งที่จัดนิทรรศกาล แสดงอาหารวัฒนธรรมพื้นบ้านของแต่ละภาคในประเทศไทย เดินไปไหนก็เห็นแต่ของกิน ของใช้ก็มีบ้าง แต่ที่ดึงดูดคนก็มักจะเป็นของกินแปลกๆที่หากินไม่ได้ในกรุงเทพนั่นเอง

ผมเดินดูไปพร้อมความหิวที่ก่อตัวขึ้นเรื่อยๆ ความแปลก ความหอม บวกกับความน่าลิ้มลองของอาหารแปลกนั้นทำให้ความหิวที่มีมันยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ…

ในระหว่างที่เดินไปมีผู้คนมากมายกำลังเดินดูสิ่งที่ตัวเองต้องการ การจัดร้านที่นี่ดูดีมากๆ เพราะมีการจัดสถานที่ให้เสมือนสถานที่จริงโดยดึงเอาจุดเด่นของแต่ละสถานที่นั้นๆมาแสดงให้ผู้คนได้เห็นและระลึกถึงบรรยากาศที่เคยได้รับครั้งยังสมัยไปเที่ยวสถานที่นั้นๆ เดินๆไปก็เจอขนมสายไหม ซึ่งมีเด็กๆรุมล้อมอยู่เยอะมากๆ ขนมสายไหมนี่ไม่ว่าจะตั้งที่ไหนก็ได้รับความนิยมเพราะด้วยรูปทรงของมันทำให้มันโฆษนาตัวเองไปในตัว เวลาที่เห็นคนถือกินเราก็มักจะสนใจและอยากได้บ้าง

เดินต่อมาก็เจอว่าวมากมาย แต่ตอนนี้ก็คงเป็นแค่ของสะสมไปแล้ว ในกรุงเทพคงจะหาที่เล่นว่าวยากทีเดียว พอมองแล้วคิดกลับไปถึงตอนเด็กๆสมัยยังประถม แถวหน้าบ้านผมมีลานกว้างๆ อยู่ เป็นลานที่เจ้าของที่ปล่อยทิ้งไว้ไม่ได้ทำอะไร ก็เลยกลายเป็นที่เล่นของเด็กๆอย่างผม และสมัยนั้นก็เล่นทุกอย่างเท่าที่จะหาได้ ว่าวก็เป็นกิจกรรมหนึ่งที่ได้เคยเล่นมา ผมยังนึกถึงภาพที่ตัวเองนอนบนกองหินที่เขาเตรียมไว้ก่อสร้าง มือถือเชือกว่าวที่ผูกกับตัวว่าวที่ลอยอยู่สูงกว่า 50 เมตรจากพื้น ผมมองมันลอยเล่นลมไปเรื่อยๆ ไม่รู้ทำไมเวลานึกถึงแล้วถึงได้รู้สึกดีจริงๆ

เดินต่อมาก็เจอทอดมัน แต่เป็นทอดมันแบบไม่ทอดเดี่ยว เพราะเขาเอามาทอดกับอย่างอื่นด้วยเช่น ไข่นกกระทา ไข่ไก่ ไข่เยี่ยวม้า แต่ไข่จะอยู่ข้างในโดยที่ทอดมันนั้นหุ้่มอยู่ข้างนอก แต่ผมว่าทีเด็ดที่ทำให้ทอดมันน่าสนใจก็คือใบกระเพรากรอบที่ประดับอยู่รอบๆนี่แหละ พอนึกถึงรสสัมผัส ตอนได้กินกระเพรากรอบพร้อมทอดมัน จนถึงตอนที่พิมพ์อยู่นี้ยังน้ำลายหกได้

แต่สุดท้ายไม่ว่าจะสายไหม หรือทอดมันผมก็ไม่ซื้อครับ มาตายเอาตรงขนมถ้วยนี่แหละ… ขนมถ้วยนี่เป็นอะไรที่กินง่ายมากๆ กินแล้วอยากกินอีก แต่ก่อนสมัยอยู่บ้านที่ลาดพร้าวมักจะมีรถเข็นขายขนมถ้วยปั่นผ่านมาเสมอ และผมก็มักจะซื้อครั้งละ 10 บาทบ้าง 20 บาทบ้างเป็นประจำ กลับมาที่ขนมถ้วยร้านนี้ ก็จะมีโต๊ะไม้เล็กๆ พร้อมกับจานขนมถ้วยไว้ให้คนได้มานั่งกินกันด้วย ผมเองก็กินให้พอให้หายอยากและให้่ความหิวในท้องได้ลดลงไปบ้างครับ

ภายในมุมต่างๆของงานเทศกาลท่องเที่ยวไทยนี้ก็จะจำลองถนน สถานที่ต่างมามากมาย มากจนคิดว่าถึงจะเดินทั้งวันก็คงจะเรียนรู้ได้ไม่ทั่ว เพราะนอกจากจะเมื่อยแล้ว ยังคงต้องอิ่มจนเดินไม่ไหวแน่ๆ เราเลยเดินมาแบบสุ่มๆเจออะไรน่าสนใจก็แวะตรงนั้น คราวนี้มาเจอถั่ว พอมาเห็นแบบนี้แล้วสังเกตุได้เลยว่าทุกร้านจัดได้สวยมาก มีการวางประดับตกแต่งได้ลงตัว สวยแบบพื้นบ้านจริงๆ

เดินไปเดินมามีอาหารมากมายที่ไม่รู้จัก เยอะมากจนจำไม่ได้ ได้แต่ถ่ายรูปเก็บไว้สำหรับอันที่น่ากินแต่ไม่ได้กินเพราะคนเยอะ จริงๆในใจคิดว่ามางานเทศกาลท่องเที่ยวไทยจะมีแต่เรื่องเที่ยว แต่เล่ามาจนถึงตอนนี้แล้วก็มีแต่เรื่องกินทั้งนั้นเลย

พอมาเรื่องกินแล้วก็หิวจริงๆ ที่นี้เรามาเดินเข้าโซนของโรงแรม บริษัททัวร์ ต่างๆซึ่งจัดเซลโปรโมชั่นท่องเที่ยวกันมากมาย จังหวะนี้คุณผิงดูจะสนใจและเดินนำผมไปไกล ด้วยความที่ว่าผมเป็นคนชอบเที่ยวแบบอยากไปก็ไป แผนไม่ค่อยได้วาง ก็เลยไม่ค่อยสนใจทัวร์สักเท่าไร แต่เดินไปเดินมามันก็หิวก็เลยไปหาอะไรกิน ตรงโซนของโรงแรม และทัวร์นี้ด้านริมๆก็จะมีขายอาหารด้วย แต่เป็นอาหารทั่วไป ผมเดินไปถูกจัดผักโขมอบชีส ซึ่งราคาก็ถาดละ 50 ก็คิดว่าแพงอยู่เหมือนกัน แต่ตอนนั้นก็หิวและอยากกินด้วยก็เลยลองซื้อมา สรุปก็ถูกใจจนอยากจะเดินไปซื้อกินอีก แต่ก็ยั้งใจไว้ เพราะบริเวณที่เดินอยู่ ณ ขณะนี้นั้นของกินเยอะมาก และเป็นของกินแบบทั่วๆไปที่เราคุ้นเคยกันนี่แหละ

พอกินเสร็จก็เดินวนกลับมาที่โซนนิทรรศกาล ซึ่งจัดจำลองงานวัดกันอยู่ มีเกมส์มากมายให้เล่นกัน เช่นช้อนปลา ตกไข่ ยิงเป้า สาวน้อยตกน้ำ มากมายเท่าที่จะจำลองมาให้ได้ และยังมีชิงช้าสวรรค์ที่ให้เด็กๆขึ้น และยังมีโรงหนังกลางแปลงให้ได้ชมกันด้วย อุปกรณ์ก็บ้านๆเดิมๆเลย ทำให้เห็นถึงบรรยากาศ ของจริงกันได้จริงๆ ขาดแต่ยุงและแสงดาวนี่แหละที่ไม่เหมือนจริง

หลังจากนั้นก็วนไปเดินหาอะไรกินอีกนิดหน่อยแล้วก็วนๆดูแพคเกจท่องเที่ยวต่างๆอีกนิด เราก็เดินทางกลับกันเพราะมีธุระที่อื่นอีก ถ้ามีจัดครั้งหน้าหรืองานอื่นๆที่จะไปต่อจากนี้ก็คงจะต้องเผื่อเวลาไว้เยอะหน่อยจะได้เก็บอะไรๆมาเล่าให้อ่านกันได้มากกว่านี้

สวัสดี

ติดสอยห้อยตามไปกับคุณแม่ เพราะไม่มีอะไรทำด้วย ไปฟังไปดูน่าจะมีอะไรใส่หัวได้มากกว่านั่งๆนอนๆอยู่บ้านเฉยๆเป็นแน่

ไปถึงก็เดินดูสวนครับ ที่นี่ต้นไม้เยอะ เป็นที่ๆเป็นต้นแบบในใจผมเลยทีเดียว อยากมีไว้บ้างจัง สวนสวยๆกับร้านกาแฟมันกลายเป็นส่วนหนึ่งของความฝันไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ รู้แค่อยู่กับต้นไม้แล้วใจมันสงบดีทีเดียว

ที่นี่มีต้นไม้แปลกๆมากมายครับ สามารถไปนั่งดู พร้อมกับดื่มอะไรไปได้ด้วยผ่อนคลายมากทีเดียว ส่วนใครที่แพ้ยุงควรพกโลชั่นหรือยาทากันยุงไว้ด้วย หรือไม่ก็ไปอยู่มุมที่มีพัดลมหรือห้องแอร์ละนะ ผมเดินเล่นรอบๆไม่นานนักก็เข้าไปร่วมงาน มีการสัมมนาเล็กเพื่อแบ่งบันความรู้และเหตุการณ์หรือกิจกรรมต่างๆที่เกี่ยวข้องกับสมาคมให้เราได้รู้ด้วย ผมไม่ได้เป็นสมาชิกหรอครับ แต่คุณแม่ผมสนใจมากๆ เพราะแม่ชอบไม้ประดับและต้นไม้ต่างๆ

หลังจากแจ้งข่าวสารและสัมมนาเรียบร้อยแล้ว ก็มาถึงช่วงสุดท้ายนั่นคือการประมูลต้นไม้ มีต้นไม้แปลกที่ไม่เคยเห็นมากมาย ต้นที่คิดว่าถูกกลับแพง ต้นที่คิดว่าแพงกลับถูก ถ้าไม่ได้เข้ามาในตลาดหรือสมาคมนี่คงไม่มีทางรู้คุณค่าของต้นไม้เหล่านี้ได้เลยนะนี่ นอกจากมีคุณค่าทางจิตใจผู้ปลูกแล้วยังมีค่าทางตลาดและเศรษฐกิจของประเทศอีกด้วย

ตอนนี้ผมค่อนข้างห่างเรื่องต้นไม้ไปมากเพราะการเรียนและการทำงาน คิดว่าเมื่อปรับเวลาของตัวเองให้เหมาะสมได้อีกครั้งก็คงจะได้มาศึกษาต้นไม้และไม้ประดับกันอย่างจริงจังอีกครั้ง

สวัสดี

ปกติแล้ว ตามที่ผมได้พบเจอการรับน้องมา มันก็ช่างแตกต่างกับสาขา และคณะอื่นมากเหลือเกิน เพราะเราศิลปกรรมมักจะมีอะไรประหลาดๆ คนประหลาดๆ กิจกรรมประหลาดๆ เอาเป็นว่าเราไม่เหมือนชาวบ้านเลยครับ

ตามประสบการณ์ที่ได้เจอมา ผมมักจะโดดรับน้องเป็นประจำครับ เพราะช่วงนั้นค่อนข้างขี้เกียจจริงๆ ปีหนึ่งเลยผ่านพ้นไปแบบเรียบง่ายไม่ค่อยได้ร่วมกิจกรรมนัก แต่วันรับน้องหลักก็ยังมาครับ จนมาปีสองก็ต้องมาคุมกิจกรรมเสมือนมาชดใช้กรรมอย่างไรอย่างนั้น แต่ผมเองก็ค่อนข้างสนุกกับการคิด การจัดการว่าจะทำอะไรอย่างไร ที่ไหน ต้องใช้ใคร เป็นประสบการณ์ที่ดีมาก เพราะได้เห็นอะไรหลายๆอย่าง….

มาถึงวานก่อนนี้ซึ่งผ่านไปได้เกือบครึ่งสัปดาห์ ผมไปรับน้องกับ YMBA KU ซึ่งสำหรับผมนั้นเป็นกิจกรรมรับน้องที่ดูเป็นทางการครั้งแรกเลยทีเดียว

ผมตื่นตั้งแต่ 6 โมงเช้า และเตรียมตัวออกจากบ้านโดยรอติดรถแทกซี่ไปกับพี่ที่เรียนด้วยกันคนหนึ่ง ผมมาถึงที่คณะ และพบกับคนไม่คุ้นหน้ามากมาย ชาว ymba กลุ่มวันเสาร์อาทิตย์กับกลุ่มวันธรรมดาได้มาเจอกันแล้วในวันนี้เนื่องด้วยกิจกรรมรับน้อง

ผมเข้าไปเซ็นชื่อและรับเสื้อ ทุกคนต้องเปลี่ยนเสื้อใหม่ที่โครงการจัดไว้ให้ เป็นเสื้อโปโลสีชมพู เนื้อผ้าดูหนาดีทีเดียว…

เราัจับกลุ่ม ยืน นั่ง และเดินไปเดินมา รอให้ถึงกำหนดเวลาออกเดินทาง สำหรับวันนี้ สาขาวิชาผมมาถึง 26/30 ซึ่งผมคิดว่าเป็นจำนวนที่มากจริงๆ

ต่อมารุ่นพี่เริ่มให้รุ่นน้องอย่างเราจับกลุ่มตามคันรถ ช่วงนี้ทุกคนก็เริ่มว่างๆ เพราะได้แต่รอ จึงมีการถ่ายรูปหมู่กันอย่างสนุกสนาน…. ในรถคันหนึ่งจะมีการจัดแบบสุ่มครับ รถมีสิบคันสาขาเดียวกันจะโดนจับแยกๆกันโดยเฉลี่ยๆกันไปครับ

ผ่านมานานพอสมควรกับการยืนรอ ? อะไรก็ไม่รู้เหมือนกัน รู้แต่ตอนนี้เราพร้อมจะออกเดินทางแล้วครับ เดินไปก็เห็นรถจอดอยู่บนถนนก็อุ่นใจว่าทุกอย่างพร้่้อมแล้วสำหรับการเดินทางในวันนี้

พอขึ้นไปบนรถ ตอนแรกก็คิดว่าจะนอนแหละครับ เพราะง่วงจริงๆ แต่ก็มีกิจกรรมให้ทำตลอดเลยครับ ให้คิดชื่อกลุ่มประจำรถ ให้บูมคณะให้เป็น สิ่งเหล่านี้แล้วสำหรับนั้นเป็นสิ่งใหม่ที่ไม่ชินจริงๆ โดยเฉพาะการคิดในสภาพแวดล้อมที่ถูกจำกัดแบบนี้คิดไม่ออกเลยครับ ยังไงก็ตามเขาไปก่อน สุดท้ายก็ได้ชื่อ บัสเจ็ดขี้กระจาย!! ผมว่่าแรงบัลดาลใจอาจจะมาจากเดี่ยว 8 ที่เปิดบนรถก็ได้ พูดแต่เรื่องขี้ มันคงเข้ามาในหัวในจังหวะนั้นพอดี….

และแล้วก็มาถึงโรงแรมที่พักของเราครับ ผมถ่ายบรรยากาศข้างทางมา เป็นสีเขียวที่น่ามอง การเดินทางครั้งนี้ใช้เวลาไม่นานครับ และรถบัสก็คนน้อย เพราะคนไม่มาเยอะรึเปล่า เลยมีที่ว่างเอนเบาะสบายๆ แต่ไม่ได้นอนแค่นั้นเอง

ทุกคนลงจากรถ บ้างก็ยืนคุย บ้างก็ถ่ายรูป บ้างก็เดินเข้าไปหลบร้อน บ้างก็เดินเข้าไปในโรงแรมเลย

เข้ามาถึงโรงแรมเขาก็ให้ไปทานข้าวกันก่อนครับ ใครทานเสร็จไวก็ไปถ่ายรูปเล่นกัน และบางกลุ่มก็จับกลุ่มกันซ้อมบูม ไม่ก็ท่าประจำรถ ส่วนผมเองก็เดินไปเดินมาตามประสา

ไม่นานนักก็เรียกรวมที่ห้องใหญ่เพื่อเริ่มต้นทำกิจกรรมกันครับ หมายถึงชื่อรถ ท่าเต้นและบูมคณะนั่นแหละ ออกมาแสดงทีละคันรถ เห็นว่ารุ่นพี่คุมแต่ละคันรถเขาก็แข่งกันอยู่ แต่ผม…ลืมสิ้นทุกสิ่งเลยครับ ตัวผมเองยังไม่ค่อยชินกับการทำกิจกรรมระหว่างเดินทางเท่าไหร่ เพราะมักจะเหม่อ ออกไปนอกรถอยู่เป็นประจำ อะไรอะไรที่ซ้อมกันก็เลยออกไปตามเมฆ และลมที่ปลิวผ่านไปเป็นธรรมดา

หลังจากที่เราผ่านมาได้ ก็จะเิริ่มทำกิจกรรมกันจริงๆแล้วนั่นคือเข้าฐานกิจกรรมแต่ละฐาน ไปกันเป็นบัสครับ

นี่คือโฉมหน้าสมาชิกบัสผมในมุมมองเอียงข้าง 45 องศา แถวตรงยาวเหยียด บัสผมมีสิบหกคนครับ นี่คือฐานกิจกรรมแรกเป็นของรุ่นพี่ MM วันธรรมดา สาขาเดียวกับผมนั่นเอง

กลุ่มรุ่นพี่ที่คอยอยู่ตามฐานกิจกรรมต่างๆรอน้องๆมาสร้างเสียงฮาให้กันและกัน ตลกและสนุกสนานกันตามอัตภาพ…แต่วันนี้ร้อนเหมือนกันนะครับ เสื้อก็หนาอากาศก็อบอ้าวเรียกเหงื่อได้ดีจริงๆ

นี่ก็อีกกิจกรรมหนึ่งครับ คาดว่ามีทั้งหมด 7 ฐานตามสาขาที่เรามีโดยจัดแยกตามสาขา มีรุ่นพี่ประจำสาขาประดับไว้ตามฐานให้ดูมากมาย แต่ละฐานก็จะมีไอติมและน้ำเผื่อไว้ให้ด้วยครับ แต่ผมไม่ได้กินไอติมครับ แอบเสียดาย มา ณ ที่นี้

และแล้วก็เกิดเหตุที่นำมาซึ่งความน่าจะเป็นในการผันแปรของสถานะการณ์นั่นคือ…ฝนมา..ฟ้าครึ้ม ฝนค่อยๆไล่มาอย่างช้าๆ และฟ้าก็ค่อยๆมืดเป็นสัญญาณให้เราได้เตรียมตัวหลบ ไม่นานนักฝนก็ตก และหนัก และก็ยังหนักอยู่ ผมและเพื่อนๆก็ยืนหลบอยู่ใต้อาคาร ในใจผมหวังว่าเราน่าจะได้ทำอะไรต่อ

จริงๆผมก็ขี้เกียจแหละครับ แต่จะให้วันที่นานๆมีสักทีมาพลาดเพราะฝนมันก็น่าเสียดายไปหน่อยหนึ่ง แต่เรื่องนั้นมันก็ช่วยไม่ได้จริงๆ ฝนตกหนักและดูจะไม่หยุดง่ายๆในเวลาอันสมควร พวกเรารุ่นพี่รุ่นน้องเลยไปรวมกันที่ห้องโถงกันอีกที เพื่อปรับแผนใหม่

ต่อมาเราก็ได้รับแจกกุญแจห้องครับ คราวนี้แบ่งตามสาขาห้่องละประมาณ สามคนครับ หลังจากนี้เราก็ถ่ายรูปหมู่กันนิดหน่อยและขึ้นห้องไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อเตรียมตัวสำหรับกิจกรรมในรอบเย็นครับ

พอขึ้นมาบนห้อง.. ดูน่าสบายทีเดียวครับ มีเตียงให้เลือกสองระดับ แบบแข็งแต่อุ่น กับแบบนุ่มแต่เย็นเฉียบ… ที่มันต่างกันเพราะจริงๆมันเป็นเตียงเดียวกันครับ ตรงด้านในจะแข็งๆแต่ก็ไม่โดนแอร์โดยตรง กับตรงด้านนอกก็นุ่มตามปกติ แต่แอร์ลงขา คาดว่านอนแล้วก็คงจะไม่พ้นหวัดกันเลยทีเดียว

จังหวะที่ช่วงเวลาหายไปจากการทำกิจกรรมที่ฐาน ชาว MM ของเราก็มาใช้เวลาให้เป็นประโยชน์โดยทำกิจกรรมสร้างสรรค์คณิตคิดในใจ ฝึกการคำนวนและการตัดสินใจภายใต้ความเสี่ยงครับ ผมชอบกิจกรรมนี้มากมายเพราะปกติจะได้เปรียบครับ มาวันนี้เสียเปรียบชาวบ้านเต็มๆ ไม่เป็นไรครับ มีขึ้่นก็มีลง

เล่นได้สักพักก็ไำด้เวลากิจกรรมต่อไปครับ นั่นคือ…พิธีบายศรีสู่ขวัญ ตอนนี้เราก็มายืนต่อคิวรออะไรหลายๆอย่างให้พร้อมครับ

เขาให้ปิดตาเดินกันเป็นแถวๆไปครับ ผมก็ปิดด้วยรูปนี้เอากล้องขึ้นมาถ่ายมั่วๆครับ เรียกว่าเทคนิคถ่ายรูปปิดตาในข้อจำกัดที่ไม่ได้สร้างเอง…ในภาพนี้แล้ว พวกผมอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้เหมือนกันครับ บอกไม่ได้ เพราะเดินวนไปมาหลายรอบ งงดีทีเดียว

หลังจากพิธีบายศรีสู่ขวัญ ก็เป็นงานในช่วงกลางคืนครับเริ่มจากทานข้าว กิจกรรมการแสดง และดื่ม…. เราจะได้เห็นเพื่อนๆหลายคน หลุด เพี้ยน รั่ว ก็ที่งานนี้ หลายคนมีศักยภาพมากๆ ครับ ส่วนตรงนี้ผมไม่ได้พกกล้องไปครับเก็บไว้ในห้อง เพราะต้องแสดงด้วยกลัวว่าจะไม่มีที่เก็บ เลยไม่มีรูปมา

ส่วนคืนนี้ก็ช่างยาวนานเหลือเกิน หลังจากปาตี้เลิกผมขึ้นห้องและ….นอน แม้ว่าจะมีเสียงสัญญาณว่าจะไปต่อกันที่ห้องนู้นห้องนี้ แต่ด้วยร่างกายผมมันไม่ไหวแล้วครับ เดี๋ยวนี้มันไม่ชินชากับสภาพแบบนี้เท่าไหร่ ไม่เหมือนสมัยวัยรุ่น ก็เลยต้องอาบน้ำแปรงฟันนอนกันครับ

นอนได้ไม่นาน ราวๆสองชั่วโมงก็มีเพื่อนๆที่ัรัก ลงมาต่อกันที่ห้องของผม ตอนนี้มันฟื้นแล้วครับ เรื่องนอนไม่ใช่เรื่องหลัก ก็เลยลุกขึ้นมาต่อกันด้วย มีกีต้าหนึ่งตัว แถมคนเล่นด้วย งานนี้สบายไม่ต้องทำอะไรร้องแหบๆอย่างเดียว เพราะเจ็บคอ แต่ก็สนุกดี จากนั้นไม่นานหลังจากถึงเวลาอันควรเราก็แยกย้ายกันไป….นอน

ผ่านมาถึงตอนเช้าแบบ งงๆ ผมได้กินอาหารเช้าด้วยครับ แต่ไม่ค่อยรู้รสสักเท่าไหร่ รู้แต่ออมเลตอร่อยดีครับ ไปขอตั้งสองรอบ ใส้กรอก แฮมก็ดีครับ มีไข่หวานด้วย ส่วนข้าวต้มนี่ไม่ได้กิน กินแต่พวกขนมๆซะมากกว่า กินเสร็จก็มาถ่ายรูปเล่นกันครับ รุ่นพี่ MM ก็อยู่แถวนั้นด้วย เราเลยถ่ายรูปกันหลายรูปครับ

นี่คือรูปสุดท้ายก่อนถึงกิจกรรมต่อไปครับ ชาว MM ของเราเล่นกล้องกันมากเหมือนกัน ถ่ายกันอย่างมืออาชีพทีเดียว ใครที่ไม่ได้พกกล้องไปก็เพียงแค่ตามติดสถานการณ์ให้ทันก็จะมีรูปติดกล้่องไปได้แล้ว ส่วนตากล้องนี่ … มีรูปน้่อยตามปกติ

ต่อจากนั้นเราก็ทำบุญร่วมกันครับ ต่อจากทำบุญเราก็กินร่วมกันอีกครับ เป็นมื้อเที่ยงก่อนจะกลับ หลังจากกินเราก็กลับกัน ช่วงขากลับเงียบมากครับ ทุกคนเหนื่อยเพลียและอ่อนล้า คาดว่าเมื่อคืนที่ผ่านมาคงไปเจอกันมาหนักมาก แต่ผมก็นอนไม่ลงหรอกครับ ถ้าเป็นไปได้ผมก็ไม่ค่อยอยากนอนในรถเท่าไหร่ อยากดูอะไรไปเรื่อยๆมากกว่า เพราะถ้าขับเองมันก็ไม่ได้ดูข้างทาง ตอนที่ไม่ได้ขับเองก็เลยอยากดูมากเป็นพิเศษ

ถึงมหาลัย ประมาณ บ่ายสามโมง ทุกคนอ่อนเพลียเหนื่อยล้า แต่ผมยังฟิตครับ เพราะเป็นโรคจิตขี้เกียจเข้าบ้าน ออกแล้วไม่อยากเข้า เข้าแล้วไม่อยากออก เต็มที่กับชีวิต แต่ในเมื่อทุกคนเหนื่อยล้าอ่อนเพลียผมก็ต้องกลับบ้านไปนอนครับ…

การรับน้อง ครั้งนี้ถือเป็นประสบการณ์ที่ดีสำหรับผมทีเดียว นอกจากเป็นทางการกว่าที่เคยแล้ว ยังต้องเต้นมากกว่าที่เคยด้วย ที่เคยหมายถึง 0 เพราะผมไม่เคยเต้นเลย แย่จัง…

สวัสดี