ความพยายามของยุง กับความคาดหมายของผม
หลายวันก่อน ผมแอบสงสัยว่าทำไมถึงมียุงเข้าห้องมา ทั้งๆที่ห้องผมนั้นถูกปิดหมดด้วยมุ้งลวด รอบด้านและไร้รูเข้าออก
สิ่งที่ทำให้ผมสงสัยไม่ใช่เพราะผมเปิดประตูแล้วมียุงเข้ามา แต่เป็นเพราะยุงมันเริ่มกัดผมหลังจากผมไม่ได้เปิดประตูมา 4- 10 ชั่วโมงต่างหาก
หลายครั้งที่นั่งทำงานหรือเพิ่งตื่นนอนมาทำงานทั้่งๆที่ไม่เคยเปิดประตูออกไปจนกระทั่ง 10 โมงกว่าๆ มันถึงจะเริ่มกัดผม หรือไม่ก็ไม่ได้ออกจากห้องตั้งแต่ 6 โมงเย็น ประมาณ เที่ยงคืนถึงโดนกัดก็ยังมี
ผมกำลังสงสัยว่าทำไมยุงที่แอบเข้ามาทำไมไม่กัดโดยทันที หรือมันเพิ่งจะเข้ามาได้กันแน่ เริ่มแรกผมพยายามหาว่ามันเข้ามาจากทางไหน พบว่าดูเหมือนจะไม่มีทางลอดเข้ามาได้เลยทุกทางมีอุปสรรคอยู่ทั้งหมด ซึ่งต้องกลับมาที่สมมุติฐานแรกว่า…
…ทำไมยุงที่แอบเข้าห้องมา ต้องอดทนตั้งหลายชั่วโมงกว่าจะมากัดสักที หรือเพราะมันไม่หิว หรือเพราะมันไม่คุ้่น หรือเพราะผมเพิ่งจะอาบน้ำ ด้วยนานาเหตุผลซึ่งทำให้ผมไม่ค่อยแน่ใจนัก จริงๆผมก็ไม่ได้ใส่ใจมันเท่าไหร่เกี่ยวกับความคิดยุงหรือมันอาจจะไม่ได้คิดเลยก็ได้
สิ่งที่ผมสนใจคือมันกัดทีหนึ่งแล้วมันจะคันมากๆเลยต้องหาทางป้องกันต่างหาก จะให้ทาโลชั่นกันยุงทั้งวันคงไม่ไหว บางทีมันก็จะไม่มาในเวลาที่เราคิดจะทาหรือเวลาที่ยุ่งๆนั่นเอง
ยุงหลายตัวที่ตบได้มักมีเลือดกระจายออกมามากพอให้เห็นได้ นั่นต้องเป็นเลือดของผมแน่ๆ ผมคิดอย่างนั้น ถ้าไม่ใช่เลือดผมก็ต้องเลือดแม่ผม ไม่ก็เลือดแมวของผม ไม่ก็เลือดใครหรือสัตว์อะไรสักอย่างแถวๆบ้านอย่างแน่นอน แตุ่ถ้ามันเป็นเลือดผม ยุงตัวนี้ก็คงพยายามมากพอดูกับการดูดเลือดปริมาณนี้
ผมเคยเจอยุงตัวหนึ่งซึ่งดูดเลือดผม ซึ่งผมเองพยายามตบมันหลายทีแล้วก็ตบไม่ได้สักที เพราะมันว่องไวมาก และผมทำงานอยู่ เลยไม่มีสมาธิจะตบมันเท่าไรนัก หลังจากมันกินอิ่ม มันก็บินผ่านตาผมไป ครับครั้งนี้ผมคงจะไม่ยอมปล่อยให้มันมากัดอีก ผมตบมันครั้งแรกและพลาดเฉี่ยวไป แต่การที่แค่มีแรงตบเฉี่ยวๆนั้นก็ทำให้ยุงเสียหลักได้แล้ว สำหรับยุงตัวนี้มันยังบินนิ่งอยู่เลยครับ เพราะมัน..
หนักเลือดครับ ไม่แน่ใจว่า เลือดผมหนัก หรือเพราะัมันกินเยอะเกินขนาดก็ไม่ทราบ ก้นมันป่องจนมองเห็นได้ผมค่อยๆมองมันบินเอื่อยๆ และบรรจงตบอย่างช้าๆโดยไม่ปราณี ทันใดนั้นเลือดทั้งหมดก็แตก แดงเต็มมือ ผมเองไม่ได้รู้สึกอะไรนอกจากอาการคันต่อจากนี้จะหายไปเท่านั้น และเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ” ความไม่พอเพียงมักจะทำร้ายตัวเอง ” เหมือนยุงตัวนี้ที่กินจนบินไม่ขึ้นและหลบไม่พ้นมือมารของผม
กลับมาวันนี้ มีเรื่องเล่าของยุงวานก่อน ซึ่งในตามมากับกองผ้าที่ผมเก็บเข้ามาในห้อง ขณะที่ผมพับผ้ามันบินออกมาอย่างอิสระเหมือนถูกกักขังไว้นานปี ผมแอบกังวลว่ายุงตัวนี้จะเป็นอุปสรรคต่อสมาธิผมซึ่งน้อยอยู่แล้ว อาจจะหมดไปได้ มันออกมาบินไปและบินมาผ่านหน้าผมไปหลายรอบ
ผมไม่ได้ตบมันหรอกครับ เพราะงานที่ทำอยู่ข้างหน้ามันต่อเนื่อง ผมรอให้่มันมากินเลือดผมแล้วค่อยว่ากันอีกที หลังจากผ่านไปหนึ่งคืนมันก็ไม่ได้มากัดผมแม้แต่ครั้งเดียว ผมยังนอนสบายไร้กังวล และอาการคันที่เกิดขึ้นจากยุงกัด
บ่ายวันนี้ผมเห็นยุงตัวหนึ่งนอนตายอยู่ที่พื้นครับ มันนอนโดยมีสภาพสมบูรณ์ ปีกขาครบ อาจจะตายด้วยเหตุผลอะไรไม่ทราบ รู้แต่มันไม่ได้กัดผมครับ ผมเลยส่งมันไปอยู่ในกระถางต้นไม้ข้างหน้าต่างให้กลายเป็นปุ๋ยยุงอันน้อยนิดต่อไป
พริบตาที่ผมเห็นมันนอนตายอยู่นั้นก็คิดแปลกใจว่า ” มียุงที่ไม่กัดเราทั้งที่มีโอกาส อยู่ด้วยหรือนี่ ”
สวัสดี
Hi, Stranger! Leave Your Comment...